سرای علوم انسانی (IHI)

نشست «زیباشناختی شدن جنگ» با سخنرانی #محمدرضا_مریدی عضو هیات علمی دانشگاه هنر، از سلسله دیدارهای نویسندگان و خوانندگان به همت مجله سیاست‌نامه با همکاری سرای علوم انسانی چهارشنبه ( ۲۴ تیر ۱۴۰۵) در خانه هنر نیماژ برگزار شد. 📸 نیلوفر عباسی _____ #سرای_علوم_انسانی @ihinir

سلسله دیدارهای نویسندگان و خوانندگان دیدار نهم با #محمدرضا_مریدی در خانه هنر #نیماژ چهارشنبه ۲۴ تیر، ساعت ۱۷ نشانی: خیابان انقلاب، خیابان فخر رازی، خیابان شهدای ژاندارمری، پلاک ۶۴ ✅ حضور برای همه آزاد و رایگان است⁩⁩. #سیاست‌_نامه #سرای_علوم_انسانی #سرای_علوم_انسانی_ایرانیان ___ @ihinir

‍ 📖چه مطالبی در سیاست‌نامه 37 می‌خوانیم؟ 📰خبرنامه مروری بر رویدادهای فلسفه، حقوق‌ و علوم سیاسی ایران سرای علوم انسانی 🖌️سرمقاله داروغه و دلقک: حامد زارع 🕯️یادنامه یدالله موقن نظام بهرامی‌کمیل حسن فشارکی موسی اکرمی 🔖پرونده؛ فارابی/ با مطالبی از محسن جوادی؛ و ترجمه مطالبی از ترز-آن دروار، فریل بوهافا و حمیرا اوزتوران 📝یادداشت 📂درباره جنگ، دانشگاه و سیاست • محسن عباس‌زاده 📂 دانشگاه: زبان فلسفه، زمان جنگ • میثم سفیدخوش 📂جنگ، علم، تمدن • رسول جعفریان 📂 پیش از آن‌که بمب به دانشگاه برسد • سیده‌زینب حسینی قائم‌مقام 📂 دانشگاه ایرانی، عقلانیت ایرانی • عبدالمجید مبلغی 📂 تجربه زیسته تدریس در سایه جنگ • ساناز باغستانی 📂 درآمدی بر یک حیرت آکادمیک • محمدهادی گرامی 📇گزارش • صدمین سال تاج‌گذاری رضاشاه پهلوی، 4 اردیبهشت 1305/ رضاشاه یا رضاخان؟ • نودمین سال گشایش پل ورسک/ دهلیز شمال • دهمین سال درگذشت منوچهر ستوده، 20 فروردین 1395/ ایران‌شناسی ایرانی ⚖️جستار • فراموشی اقتضائات تأسیس یک اساس جدید: سیدناصر سلطانی 💬 دیدار (گفت‌وگو با نجفقلی حبیبی) • هیچ‌کس را اخراج نکردم! 📑گفت‌وگوکننده: ماهرخ ابراهیم‌‎پور 📕داستان جلد (رونالد ریگان) • تحولات سنت محافظه‌کاری در سیاست ایالات متحده: آریا مکنت • نئولیبرالیسم ملی‌گرا: آریابرزن محمدی • ریگان‌نمایی ترامپ؛ گفت‌وگو با کوروش احمدی و محمدکاظم سجادپور: گفت‌وگوکننده شراره عبدالحسین‌زاده • آیا ترامپیسم واقعاً ادامه ریگانیسم است یا نقیض آن؟: رکسانا نیکنامی • امید به احیای یک عظم ازدست‌رفته: مهدی زیبایی • ترامپ و رویای احیای عصر طلایی ریگان: رضا اختیاری‌امیری • دو نوستالژی رمانتیک و یک مشت ناجی درمانده: زهرا باشی 📇پژوهش • ماکیاوللی در میانه جنگ، وفاق و مصالح ملی: سالار سیف‌الدینی • نقض عالمانه قانون اساسی: رضا یعقوبی 🧳سفرنامه • در جست‌وجوی مزار میرزا فتحعلی آخوندزاده: مجید بجنوردی • سرزمین ظواهر: روح‌اله اسلامی 📇ترجمه • همزاد غریب فیلسوف: حسین منصوری 🎲@politicalmag

نشست «تفکر در بحران» از سلسله دیدارهای نویسندگان و خوانندگان، با سخنرانی #محمدمهدی _اردبیلی به همت مجله #سیاست‌نامه و با همکاری #سرای_علوم _انسانی، در تالار گفتگوی انتشارات #ققنوس برگزار شد. 📸 معصومه احمدی ــــ #سرای_علوم_انسانی_ایرانیان @ihinir

در شرایطی که یک جنگ غیرقانونی علیه ایران آغاز شده است؛ اکنون آتش‌بس شکننده‌ای که گاه و بیگاه می‌شکند برقرار است؛ هنوز از سرنوشت مذاکرات صلح خبر موثقی شنیده نمی‌شود؛ ▪️پرسش این است: در شرایط نه جنگ نه صلح چه باید کرد؟ به چه باید اندیشید؟ امکان‌های ما چیست؟ ▪️ مجله سیاست‌نامه با همکاری سرای علوم انسانی سلسله نشست‌های دیدار نویسندگان و خوانندگان را در کتابفروشی‌های مرکز شهر تهران به راه انداخته است. ▪️در این نشست‌ها درباره جنگ و صلح صحبت می‌شود؛ لطفا به ما بپیوندید⁩⁩. #سیاست_نامه #سرای_علوم_انسانی @ihinir

