همه‌یِ‌من

یک روز رسد غمی به اندازه کوه یک روز رسد نشاط اندازه دشت افسانه زندگی چنین است گلم در سایه کوه باید از دشت گذشت

"مجتبی کاشانی"

وصال میانه‌ای

دیشب نبودی من هراسان گریه کردم امشب کنارت سهل و آسان گریه کردم خندیدی امّا در دلت آشفتگی بود محو نگاهت وه چه نالان گریه کردم نوری طلعلع می‌زد از رویای پنهان من هم برای قهر دوران گریه کردم گفتی زمستانی شدی در فصل گرما فرصت شد و بر این و بر آن گریه کردم ابری رسید امّا کمی باران نیاورد آتش گرفتم جای باران گریه کردم گفتی زمانش می‌رسد بگذار و بگذر بستم دو چشمم را چو طفلان گریه کردم کشتار و قتل و غارت دنیا به ما چه؟! اینجا به فکر پوچ انسان گریه کردم اندوه بی‌پایان تمام ای کاش می‌شد می‌گفتم از شوقت خرامان گریه کردم شوق « وصالت » شهر را در می‌نوردید تا کس نگوید من هراسان گریه کردم

"محمد علی رستمی"

دختر خانومای خوشگل و آقا پسرای ناز، همگی خیلی خوش اومدین قدمتون روی چشم🩵✨️🌻 اگه سوالی یا حرفی هست پیام بدین حرف بزنیم @Nameresann_bot

امیدوارم معنا و مفهوم این آهنگ رو هیچکس توی زندگیش هیچوقت زندگی نکنه! مرسی از عرفان که همیشه واسم آهنگ می‌فرسته💙

به دریا می‌سپارمت؛ آنجا که افق به پایان می‌رسد و خورشید طلوع می‌کند.

ما ز هر صاحب دلی یک رشته فن آموختیم عشق از لیلی و صبر از کوه کن آموختیم گریه از مرغ سحر، خودسوزی از پروانه‌ها صد سرا ویرانه شد، تا ساختن آموختیم!

"شهریار"

تو بگو شب همه‌شب چرا خیالِ ماندن داری؟ خودت نه، یادت؛ در این دلِ وامانده‌یِ من...