بادِ بهاری.

شروع پاییز با تو

یادآوری: فردا پوشش تو یونیفرم مدرسه است‌ ولی پوشش من پتوعه❤️

هرکسی از این دنیا چیزی بر می‌دارد؛ من دست برداشتم.

صادق هدایت

بارها من گفته بودم ترک جام و مِی کنم گفته بودم ترک مِی اما نگفتم کِی کنم

اگر اون زندگی که تو میخوای رو اونا ندارن به حرف هاشون گوش نکن

هر روز با خود می‌گویم: فردا شاید بهتر باشد، اما فردا همیشه مثل آئینه‌ایست شکسته، که تصویری دو نیمه را نشان می‌دهد؛ نیمی که هنوز امیدوار است و نیمی که می‌فهمد همه چیز همان‌قدر بی‌رحم است که همیشه بوده.

گیرم که به دریا نرسیدی چه غم ای رود خوش باش که یک چند در آن راه دویدی…

فاضل نظری

حق نداری به کسی دل بدهی، الاّ من پیش روی تو دو راه است، فقط من یا من

هرچه به دل‌ها کاشتی، به جانت باز خواهد گشت.

در قضاوت همه حق را به تو دادند ولی نکته اینجاست که من راز نگهدارترم

می‌دانم باد پاییزی دوباره شهر را ورق می‌زند، اما من در درون، هنوز همان برگ خشکیده‌ای هستم که نمی‌تواند از شاخه جدا شود. هر صدای خنده در کوچه‌ها، مثل چاقوییست که آرام روی روحم می‌لغزد و جای خالیِ روزهایی را که هیچ‌کس نفهمید، تازه می‌کند. به آسمان نگاه می‌کنم، انگار می‌خواهم از خدا بپرسم که چرا گاهی بهترین‌ها را می‌گیری و به جای آن، فقط سکوت و خاطره می‌گذاری. چشم‌هایم هر روز دنبال نشانه‌ای می‌گردند که شاید حالم را بهتر کند، اما تنها چیزی که پیدا می‌کنم، سایه‌های بلند و خسته‌ای است که پشت سرم می‌رقصند، مثل همان شادی‌ای که سال‌ها پیش از بدنم جدا شد و رفت. من هنوز اینجا هستم، میان چراغ‌های خاموش شهر و صدای قدم‌های بی‌صدا، سعی می‌کنم حرکت کنم، اما انگار جاده‌ها با من دشمنی دارند و هر پیچ، مرا دوباره به نقطه شروع می‌رساند. میخواهم فرار کنم؛ اما حتی فرار کردن هم به من لبخند نمی‌زند. و من همچنان ایستاده‌ام، میان نور و سایه، میان انتظار و ناامیدی، در حالی که دنیا جلو می‌رود، و من هنوز در همان لحظه‌ی بی‌زمان، گیر کرده‌ام.

هر کجا کردم محبت، غرق محنت شد دلم یا من این حکمت ندانم، یا محبت باب نیست

و سلام بر کسانی که آدم‌های بدی نبودند، اما آدمِ زندگیِ ما نبودند.

دلیل تنفر بعضیا ازت اینه که بارها خودشو با تو مقایسه کرده و هربار باخته.