02:08

لحظه ای که این متن رو شروع به نوشتن کردم ساعت ۰۴:۰۴ صبحه. به این فکر میکنم آیا ما حقمون این بود؟ آیا زیست انسانی ما در همین حده؟ اگر بله؛ به کدامین گناه؟ اگر نه؛ پس چرا الان به اینها گرفتاریم؟ و به این فکر میکنم که آیا هیچکسی در هیچ جای دنیا هیچ به ما فکر میکنه؟ پاسخم برای خودم با قاطعیت منفیه به این فکر میکنم که خب پس کی قراره خانه ظلم ویران بشه؟ به این فکر میکنم که اصلا آیا پس از اون روی آرامش خواهیم دید؟ پاسخم به این سوال هم با قاطعیت منفیه و باز بعد برمیگردم به اون سوال که خب به کدامین گناه؟ چرا باید من، هم‌وطن‌هام و کشورم به روزگار فعلی و آینده مخدوش، محکوم باشیم؟ کجا چی نوشته بودن برامون؟ به حس اسارتی که دارم، به تحقیری که روزانه تجربه‌اش میکنم، به نابودی فکر و روان و اعصابم، به اینکه مجرمانه و حقیرانه به اینترنت دسترسی دارم، به اینکه حتی نمیتونم به چیزی اعتراض کنم و به خیلی چیزها فکر میکنم و خشم وجودم رو فرا میگیره و آرواره‌هام رو بهم فشار میدم و شقیقه هام درد میگیره و به همه چیز لعنت می‌فرستم.

بچه ها امروز یک غذای فوق لاکچری بعنوان صبحانه خوردم چهارتا تخم مرغ

واضحه دارم فشار میخورم دوستان؟

ییک‌ ییک‌ بیستی‌ شیش 🦖

یک یک بیست و شش

هیچ کاری نکردن یعنی نخواستن

برترین و خاطره‌انگیز ترین عکس های من توی سال ۲۰۲۵ - به ترتیب ارسال: نیشابور شاهرود مشهد مشهد تهران کرمانشاه تهران کوفه گرگان تهران تهران تهران تربت حیدریه

Evening #Train Collection - Tehran Dec 24

#Train Collection Shahrood Train Station Dec 24