کانون "شعروادب" دانشگاه رازی

🌻اثر برگزیده چالش نویسندگی دوشنبه1404/05/19 دوباره با همون حالت پژمردگی از خواب پا شدم، یاد یک سال پیش افتادم که چه اتفاقاتی افتاده بود، توی این یک سال نتونستم هیچ‌کدومشون رو فراموش کنم، حتی دیگه بیرونم نمی‌رفتم، حال و حوصله خودمم نداشتم، خسته از زندگی، خسته از نفس کشیدن. چند وقتیه دارم به این فکر می‌کنم که واقعا دیگه نمی‌تونم زندگیمو ادامه بدم، شکست پشت شکست. اونیو که می‌خوای نیست، رشته‌ای که می‌خوای قبول نشدی، خانواده درکت نمی‌کنه، سرزنش می‌شی، از بقیه حرف می‌شنوی، بهت می‌گن بی‌عرضه. دیگه تحمل هیچ‌کدوم از اینارو ندارم و شاید امروز آخرین روزیه که نفس می‌کشم و زنده‌م، باید هر چه زودتر به همه چی پایان بدم. شاید شما فکر کنین مگه این مشکلاتی که داشتی چقدر بزرگ بودن که می‌خوای دیگه زندگی نکنی، اینا هم می‌گذرن و فراموش می‌شن. آره شاید بگذره، کمرنگ بشه ولی فراموش نمی‌شن، کسی جایِ‌من نبوده، تمام شب‌بیداریا، گریه‌هام تو خاطرم هستن، هیچ‌کس نمی‌تونه بقیه رو به درستی قضاوت کنه ممکنه همین اتفاقات برای من سخت و دشوار بوده باشن اما برای یه نفر دیگه یه چیز جزئی و بی‌اهمیت باشه. توی این مدت هرچیزی‌رو نوشتم بلکه سبک شم اما نه دیگه، این آخرین نوشتمه. هیچ‌کس مرهم دردام نبود، همه طعنه و کنایه زدن. یک ساعت بعد... قرصارو دونه‌به‌دونه جداکردم، یکی، دوتا، سه‌تا... همین‌طور که به دیوارِ ترک‌خورده‌ی اتاقم تکیه داده بودم می‌خواستم همه‌ی قرص‌هارو بخورم و به خواب ابدی فرو برم، از یک‌طرف خوشحال بودم که دیگه قرار نیست زجر بکشم و از طرفی دیگه ناراحت بودم به‌خاطر خانوادم که بعدا قراره بهشون سرکوفت بزنن؛ ناراحت شن. خاطره‌ها، تلخی‌ها، خوشی‌ها، اتفاقای عجیب از وقتی یادمه تا الان دونه‌به‌دونه روی مغزم رژه می‌رفتن، لحظه‌ای یه لبخند بی‌جون روی صورتم نمایان می‌شد، لحظه‌ای قطره‌ای اشک مثل نم‌نم بارون رو گونه‌م می‌افتاد. انقد با خودم فکر کردم که دیگه احساس کردم مغزم داره نابود می‌شه و باید هرچه زودتر کارو تموم کنم، قرصای رنگی رو برداشتم و توی مشتم گرفتم؛ وقتی خواستم کارو تموم کنم یاد یه جمله افتادم «امید هرگز نمی‌میرد». «خدا هیچ‌وقت بنده‌هاشو تنها نمی‌ذاره». یه‌لحظه مغزم واکنش نشون داد « نکن». من برای کم آوردن به دنیا نیومدم، من برای تسلیم شدن به دنیا نیومدم. باید تلاش کنم، ادامه بدم انقد که مادرم، پدرم بهم افتخار کنن، اون موقعس که دیگه تموم سختیا و مشکلاتمو فراموش می‌کنم، باید حقمو از این دنیا بگیرم. با خودم تکرار کردم امید هرگز نمی‌میره. قرصایی که توی مشتم بود رو داخل سطل آشغال ریختم و خودمو برای زندگی جدیدم آماده کردم، زندگی‌ای که قراره خودم نویسنده‌ش باشم و طبق میلم باشه. #آسـا_بهمـنی