چشم پادشاه

ادامه مطلب؛ مائوئیست‌ها (مانند سازمان پیکار و رنجبران) نیز صراحتاً دموکراسی را «دیکتاتوری پرولتاریا» می‌نامیدند که هدفش حذف فیزیکی دشمنان طبقاتی بود [نشریه پیکار، شماره ۱۲، ۱۳۵۸: «دموکراسی یعنی اعمال اراده مسلحانه توده‌ها علیه ضدانقلاب لیبرال»]. این‌ها عملاً جاده صاف‌کن استبدادی شدند که اول یقه‌ی خودشان را گرفت. آنان با هرچه جنبه فردی داشت، مشکل داشتند. حق یا با خلق بود یا با امت. توسعه و آزادی فردی مفاهیمی بی مایه بودند. باید قدرت، عدالت و سیاست را از راه قهر انقلابی به جریان انداخت و هرآنچه مانع و یا عامل دشمنان است را نابود کرد. اعدام افسران ارتش را داخل همین مورد جستجو کنید. اما ۵۷ همچنان ادامه دارد. به گونه‌های جدیدی بازتولید شده است. امروز و در وضعیت حساس ایران، ژن ۵۷ همچنان فعال است. گروه‌هایی که با فردیت، حاکمیت قانون و ملی و توسعه مشکل دارند یا می‌خواهند میان مردم، خطوط ایدئولوژیک بکشند یا آن‌ها را مقابل هم قرار دهند، ۵۷ی هستند. آنان که ملت را تجزیه می‌کنند، زنان را مقابل مردان قرار می‌دهند، حاشیه را مقابل مرکز، بقایای ۵۷ در لباس‌های جدید هستند. آنان که مدعی دموکراسی‌اند اما ایرانی را از مفهوم شهروند، ملت و حکومت قانون، تهی می‌سازند، همان‌قدر با دموکراسی میانه دارند که پدرانشان در انقلاب ۵۷ داشتند. امروز این ژن در قالب سیاست‌های هویتی بازتولید شده است؛ جریانی که مانند سلف خود در ۵۷، دموکراسی را نه به معنای حاکمیت قانون بر شهروندان، بلکه به معنای سهم‌خواهی قبیله‌ای، جنسی و... می‌بیند. این چپ نوی بازسازی‌شده، دقیقاً منطبق بر نظریه‌های منفی‌باف عمل می‌کند؛ نظریاتی که با رد فردگرایی و شهروندمحوری، انسان را نه یک فرد صاحب‌حق، بلکه تنها قطعه‌ای از یک گروه هویتی می‌بیند. آنان با حقیقت‌ستیزی و واسازی مفهوم ملت، به دنبال اقلیت‌سازی و فراچنگ آوردن قدرت هستند. در این دیدگاه، قدرت‌محوری جایگزین قانون‌مداری شده است. قانونی که ضد اقلیت‌سازی‌ست، یعنی اجازه نمی‌دهد ایرانی، از رده‌ی شهروند خارج شود. این همان رویکرد جمهوری اسلامی در مقابل ایرانیان با مذهب متفاوت است، ساخت دشمن داخلی برای ایدیولوژی حکومتی. همان‌طور که در ۵۷، دموکراسی فدای «ضدامپریالیسم» شد، امروز دموکراسی فدای «قبیله‌گرایی/هویت گرایی سیاسی» می‌شود. این گروه‌ها با استفاده از مفاهیمی چون فمینیسم، تناقضی آشکار را حمل می‌کنند؛ در حالی مدعی رهایی زن هستند که در ساختار درونی‌شان، همچنان «قبیله‌گرایی» و «سلسله‌مراتب عشیره‌ای» حاکم است. زن در نگاه این‌ها نه یک فرد مستقل، بلکه ابزاری برای تبلیغات چریکی/هویتی برساخته است. جریانی که به‌جای تکیه بر «حقوق یکسان برای همه ایرانیان»، به دنبال سهم‌خواهی گروهی بوده، میراث‌دار همان نگاهی است  که در سال ۵۸، حاکمیت ملی را فدای «خلق» و «امت» کرد. برخی از آن بقایای 57، مانند احزاب چریک کرد و مجاهدین خلق، همچنان آن انقلاب را ستایش می‌کنند. در مقابل جریان مشروطه‌خواه هم ایستاده‌اند که حتی اگر نظام برآمده از انقلاب‌شان بماند، دموکراسی و آزادی به ایران برنگردد، اما سفره‌ی انقلاب همچنان پهن باشد؛ سفره‌ای که سابقاً از روی آن بیرون‌شان کردند. گروه‌هایی که هنوز در ادبیاتشان «قهر انقلابی» و «هویت‌های ساختگی» بر «حاکمیت صندوق رای و قانون ملی» می‌چربد. از دموکراسی بگو؟ می‌گویم. اولین اصل و ضرورت رسیدن به دموکراسی در ایران این است که از ۵۷ عبور کنیم؛ جریانی که مفاهیم و انسان ایرانی ابزار ایدولوژی‌شان است. عبور از ۵۷ یعنی بازگشت به این اصل که دموکراسی بدون ایران و ایران بدون حاکمیت قانون، تنها کلماتی پوچ در دست قدرت خواهان جدید خواهد بود.