Truth Waves

သွေးအေးအေးနှင့် ပြောဆိုနေသည့် နှင်း၏ စကားများ။ မျက်ဝန်းမှာတော့ သံယောဇဉ် အငွေ့အသက်များ ထင်ဟပ်နေပါသေးသည်။ သို့တိုင် တစ်စုံတစ်ရာ မျှော်လင့်ချက်ထားဟန်တော့ ရှိဟန်မတူခဲ့ပါချေ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမက အခါခါဖျောင်းဖျမရသည့်အခါ နှင်းတစ်ယောက် မောလာ ဟန်တူသည်။ အလျော့ပေးလာဟန်တူသည်။ ဒါသည် သူ့အတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ဖြစ်သည် ဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သည်။ နားလည်သည်။ သို့တိုင် ထင်ရာဆိုင်းဖို့ စိုင်းပြင်းနေသည့် သူ့ ခြေလှမ်းများက တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိခဲ့ပြန်။ “အေး ပြတ်လေ ပြတ်၊ ငါယုံကြည်တဲ့လမ်းကို ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ နင့်ကိုနင် အဟုတ်ကြီး ထင်မနေနဲ့၊ နင့်ကို ဆက်သွယ်ဖို့လား… ဟား ဟား၊ ဆုတောင်းလေ ဆုတောင်း၊ ဘယ်တော့မှ မဆက်သွယ်ဘူး စိတ်ချ” အဲဒီတုန်းက သူ အားပါးတရ ရယ်မောမိလိုက်သည်။ နာနာကျည်းကျည်း လှည့်ထွက်သွားသည့် နှင်း၏ ကျောပြင်ကိုပင် သူ လှည့်မကြည့်မိခဲ့။ “အမှား၊ အမှန်ကိုတောင် ခွဲခြားမသိတဲ့ ဟာမ… တောက်”ဟုပင် သူ့စိတ်ထဲကနေ ရင့်ရင့်သီးသီး အပြစ်တင်မိခဲ့သေးသည်။ ခုချိန် ပြန်ပြောင်းစဉ်းစား ကြည့်မိမှ တကယ်အမှား၊ အမှန် ခွဲခြားမသိခဲ့တာက သူ ဖြစ်နေသည်။ တကယ်မိုက်မဲခဲ့တာက သူ ဖြစ်နေသည်။ တကယ် အစွန်းရောက်ခဲ့တာက သူ ဖြစ်နေသည်။ အချိန်တွေကိုသာ နောက်ပြန်လှည့်၍ ရမည်ဆိုလျှင် နှင်းကို သူ တောင်းပန်ချင်သည်။ နှင်း နှင့် နီးစပ်မည့်လမ်းကိုသာ သူ ရွေးချယ်ချင်သည်။ သူ ရခဲ့သည့် နောင်တက နှောင်းသွားခဲ့လေပြီ။ အချစ်နှင့် ထိတွေ့လျှင် အရာရာပြောင်းလဲတတ် သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မှားသည်။ သူ၏ ရူးမိုက်မှု၊ အစွန်းရောက်မှုတွေကို အချစ်က ပြောင်းလဲ နိုင်စွမ်းမှမရှိခဲ့ပဲလေ။ “မောင်ရင် မအိပ်သေးဘူးလား၊ အဘတောင် တစ်ရေးနိုးပေါ့” အဘက လှေကားခြေရင်းက‌နေ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။ တစ်ရေးနိုး အပေါ့ထသွားဟန် တူသည်။ သူ အဘကို ကြည့်လိုက်ပြီး… “ဟုတ်တယ် အဘ၊ အိပ်မပျော်တာနဲ့ လသာသာမှာ ထွက်ထိုင်နေတာ၊ ခဏနေ အိပ်တော့မှာပါ အဘ” “အေးအေး… ညဉ့်နက်အောင် မနေနဲ့၊ အိပ်ရေး ဝအောင်အိပ်၊ အိပ်ရေးဝမှ လူက လန်းတာ” “ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘ၊ ခုပဲ အိပ်တော့မှာပါ” အဘက “အေးအေး”ဟု ပြောပြီး အိမ်ပေါ် ပြန်တက်သွားသည်။ သူလည်း ထိုင်ရာမှ ထကာ လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်သည်။ လေကို တစ်ဝရှူသွင်းလိုက်ပြီး အိပ်ရာဆီ လှမ်းလာခဲ့ပါသည်။ သင်ဖြူးဖျာပေါ် ခင်းထားသော