آن

البته تا سه دقیقه‌ی اول نمی‌خونه*-*

من اگه قاتل بودم، امشب حتما یکی می‌کشتم؛ از کسی عصبانی یا خشمگین نیستما، فقط حس می‌کنم به شکل بالقوه یک قاتل زنجیره‌ای هستم.

شاید توی خاطرات جنتی حبس شدیم*-*

شاید ما توی اپساید داونیم و دنیای واقعی اینقد بد نیست.

آبیِ آسمان، چه غمگین است!

داستان غم‌انگیزیه؛ هر روز خسته‌تر از دیروز، بدون اینکه بخوای به زندگی ادامه می‌دی درحالی که عاجزانه دلت یه پایان می‌خواد، پایان زندگی.

عمیقا دلم می‌خواد همین امروز یا من تموم شم یا این ویروس.

آسمون یجوری خوفناک ابریه که انگار وسط یه سریال درام آخرالزمانی گیر افتادیم و الان، آرامش قبل از طوفانه.

یه جوری ۲۰ روزه ویروس و بیماری توی ریه‌هام خونه کرده که دلم می‌خواد مثل دختر بچه‌ی چهارساله بشینم و گریه کنم! بسه دیگه، خستم):

از سر و صدای اضافی و بی‌مورد که صرفا آلودگی صوتیِ آدماست و هیچ فایده‌ای نداره بدم می‌آد، برام نفرت انگیز و منزجر کننده است یکی صحبت‌های عادیش رو با تنِ صدای بالا ادا کنه.

"Do not take anything personally"

مهم‌ترین نیروی محرکه واسه تلاش کردن و زندگی کردن، داشتنِ "اشتیاقه"؛ اشتیاق مثل جادویی می‌مونه که دلت رو روشن نگه می‌داره تا به حرکت ادامه بدی و خاموش نشی. خیلی صادقانه و بی‌تظاهر می‌گم؛ نمی‌دونم چرا تو هیچ نقطه‌ای از زندگیم اشتیاقی به ادامه دادن نداشتم.

بعد از سه ماه دوری به خونه برگشتم و متاسفانه همچنان بر این باورم که صرفا دوری و دوستی جوابه.

چشمام رو می‌بندم، بغضم رو قورت می‌دم، نفس عمیق می‌کشم و اینجوری به زندگی کردن ادامه می‌دم.

این وسط بعضی آدما ذاتا غمگین به دنیا میان. نه به صورت فیلمی و نه از روی تظاهر، واقعا از درون غمگینن. اون‌موقع که همه تو صف پر کردن ظرف شادی و نشاط بودن اونا افتاده بودن تو دیگِ غم. به این‌جور آدما نمیشه گفت شاد باش بابا و اَه چقدر غمگینی، ذاتا این‌مدلی‌ان و جور دیگه‌ای باید پذیرفت‌شون.