از سکوت که بگذریم.
Open in Telegram
در حال حاضر کمتر از سکوت میگذرم. حتی شاید نشسته باشم وسط سکوت. . @Butpourbot
Show more844
Subscribers
+124 hours
+27 days
+530 days
Posts Archive
عزیزانی که به اشتباه علومج یا دیگه خیلی به اشتباه ارتباطات رو انتخاب کردن، سوالی چیزی بود درخدمتم
18 Nov, 03:55
یادش بهخیر. موقع اعلام نتایج یکی بهم زنگ زد گفت چی قبول شدی. گفتم ارتباطات. گفت آخی. عیبی نداره حتما اولویتهای بالاتر برات خیر نبوده.
روم نشد بگم اولویت اولم بوده.
17 Nov, 23:48
لحظهی اومدن نتایج کنکور یا خیلی قشنگه یا فاجعهست
ایشالله که اولی نصیبتون شده باشه✨
17 Nov, 23:46
+9
این روزها فهمیدم نباید از خدا چیزی رو که خلق نکرده خواست: «راحتی»
16 Nov, 15:29
ورودی مدرسه باریکتر از ورودیهای معمول بود. حیاط را گذری دیدم. بزرگتر از تصورم بود. سمت چپ دری باز شده بود که صدای ذکر از آنجا میآمد و در حیاط میپیچید. باید کفشهایمان را درمیآوردیم. تکوتوک کفشی همسایز کفشهای خودمان میدیدم و بقیهی کفشها بچگانه بود. پنجاه یا شصت جفت کفش بچگانه در رنگها و شکلهای مختلف قبل از یک موکت قرمز جفتشده و مرتب منتظر بودند. موکت قرمز را در یک راهرو انداخته بودند که یکسرش یادبودی درست کرده بودند برای محرم و یکسر دیگهاش دری بود که بعدا فهمیدم برای آشپزخانه است. روبهرویت را که نگاه میکردی یک در باز بود که نوجوانی دم درش روی یک صندلی نشسته و خوشامدگویی میکند. صدا به اوج خودش رسیده است و مداح هم شور گرفته. وارد شدیم. حسینیه مستطیلیشکل و طولش بهمراتب از عرض بیشتر است. نصف بیشتر حسینیه تاریک مانده و نصف جلوی حسینیه قرمز است. مداح بالای صندلی ایستاده و نور زردی رویش انداختهاند. دقیقا زرد نیست، بین مهتابی و زرد. یکی از بزرگترها که همسن ما بهنظر میآید میونداری میکند و بچهها را به ذکر گفتن وا میدارد. در بدو ورود با حجم بچههای قدونیم
قد مواجه شدم که دستهایشان را هر چند ثانیه یکبار بالا میآورند و به سینه میکوبند.
در آخرین ردیف یکی از بزرگترها ایستاده بود و به بچهها مجوز خروج میداد. فقط هم سرویس بهداشتی مجوز خروج داشت. بالاخره نگهداشتن این تعداد بچه نیاز به یک بزرگتر دارد تا مدیریت کند فضا را. مخصوصا که بچههای کار و بدسرپرست مهمانشان بودند.
به کنارهها که نگاه میکردی بچههایی را میدیدی که زانویشان را کشیده بودند در بغلشان و زل زده بودند به نقطهای نامعلوم. به این فکر میکردم که چند سال بعد این شبها را چگونه به یاد میآورند. به این فکر کردم که محرم و فاطمیه در بچگیام چطور بوده اما هیچچیز ناراحتکنندهای یادم نیامد. حتی بعید بدانم در بچگی اشکی ریخته باشم برای بزرگترین مصیبتهای تاریخ. انگار مهمتر از فهمیدن اصل واقعه بودن در فضا باشد. همین که مداحی ببینی که پشتش به خط نستعلیق نوشتهاند «ما بچههای مادر پهلوشکستهایم»، چهارتا شعر بشنوی و به تباکی توصیه بشوی بس است.
حین هیئت به این فکر میکردم که جمعی آمده پای کار و این بچهها را دور هم جمع کرده است. به این فکر کردم که عدهای تمام دنیا و غمشان شده اینکه همچین فضایی بسازند برای بچهها و هیئتی بگیرند تا این اتمسفر را زیست کنند. تمام زندگیشان را برای چند ماه هم که شده خرج این حسینیه کردند تا این مراسم به خوبی و خوشی برگزار شود. از خودم بدم آمد که بدعادت شدم به فکر کردن دربارهی چیزهای بزرگ. انگار پروژههای کاریام حداقل باید در سطح نجات دادن ایران باشد. نگو که حتی برای نجات دادن ایران هم باید از همان جاهای کوچک شروع کرد. فارغ از این، بلند پریدن و بزرگ فکر کردن باد الکی میآورد. آمدیم و صاحبخانه فردای آمدنش بهجای اینکه ما را در فضای تخصصمان قرار دهد، جارو دستمان داد و موظفمان کرد به جارو کردن خیابانها. منی که تمام عمر خودم را برای خودم باد کردم و بعضی کارها را در «سطح خودم» ندیدم طغیان میکنم و دادوبیداد راه میاندازم که من این همه دویدم تا بشوم بهترین آدم این حوزه تا به شما کمک کنم، حالا جارو بزنم؟ دریغ از اینکه اینها توجیه بوده برای گنده کردن خودش برای خودش و دیگران. با برچسب «برای شما» هم خوشگلش میکند که هم خودش را گول بزند هم خداییناکرده وجههی آقا خراب نشود.
غم فاطمیهی امسال بیشتر از هرسال دیگر روی دلم سنگینی کرد. یکماه سخت را کشیده بودم با خودم تا فاطمیه که شاید به چشم بیایم و «پناه بیپناهها» من را نگاه کند. نکتهی عجیب این است که در این دستگاه تلاش کردن لذت رسیدن دارد. لذتی که بندبند وجود را پر میکند و چنان آرامت میکند که یادت میرود درد و غم خودت چقدر اذیتت میکرد. در ازاش غمی اعلی را روبهرویت میگذارد که نمیتوانی بگذری ازش و همیشه سنگینیاش را روی قلبت احساس میکنی. سنگینیای که همیشه تو را به جایی وصل میکند که نمیگذارد بیپناه بمانی.
14 Nov, 21:57
اگه یک رمان میخواید که هم فرازوفرود عاشقانه تجربه کنید، هم یکم یهود رو بشناسید و هم تاریخ، پیشنهاد میکنم بخونیدش.
04 Nov, 01:40
واقعا حس عروسک خیمه شببازی دارم که صرفا این وسط بازیچه شده.
29 Oct, 18:44
29 Oct, ~19:41
واقعا از قیافه گرفتن نفرت دارم و هزارمرتبه خداروشکر که اصلا نمیتونم همچین چیزهایی رو بروز ندم و نمیتونم شبیه شماهایی باشم که با کارهای لوس و مسخره فقط قیافه میگیرید.
27 Oct, 11:27
27 Oct, ~11:33
