بِداهِ سُرای🌱

گاهن تنهایی آدم ها رو میخوره، ولی خیلی کارای دیگه هست که توی تایم بعد از اون بُرهه بشه انجامش داد و غرق لذت شد... فقد بزار عبور کنی از اون ثانیه ای که حس میکنی دیوارا دارن میان نزدیکت تا ببلعنت توی خودشون

بر گیسویت ای جان، کمتر زن شانه... چون در پیچ و شکنش دارد دلِ من کاشانه |🌱🌳|

حضورت را سببِ روشنی جهانم بینم روشنی جهان هم آرزوست. لبانت را چو خوش طعمی سیبِ پاییزی بینم، سیبِ پاییزی را خوردن هم آرزوست. دل و جانم را اسیره چشم هایت بینم تا به ابد و یک روز اسیری هم آرزوست، به مدت ابد و یک روز...! |🌱🌳|

سر کوه بلند آمد حبیبم، بهاران بود و دنیا سبز و خرم در آن لحظه که بوسیدم لبش را نسیم و لاله رقصیدند با هم...! |🌳🌱|

زندگی خالی نیست، مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست، تا شقایق هست، زندگی باید کرد...! |🌳🌱|

به شب نشینیه خرچنگ های مردابی، چگونه رقص کند ماهی زلال پرست؟! |🌱🌳|

از میان سالی پرسیدم، تو را چه شد این همه سال؟! گفتا: زندگی را صعب دیدم، پشیمانم.. اما نوش دارو پس از مرگ سهراب که نشد برگرداندنه، آن همه سال... |🌳🌱|

زمانی را برای ترک کردنت انتخاب خواهم کرد، یا ده دیقه بعد از مرگ خویش، یا در زندانی که حکمم ابد و یک روز است...

‏ روزی می‌آیی که من دگر دچارت نیستم از صبر ویرانم ولی چشم انتظارت نیستم

بداهه سرایی کاریست که برای آن ساخته شده ام، تا تمام حس های سبز دنیا را در این جهان بر شما بتابانم... |🌱🌳|

آدمیزاد نمیداند که چرا گاهن بر دلش حزن را میدهد راه اما اگر به اعماق آن کند سفر میبیند که در دریایِ این موجِ پر ماجِرا نیست ماهی برای صیاد ها.. |🌳🌱|

میدانم گاهی ز این دنیا دل را می بُری، وجودت را میخوری... خودت را میبازی، حیاتت را نیز بر پایه ی سرنوشت میسازی، پاشو خودت را تکان ده، که گر از تو حرکت باشد، از خدا برکت ها روان میشود بر بامت... |🌳🌱|

در اینجا، قرار بر این است سخنان همچو ریشه ی گیاهان، سبز و پر بار از زیرِ سراچه ی دلِ خاک خورده ی مان بیرون بیایند...! |🌱🌳|

نمیدونم باید حق بدم که باید زندگیتو بسازی به بهترین نحو ممکن یا بگم چرا با من نشد.

خسته شدم از بی تو بودن ، کاشکی یکم درکم میکردی.

هرجا برم نمیشه که تورو فراموش کنم.