گردهمایی‌جملات‌فراموش‌شده

عزیز خفته در خاکم امروز که من بر سر مزارت ایستاده بودم و تو را خاک به آغوش کشیده بود، آنچنان باد می‌وزید که انگار قصد بردن غم‌هایمان را داشت، اما او هم نتوانست. سنگینی کوله بار غم هایمان او را هم ماندگار کرد. کنارمان نشست و شروع به گریستن کرد. باد شیون کنان می‌وزید، اما کنار ناله‌ی مادران به قهقهه می‌مانست. چشمان گریه نکرده پدران اشک می‌ریخت و تمام گورستان را بوی کودکان یتیم برداشته بود. آزادیِ کبوتران را هم دزدیده بود انگار، همانکه زندگی تو را دزدید، آنها هم به سوگ نشسته بودند. زیر طاق آسمان، رو به گور های بی نام و نشانی که تنها سیاهه‌شان نام سرخ‌ دی‌ماه بود، ایستاده بودم و نمی‌دانستم خاک آیا همانی را سخت به مشت می‌فشارد که کنار من، در یک خیابان نام آزادی را فریاد می‌کشید؟ اشک‌هایم چنان پایین می‌ریختند گویی آن‌ها را هم تیر و فشنگ دنبال می‌کرد. گل‌های روی سنگ سردت رنگین‌ترین لباسشان را به تن کرده بودند، آن‌ها هم جاوید شدنت را جشن می‌گرفتند و من همچنان اشک می‌ریختم. بر گل‌هایی که به جای دستت روی سنگت افتاده‌اند، بر آسمانی که بر سرت نیست دیگر، بر خدایی که آن شب خدا نبود. بر خدایی که امروز هم خدا نیست، که اگر بود فغان این همه آدم را می‌شنید.