AseMooN!

دیگه نمی‌تونم صبر کنم که ناگهان نوبت من بشه.

آدم ناخواسته شبیهِ چیزایی می‌شه که زیاد باهاشون زندگی می‌کنه.

زمان مرهم نیست، فاصله‌ایه که درد رو قابلِ تحمل‌تر می‌کنه.

به اندازه بودن خیلی مهمه، تو رابطه، تو توجه، تو توقع، تو فداکاری.

برای این حجم از فکر، یه ذهن کافی نیست.

برای چشمِ بسته، زیباتر شدن فایده‌ای نداره.

ناهار ایرونی؛

نوشته؛ از لحاظ روحی به یک بغل بزرگ احتیاج دارم، به شنیده شدن صدای محکم و مطمئنی که بی انتظار و بدون منت بهم بگه درست می‌شه، درستش می‌کنیم، نترس، اضطراب نداشته باش، همه چی خوب می‌شه، من کنارتم، مواظبتم، حواسم بهت هست، کمکت می‌کنم، هواتو دارم. خوب می‌شی.

پارادوکس جالبیه؛ گاهی برای اینکه خودت رو پیدا کنی، مجبور می‌شی از چیزهایی دست بکشی که فکر می‌کردی بدون اون‌ها خودت نیستی.

بزرگ‌ترین جنایت این سرزمین، عادی شدن رنج است. -صادق هدایت-

شاید این فصل سخت باشه؛ اما هیچ فصلی ابدی نیست.

امروز با خودم قرار گذاشتم: هرچی شد، امیدمو دستِ روزای بد نمی‌دم.

روحم سرگردونه، جایی میانِ مه و جنگل.

زیرِ خاکسترِ رویا، هنوز چیزی زنده‌ست.

از من چیزی نمانده، جز سکوت و کاش‌های پوسیده.