အိပ်ရာလေးက သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ ကြမ်းတမ်းသော မြေပြင်ပေါ်၊ ပေကျံနေသော ရွှံ့နွံများကြား၊ ခြင်တဝီဝီ၊ အကောင်ပလောင် များကြား နိုးတစ်ဝက်နှင့် အိပ်စက်ခဲ့ရသည့် ညပေါင်းများစွာအကြောင်း၊ အဆက်မပြတ်ကြားနေ ရသည့် သေနတ်သံများကြား ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် ပုန်းအောင်းခဲ့ရသည့် ညပေါင်းများစွာ အကြောင်း၊ ညှီစို့စို့သွေးနံ့များနှင့် အမျိုးမျိုးသော ညည်းညူသံများကြား ကျည်မရှိတော့သည့် သေနတ်တစ်လက်ကို ဟန်ပြထွေးပိုက်ထားခဲ့ရသည့် ညပေါင်းများစွာအကြောင်း၊ ထိုထိုသော အကြောင်းများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည့်အခါ သူ့မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်လို့လာပြန် သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေတတ်နိုင်စွမ်းမရှိသေးဘဲ ဟိုလှိမ့်၊ ဒီလှိမ့် ဖြစ်လို့နေသည်။ အသွေးအသားများက ကောင်းမွန်သည့် အထိအ‌တွေ့များနှင့် နေစိမ့်နိုင်စွမ်းမရှိသေးသည့်နှယ်။ အဘ အိမ်လေးဆီ ရောက်ကတည်းက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သည့်ညက ရှားသည်။ ဒဏ်ရာအရှိန်နှင့် တုန်းကသာ မေ့မေ့ပျောက်ပျော် အိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာသက်သာပျောက်ကင်းလာသည်နှင့် သူ၏အတိတ်ဖြစ်ရပ် အတွေးစများက တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာကာ နှိပ်စက်နေလျက်ရှိသည်။ “မဟုတ်တာ လုပ်ထားတဲ့သူက ဘယ်တော့မှ အိပ်မပျော်ဘူးကွ… ဟား ဟား ဟား” ဘယ်ကထွက်လာသည်မသိသည့် အသံဆိုးကြီးက ကြားပြတ် ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်နေ လျက်ရှိနေဆဲပင်။ “အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲကွာ” သူသည်လည်း ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပြန်၍ တုံ့ပြန်တတ်လာ၏။ “ဟား ဟား ဟား” လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံတစ်ခု တုံ့ပြန်လာသည့်အခါ သူသည် ဆတ်ခနဲ ငုတ်တုတ်ထထိုင်လာ ၏။ “အိပ်လို့မရရင် မအိပ်ဘူးပေါ့ကွာ” ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။ နောက်ဆက် တွဲစကားများကိုလည်း သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေမိပြန်ပါ၏။ ညဉ့်နက်နက်ကြား သူသည် အရူးတစ်ယောက်နှယ် စကားတွေ ပြောဆိုနေမိပြန်သည်။ လင်းကြက်တွန်သံကြားမှ မျက်လုံးများ မှေးစင်းစ ပြုသည်။ “အစ်ကို ညက ဘာတွေ ရောင်နေတာလဲ… အကြာကြီးပဲ” မအိ လာမေးသည်ကို သူ မကြားတော့။ ငုတ်တုတ်ထိုင်လျက်ပင် မျက်လုံးများမှေးစင်းလျက် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။ ဆက်ရန်... ကိုလူပျို (၁၆-၉-၂၀၂၆)