سبز زیتونی 🍏

اگر تصمیم به خرید کفش دارید: #شرف

من کلا یک چیزی رو هیچ‌وقت متوجه نمی‌شم. کسی که طرفدار این حکومته چطور در تلگرام، اینستاگرام، توئیتر، تیک‌تاک، یوتیوب و… فعالیت می‌کنه؟ مگه همون آدم‌هایی که در رأس حکومتی هستن که این‌ها قبولش دارن، همون آدم‌هایی که این‌ها عقایدشون رو قبول دارن، استفاده از این ا‌پلیکیشن‌ها رو به نوعی ممنوع یا فیلتر نکردن؟ مگه اپلیکیشن‌های مخصوص خودشون رو درست نکردن؟ خب مثلا فعالیت داشتن توی توئیتر با باورهاشون تناقض نداره؟ یه حالت پارادوکسی نداره؟ ویدیوی استتیک گذاشتن توی تیک‌تاک واسه‌شون عجیب نیست؟ مثلا همون موقعی که دارن فیلترشکن خودشون رو روشن می‌کنن یک لحظه به این فکر نمی‌کنن که اصلا «چرا» من دارم فیلترشکن روشن می‌کنم، یا چرا گفتن «فیلتره و استفاده نکن» ولی من دارم زور می‌زنم که به این‌جا وصل بشم؟ خنده‌شون نمی‌گیره؟ مسخره‌س!

امیدوارم هر انسانی اگر خودش رو انسان میدونه ذره ای به کلمه ی «شرافت» فکر کنه و بعد دهنش رو باز کنه. واقعا مدت زیادی تو این جسم نیستیم، شریف زندگی کنیم.🙏🏻

جشن و شادیتون هم آدمیزادی نیست. بس که اراذل هستید.

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

ما نسلی هستیم که نمی‌دانیم برای شرمندگی پدر ناراحت باشیم، یا جوانی خودمان.

از هرکسی که تریبونی داره، مهم نیست 10 نفر 100 نفر یا +1000 نفر میخوام این پست مهم رو شِیر کنه داخل چنلش و تا حد امکان صداشون باشید، صداشون رو به دنیا برسونید نادیده نگیرید و هرچقدر در توانتون هست کمک کنید فقط ما میتونم صدای هم باشیم لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

لیست هشتم.

لیست نهم.

لیست دهم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش. نامشان را بخاطر بسپار.

اگر به کار خودتون میومد و‌ اگر فکر کردید به درد کسی بخوره. . https://x.com/i/communities/2015764033044087255

از هرکسی که تریبونی داره، مهم نیست 10 نفر 100 نفر یا +1000 نفر میخوام این پست مهم رو شِیر کنه داخل چنلش و تا حد امکان صداشون باشید، صداشون رو به دنیا برسونید نادیده نگیرید و هرچقدر در توانتون هست کمک کنید فقط ما میتونم صدای هم باشیم لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

لیست هشتم.

لیست نهم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش. نامشان را بخاطر بسپار.

اگر کسی نیاز داشت. . https://x.com/amintalebiatm/status/2017314557648044403?s=46

«موضوع بر سر امید بود؛ چیزی بسیار مقدس‌تر از زندگی.»

رفت بالای بالا تا ببینه خدا ازون بالا چی میبینه، و اگه این همه می ببینه چرا هیچ کاری نمیکنه.

در این روزهای تلخ، همه‌ی ما سوگوار جان‌های عزیزی هستیم که در دی‌ماه تاریک ۱۴۰۴ از دست داده‌ایم. با همه‌ی خستگی‌ها و سوگواری‌ها اما، بدنه‌ی دانشجویی ایران هرگز خاموشی نمی‌پذیرد. دستور کار روشن است: سوگواری می‌کنیم، ولی عقب نمی‌نشینیم. هیچ‌چیز را از یاد نمی‌بریم و با تنها سرمایه‌هایی که داریم، زندگی‌ها و جمع‌هایمان، بی‌وقفه و قدم‌به‌قدم به مقاومت ادامه می‌دهیم. قدم اول مراقبت از خانه‌مان، دانشگاه، است. زمزمه‌هایی درباره‌ی مجازی شدن کلاس‌ها در ترم آینده به گوش می‌رسد، در‌حالی‌که آموزش حضوری حق مسلّم ماست. دانشگاه خانه‌ی دانشجویان است و ما از خانه‌مان پا پس نمی‌کشیم. اجازه نمی‌دهیم شعله‌ی دانشگاه خاموش شود. برای سوگواری و هر کنش دیگری، به کنار هم بودن در دانشگاه نیاز داریم؛ قدرت ما در جمع بودن است. ما به‌جد در برابر هر تصمیمی برای برگزاری مجازی کلاس‌های ترم پیش‌رو ایستاده‌ایم. از همه‌ی دانشجویان، استادان، پژوهشگران و همه‌ی آن‌ها که دل در گرو علم و دانشگاه دارند دعوت می‌کنیم به کارزار «درخواست برگزاری حضوری کلاس‌های دانشگاه در نیمسال دوم تحصیلی ۰۴–۰۵» بپیوندند: http://karzar.net/287212 @tehransociology

مراقب باشیم آدم‌ها رو مجبور به فرورفتن در نقش و ژست همدردی و همدلی نکنیم. همدلی واقعی، نمایش دادن نیست. فرهنگ ما طوریه که حتا اجازه نمی‌دیم کسی که سوگواره، به صورت طبیعی سوگواریش رو بکنه. تمام این احساسات شبیه roller coaster هستن. گاهی اصلن نیستن، گاهی یه‌هویی غلیان می‌کنن. آدمی که توی سوگه در لحظاتی نه تنها می‌تونه کتاب بخونه، باشگاه بره و با دوستانش معاشرت کنه، بلکه حتا می‌تونه گاهی جک بگه، شاد باشه و بعد یه‌هویی پقی بزنه زیر گریه. هر کسی که سوگ رو تجربه کرده باشه این راز رو می‌دونه. هرچند قضاوت دیگران ناچارش می‌کنه که به صورت فیک ژست مغموم خودش رو حفظ کنه. در مورد همدلی با فجایع زمانه هم همین‌طوره. با نمایشگری و ادا اطوار و ژست همدلی به سمت ریاکاری و دور شدن از واقعیت می‌ریم و نمی‌گذاریم احساسات‌مون به صورت طبیعی حل و فصل بشن. اجازه بدید خودتون و اطرافیان‌تون در فجایع زمانه زندگی‌تون رو بکنید و راه خودتون رو برای مقابله با استرس پیدا کنید. با ادبیات دیگری همان مفهوم نخ‌نما که "اگر به قصد لذت باشد حرام است" را تکرار نکنید. حافظ باجغلی، روانپزشک. @hafezbajoghli

زندگی اینجا همیشه خیلی سخت بود، فقط چون بچه بودم متوجهش نمی‌شدم.

قلبم برای وطنم پر از درده..

قلبم پر از درده برای وطنم..

تو یک حالتیم نمیدونم اجازه بدم به خودم امید داشته باشم یا امید بنظر چیز خنده داریه که من بخوام داشته باشم