بازمانده‌‌ای از یکم دسامبر

پروکسی‌هایی که برای من فعال هستن.

https://t.me/proxy?server=185.215.247.72&port=2053&secret=ee1603010200010001fc030386e24c3add626973636F7474692E79656B74616E65742E636F6D https://t.me/proxy?server=167.235.77.44&port=443&secret=eeNEgYdJvXrFGRMCIMJdCQtY2RueWVrdGFuZXQuY29tZmFyYWthdi5jb212YW4ubmFqdmEuY29tAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA https://t.me/proxy?server=159.69.157.244&port=443&secret=eeNEgYdJvXrFGRMCIMJdCQtY2RueWVrdGFuZXQuY29tZmFyYWthdi5jb212YW4ubmFqdmEuY29tAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA https://t.me/proxy?server=87.248.134.5&port=9443&secret=EERighJJvXrFGRMCIMJdCQ https://t.me/proxy?server=81.df.filmne1t.info&port=443&secret=eeNEgYdJvXrFGRMCIMJdCQtY2RueWVrdGFuZXQuY29tZmFyYWthdi5jb212YW4ubmFqdmEuY29tAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA https://t.me/proxy?server=167.235.155.203&port=443&secret=eeNEgYdJvXrFGRMCIMJdCQtY2RueWVrdGFuZXQuY29tZmFyYWthdi5jb212YW4ubmFqdmEuY29tAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

نمی‌دانم شاید هنگام رد شدن از کوچه‌های آشفته‌ی اندوهگین، زمانِ دیدار باران با دیدگان خاک، در هنگام تمامِ نرسیدن‌های این زندگانی و دقیقا زمان شکستنِ امید برایِوطن اشک بریزم عزیزِ جانم.

کی باز می‌گردد وطن، روزی به سوی ما در جامه‌ای زیبا، به رنگ آرزوی ما در جامهٔ رنگینِ آزادی و آبادی یک گام آنسوتر زِ شهر جستجوی ما یک پله بالاتر به بامِ شادیِ روشن آن سوتر از این خانه‌های تنگِ کوی ما کی باز می‌گردد وطن ز ایّامِ تبعیدش در لرزهٔ فریادِ شوق و های و هوی ما کی باز می‌گردد وطن از دوردستِ شب سوی سحرگاهانِ شاد و خنده‌ روی ما اینجا همین جایی که در هر لحظه ای نامش، گردد گِره، با گریه‌هامان، در گلوی ما. _استاد شفیعی کدکنی

از این قلب و زبانِ خسته سخنِ دیگری جز داستان اندوه برنمی‌آید.

از این قلب و زبانِ خسته سخنِ دیگری جز داستان اندوه برنمی‌آید.

کی باز می‌گردد وطن، روزی به سوی ما در جامه‌ای زیبا، به رنگ آرزوی ما در جامهٔ رنگینِ آزادی و آبادی یک گام آنسوتر زِ شهر جستجوی ما یک پله بالاتر به بامِ شادیِ روشن آن سوتر از این خانه‌های تنگِ کوی ما کی باز می‌گردد وطن ز ایّامِ تبعیدش در لرزهٔ فریادِ شوق و های و هوی ما کی باز می‌گردد وطن از دوردستِ شب سوی سحرگاهانِ شاد و خنده‌ روی ما اینجا همین جایی که در هر لحظه ای نامش، گردد گِره، با گریه‌هامان، در گلوی ما. _استاد شفیعی کدکنی

گفت: غمگین‌ترین کلمه‌ای که شنیده‌ای؟ گفتم: «وطن».

__

در آغوشم بگیر که بویِ ایران می‌دهی.

اگر ايران به جز ويران‌سرا نيست من اين ويران‌سرا را دوست دارم اگر تاريخِ ما افسانه‌رنگ است من اين افسانه‌ها را دوست دارم نواى ناى ما گر جان‌گداز است من اين ناى و نوا را دوست دارم اگر آب و هوايش دل‌نشين نيست من اين آب و هوا را دوست دارم به شوق خارِ صحراهاى خشکش من اين فرسوده ‌پا را دوست دارم من اين دلکش زمين را خواهم از جان من اين روشن‌ سما را دوست دارم اگر بر من ز ايرانى رود زور من اين زورآزما را دوست دارم اگر آلوده‌ دامانيد، اگر پاک من اى مردم! شما را دوست دارم..

کجایِ ایران جهان برای تو ایران می شود؟!

عزیزِ من کجای این جهان برای تو ایران می‌شود؟!

اگر ايران به جز ويران‌سرا نيست من اين ويران‌سرا را دوست دارم اگر تاريخِ ما افسانه‌رنگ است من اين افسانه‌ها را دوست دارم نواى ناى ما گر جان‌گداز است من اين ناى و نوا را دوست دارم اگر آب و هوايش دل‌نشين نيست من اين آب و هوا را دوست دارم به شوق خارِ صحراهاى خشکش من اين فرسوده ‌پا را دوست دارم من اين دلکش زمين را خواهم از جان من اين روشن‌ سما را دوست دارم اگر بر من ز ايرانى رود زور من اين زورآزما را دوست دارم اگر آلوده‌ دامانيد، اگر پاک من اى مردم! شما را دوست دارم.