من؛ سارا

پدر کیان پیرفلک عزیز استوری کرده بود «پسرم از این به بعد شب‌ها آروم بخواب.»

فقط دارم پروکسی ذخیره می‌کنم:)))) مارو به کجا رسوندین آخه.

اینکه در شرایط جنگی اینترنتو قطع کردین هم خودش یه جور ظلم و جنایته. مردم چطور به اخبار دسترسی داشته باشن؟ این هشدارهارو چطور ببینن؟

هشدار فوری به کلیه افراد مستقر در ناحیه صنعتی عباس آباد و نیز ناحیه صنعتی شنزار در نزدیکی شریف آباد در شرق پاکدشت.

آقا پس اون " آخیش" نهایی کِی نصیب‌مون می‌شه؟

یادتون نره؛ خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل.

۹ اسفند هم یکی از روزای مورد علاقه‌ی من باقی می‌مونه. تا همیشه.

من تونستم وصل شم. نمیدونم تا کِی وصل می‌مونه اما خواستم بگم خیلی زیاد مراقب خودتون باشین. نکات امنیتی‌ای که میگن رو رعایت کنید. فکر نکنید برای شما اتفاق نمیفته. امیدوارم روزای خوبی رو جشن بگیریم.♥️

حالا می‌دونید چیه؟ سایتو فیلتر کردن:)))) چقدر ترسو و وقیح و حقیرین.

با این جملات شروع می‌کنه.

یه سایت هست به اسم www.javidnamaan.com که اسامی افرادی که دی ماه کشته شدن رو روی هر ستاره توی فضای کهکشان نوشته.🥲

یه بیت قشنگ خوندم؛ «دشتمان گرگ اگر داشت نمی‌نالیدم نیمی از گله‌ی ما را سگ چوپان خورده»

دوستان #ملیکا_عزیزی رو نه تنها آزاد نکردن بلکه می‌خوان حکم اعدامش رو فوری در زندان لاکان رشت اجرا کنند. ملیکا کسی رو به‌جز ما نداره پیگیرش باشه. چون خانوادش طردش کردن و گفتن دختری ندارن. ازتون خواهش می‌کنم صدای ملیکا باشید.تا می‌تونید هشتگ بزنید و صفحه‌ی خبرگزاری‌ها و خبرنگارهای معروف رو تگ کنید. متن زیر برای توییت بزنید کپی می‌شه.

Malika Azizi has not only not been released, but an immediate death sentence has been issued for her. She is in Lakan Prison in Rasht, and her family has rejected her. Please, be her voice — we are her only support. #melika_azizi #ملیکا_عزیزی

دختره از کنار سوئیتِ خوابگاه رد شد و داشت به دوستش می‌گفت؛ ما الان باید می‌رفتیم بیرون، خوش می‌گذروندیم، نباید انقدر تروماتایز شده بودیم.

به کجاها برد این امید ما را...

آدم نمی‌دونه به کی و چطوری بگه ذره‌ذره داره آب می‌شه. هرکی که می‌شه باهاش حرف زد هم خودش یه گوشه داره رنجش رو حمل می‌کنه. همه اینا فقط به خاطر یه زندگی معمولی خواستن بود. : ژید

خیلی مهمه آدم تو این روزا قندِ روزای تلخ داشته باشه.

برای شماهم سواله که چرا هنوز بعضیا طرفدار اینان؟ اینو بخونید.

می‌دونستم که بیام دانشگاه و خوابگاه، حوصله‌ی بحث سیاسی ندارم، نه با موافقاش نه با مخالفاش. از این نظر نمی‌گم که حوصله‌ی حرف مخالف و قانع کردن ندارم چون دست کشیدم از قانع کردن. از این نظر میگم که ظرفیت روانیم خیلی کم شده برای این صحبتا. خسته شدم از اینکه هی از هم می‌پرسیم "به نظرت می‌زنه؟"، خسته شدم از نقد کردن رضا پهلوی، خسته شدم از احتمال جنگ، خسته شدم از گریه کردن برای بقیه، خسته شدم از تفهمیِ بعضیا. اما گاهی صحبت پیش میاد، مثل امشب. اما همیشه بعدِ صحبتا از خودم می‌پرسم چرا ما درگیر این چیزاییم؟ ما یه زندگی ساده خواستیم. چرا برای بدیهیات می‌میریم و می‌کشن؟ چراهام تمومی ندارن دوستان.

اصلا چی میشه گفت. عکس خودش حرف‌های لازم رو می‌زنه....