اتاق زیر شیروانی .

چون سومین پیام لطفتون بود میذارم اینجا احتمالا پاکش کنم، آمادگیش رو ندارم استپ شد پیج اصلیم فعلا اقوام و دوستای دانشگاهیم دارن اگر تا مدتی که تو ذهنم هست محتواش رو اوکی کنم حتما میدم بهتون، فعلا سرش درگیرم و شاید کلا اینستارو باز پاک کنم برای مدتی نامعلوم

پیجت چیشد من اسکرین گرفته بودم فالو کنم پیدا نکردم توی کانالتم نیست شخصی هم اگه داری دچست داشتی بده بهمون

هشتگ جدید وارد میشود (✨)

خلاصه ای از این هفته تا اینجا: شنبه رسیدم خونه باید تمرین حل میکردم، همزمان مینوشتم و از دوستم میپرسیدم این بین نمیدونم چه اتفاقی در من افتاد که یکی دو دقیقه ای گریه ام گرفت، یکم تب کردم، بعد گفتم خب بسه کجا بودیم ( ناگفته نمونه که مغزم یه خواب از درگیری ذهنی روزای قبل ترم ساخت که نمیتونستم کاریش کنم، بیدار که شدم هنوز لبخند رو صورتم بود) و اما یکشنبه و دوشنبه دوست داشتنی ( کاربر زمانی اینو داره مینویسه که تو راه خونه اس و چشماش میسوزه🤏🏼) این دو روز برام پر از لحظاتی بودن که میگفتم: به خستگیش می ارزه .. از اهنگ گروه بانمک داخل مترو و اتفاق خنده داری که اون بین افتاد، خانمی که یه ایستگاه هم صحبت شدیم و سرشار از حس خوب بود این هم صحبتی تا پانتومیم وسط دانشگاه با بچه ها و اساتیدی که با جون و دل سر کلاساشون نشستم خلاصه که، خداروشکر .. #روزنوشت

بعنوان یه دختر/پسر دغدغه ای که براتون پررنگ تره و حس میکنین باید بیشتر بهش توجه بشه و ازش گفته بشه چیه http://t.me/HidenChat_Bot?start=1154039199

دخترای نازم، این پیام رو فروارد کنید چنل هاتون. تا پستی که دوس دارم رو از چنلتون فروارد کنم اینجا🤍✨ [لطفا فرواردتون باز باشه و چنلتون پرایوت نباشه]

شنیدن و دیدن دکتر شکوری از همین قاب های دور، یه حس دوستی و آشنایی ای به آدم میده که انگار دلت میخواد برای چند دقیقه و ساعتی همه چی رو متوقف کنی، صداهای اضافی مغزت رو برای این مدت کوتاه نادیده بگیری و دست به زیر چونه غرق در صحبت های ایشون بشی موردی که ماحصل این اپیزود برام شکل گرفت یک مسیر بود تصور کنیم دقیقا قرار هست تنهایی به جای ناشناخته و دوری بریم، اون هم مایی که از تاریکی و تنهایی میترسیم به فرض احتمالا تمام طول مسیر هم زمان که شور و اشتیاقی در ما هست، ترس و تردید کم کم جلو میان و قدرت نمایی میکنن حالا نیاز به یه حامی، یک دستِ مراقب در ما شکل میگیره و ممکنه همونجا از شدت هجوم این ترس ها شروع به گریه زاری کنیم و دنبال راه برگشت باشیم، حسی مثل گم شدگی و یک قدمی تموم شدن هر تصوری و احتمالا اگر گوشه ای خوابمون ببره روز بعد برای زنده موندن هم که شده سعی میکنیم از این خلأ خودمون رو بیرون بکشیم و با واقعیت رو به رو بشیم

دیشب اتفاقا یه تیکه ای از فیلمی رو دیدم پسر نابینایی بود که زمین خورد، مدام با گریه مادرش رو صدا میزد تا کمکش کنه مادرش در سکوت گوشه ای وایساده بود و تماشاچی صحنه ی مقابلش بود گاها کمک نکردن خود کمک کردنه، چون که همیشه اون بازوی کمکی نیست و تو به ناچار باید پیدا بکنی خودت رو

نکته اخر هم، اینکه گفتن یوقتی زخم باید انقدر عمیق باشه و تا حدی از وجودت بره که برسه به اون نسخه ای دیگر از تو و این به زبون آسونه.. امید که از اون منطقه امن و حصار عجیب بیرون بیاییم و کمی بهتر زندگی کنیم .. #یادداشت