ʚرویـای سـبز🌿ɞ

اخیراً تلاش‌هایی کردم که به زندگی برگردم. اینستاگرام را کم‌تر چک کردم. سعی کردم کم‌تر گریه کنم. کم‌تر بخوابم. کم‌تر فکر کنم. اطرافیان را دیده‌ام. بیشتر غذا خورده‌ام. سعی کردم به سر و وضع قیافه‌ام برسم. از خانه بیرون بروم. درس خواندم. کار کردم. سعی کردم با حرف‌های غیرمرتبط حواسم را پرت کنم. شوخی کردم. عکس گرفتم. آهنگ گوش دادم. فکر می‌کنم همه‌ی ما این وضعیت را داشته‌ایم یا حداقل تلاش‌هایی در راستای آن کرده‌ایم؛ و احتمالاً بعدش دیده‌ایم که حتی اگر شدنی هم باشد، دیگر مثل قبل نیست. یک تلنگر کافی‌ست تا ذره‌به‌ذره‌ی امیدها و تقلا کردن‌ها و دست‌و‌پا زدن‌ها برای زندگی از هم بپاشد. دیگر نمی‌توان مثل قبل زندگی کرد، وقتی هزاران زندگی گرفته شده‌اند. هزاران امید کشته شده‌اند. هزاران جوان قتل‌عام شده‌اند. شعارهای مختلفی شنیده‌ام. “آن‌ها می‌خواهند تو هم زندگی نکنی”، “آن‌ها همین را می‌خواهند”، “باید به زندگی برگردیم”. من دارم زندگی می‌کنم. دارم برای زنده ماندن و زندگی کردن تقلا می‌کنم. دارم تلاش می‌کنم. دارم سگ‌دو می‌زنم. اما دیگر مثل قبل، نمی‌توانم. قاعدتاً زندگی باید بدون آن حداقل چهل‌هزار نفر تفاوت‌هایی با قبل بکند. نمی‌شود. هرکاری که می‌کنی؛ چیزی کم است. هرکاری می‌کنی؛ نفس کم می‌آید. هرکاری می‌کنی؛ ناگهان بغض می‌آید. ما داریم زندگی می‌کنیم؛ برخلافِ آن‌چیزی که “آن‌ها” می‌خواهند. اما دیگر مثل قبل نه. ما برخلاف دفعات قبل، قرار نیست به زندگی کاملاً عادی برگردیم. انگار این‌بار “فراموش نمی‌کنیم” دیگر یک شعار نیست. ما زندگی می‌کنیم اما دیگر فراموش نمی‌کنیم. لبخند مانی‌صفرپور را فراموش نمی‌کنیم. وسایل و کتاب‌های آیدا حیدری را فراموش نمی‌کنیم. صدای پدر سپهر شکری را فراموش نمی‌کنیم. چشمان رها بهلولی‌پور را فراموش نمی‌کنیم. هیچ‌کس را فراموش نمی‌کنیم. جنایت را فراموش نمی‌کنیم. خون را فراموش نمی‌کنیم. صدا را فراموش نمی‌کنیم. کهریزک را فراموش نمی‌کنیم. ستم را فراموش نمی‌کنیم. ستم‌دیده‌ را فراموش نمی‌کنیم. فریاد را فراموش نمی‌کنیم. این‌بار ما زندگی می‌کنیم و فراموش نمی‌کنیم و این همان چیزی‌ست که “آن‌ها” هرگز نمی‌خواستند.