📚علوم سیاسی و سوگند سقراطی ضرورت تعهد اخلاقی در علوم سیاسی ✏️حسین بشیریه ♦️می‌توان به شیوه پدیدارشناسان استدلال کرد که «امور واقع» درپرتو علایق انسان معنی و تعین پیدا می‌کند. به سخن دیگر عرصه آگاهی با عرصه وجود درآمیخته است. موضوع اصلی شناخت ما تجربه‌های ما از «امور واقع» است. اشیای بیرونی یا در خود متعلق شناخت و آگاهی ما نیستند. جهان تنها در ذهن پدیدارمی‌شود. ذهن با برخورداری از مقولات لازم برای شناخت، جهان رامی‌شناسد و یا به سخن بهتر، شناخت جهان را ممکن می‌سازد. به‌این معنی جهان و ذهن یکی هستند. عینیت غرق ذهنیت است. چنان‌که پدیدارشناسان می‌گویند، نگرش طبیعی یا طبیعت‌انگار که در سده‌های اخیر در همه حوزه‌های علمی مستولی شده است، جهان و تاریخ و جامعه و هر مجموعه‌ای از داده‌ها را بیرونی و خطی و متصلب تصور می‌کند. از دیدگاه طبیعت‌گرایانه، آن واقعیت‌های طبیعی در ذهن ما بازتاب می‌یابند و شناخته می‌شوند؛ ذهن ما تنها عرصه کارپذیری است که معنی را بدون خدشه و دخل و تصرف بازتاب می‌دهد. جهان واقعیات خط مستمر متصلب بیرونی و ممتدی است که هیچ نیرویی، چون نیروی ذهنیت ما در آن انحنا و انعطافی به وجود نمی‌آورد. اما برعکس از دیدگاه‌ پدیدارشناسی جهان واقع منفصل از ذهن نیست، بلکه به واسطه ذهن همچون افق انحنا می‌یابد. در هر نقطه‌ای که قرار بگیریم، افق معانی دیگری پدیدار می‌شود. ذهن در مرکزیت شناخت، انحنایی در افق «امور واقع» ایجاد می‌کند. از منظر نگرش طبیعی باید یک نوع انسان خارجی و عینی با هویتی معین وجود داشته باشد، اما از چشم‌انداز پدیدارشناسی چنین نوع انسانی وجود ندارد، بلکه در پرتو نیروی ذهنیت ما، به عنوان‌های گوناگون پدیدار می‌شود؛ گاه چون موجودی خودخواه و متجاوز، گاه چون موجودی نوع‌دوست و خیرخواه؛ گاه چون موجودی انفرادی و گاه چون موجودی اجتماعی. پس در پدیدارشناسی ما با امور واقع و عینی و خارجی نمی‌توانیم سروکار داشته باشیم و چنین اموری اصلا نمی‌توانند وجود مستقلی داشته باشند. ♦️مراد از اشاره به پدیدارشناسی این است که همچنان که به طورکلی «امور واقع» در پرتو ذهنیت معنی و سامان و تعین خاصی می‌یابند، به همین شیوه، در سطح بازتاب، عرصه و گستره علوم و دانش‌ها نیز با مداخله ذهنیت معنا و و وحدت و تمرکزی می‌یابد. آنچه امروزه گستره علوم سیاسی خوانده می‌شود، توده پراکنده و ازهم‌گسیخته و بی‌معنایی از حوزه‌ها، مطالعات وموضوعات است که معطوف به هیچ‌گونه ذهنیت و دغدغه‌ای نیست. در مقابل، ذهنیت و دیدگاه‌ها و اعتقادات ما تنها عامل ایجاد وحدت و مرکزیت می‌شود. علوم سیاسی امروز همچون دانه‌های پراکنده تسبیحِ بریده‌ای است و در نتیجه‌ شأن و منزلت و رسالت عالم سیاسی روشن نیست. علم سیاست در اصل رسالتی چون رشته پزشکی داشت که در نتیجه تهاجم علوم اثباتی و طبیعت‌گرا از دست رفت. بدین‌سان همچنان که در پزشکی بر طبق سوگند بقراطی تعهدی اخلاقی به تشخیص درست بیماری‌ها و درمان آن‌ها و بازگرداندن سلامت به بیمار وجود دارد و کل حوزه‌های مطالعات مربوطه در نهایت معطوف به این هدف است، در علوم سیاسی نیز تکیه بر تعهد اخلاقی مشابهی می‌تواند وحدت و رسالت آن را اعاده کند. اگر تعهد اخلاقی پزشکان درباره تامین سلامت بعد فردی دارد، چنین تعهدی نزد سیاست‌گران بعدی جمعی و اجتماعی پیدا می‌کند. اگر پزشک سوگند یاد می‌کند که تنها به تندرستی مردم نظر داشته باشد و از هر غرض دیگری بپرهیزد، عالم سیاست و سیاست‌گر نیز در سطح جمعی تعهد اخلاقی مشابهی پیدا می‌کند. 🔹متن کامل این یادداشت را می‌توانید در شماره ۲۱ سیاست‌نامه مطالعه کنید. 🦉@goftemaann