آرامش روح

من هیچ‌وقت دنبال عشق‌های پر سر و صدا نبودم. از آن‌هایی که همه بفهمند و همه ببینند. من همیشه دلم یک حسِ ساده می‌خواست؛ اینکه بدانم یک نفر هست که وقتی با او حرف می‌زنم، لازم نیست جمله‌هایم را اصلاح کنم. تو همان آدم بودی. با تو حرف زدن شبیه نفس کشیدن بود. راحت، بی‌زور، بی‌فشار. حتی سکوت‌ها هم سنگین نمی‌شد. من از سکوت خیلی می‌ترسم، اما کنار تو، سکوت جا داشت. فضا داشت. انگار لازم نبود مدام چیزی بگویم تا رابطه زنده بماند. خودش زنده بود. اگر امروز هنوز به این مدل دوست داشتن باور دارم، به خاطر همان لحظه‌هایی‌ست که با تو ساده گذشت. بدون نقش، بدون نمایش. فقط دو آدم که تصمیم گرفتند واقعی باشند، حتی اگر آخرش معلوم نباشد