کُد شده در جنگلِ سطرها

من کلکسیونر لحظه‌هام... نه از اون کلکسیون‌هایی که پشت ویترین‌ها خاک می‌خورن. من لحظه‌هام رو توی مشت‌هام نگه می‌دارم... یه تکه سنگ که کنار موج‌ها غلتیده یه برگ خشک که توی باد پاییزی برام رقصیده یا خاکی که زیر پاهام بغض کرده بوده، وقتی رفته بودم. هرکدومشون یه درِ پنهانه، درِ کوچیکی که به یه خاطره‌ی بزرگ باز می‌شه. و حالا، وقتی به اتاقم نگاه می‌کنم به اون گوشه‌ی میز، به اون شیشه‌ی کوچیک خاک، به اون برگ خشک توی قاب...برمی‌گردم به اون حالی ک اون موقع داشتم. اتاقم شده آلبوم بی‌کلامی از جاهایی که رفتم، چیزهایی که حس کردم و خودم... که بین همه‌شون پخش شده‌م.