بادِ بهاری.

اتفاقا به دل میگیرم؛ با این سن و سال، خوب میدونید دارید چکار میکنید.

در حالی که چشمانت در آغوش آتش می‌گرید؛ نگاهت را سردتر از انجماد برف و قدم‌هایت را محکم‌تر از صخره ها بردار.

حضور تو، جبران غم‌های طولانی من بود.

عجیبه؛ من به این باهوشی انقدر دیر فهمیدم شماها هیچ‌جوره در سطح من نیستید.

رؤياهات كجا هستن؟ با خودت میگی سال‌ها چقدر زود میگذرند و به این فکر می‌کنی که با زندگی‌ات چکار کردی؟ بهترین سال های زندگی‌ات را کجا به خاک سپردی؟ اصلا زندگی کردی یا نه؟سالهاى بيشترى مى‌گذرند و با خودشون تنهائى ملال‌آوری رو می‌اورند. کم‌کم بزرگ می‌شوی و پای اشتباهاتت میمانی و اونارو گردن بقیه نمی‌اندازی، گذشته‌ات را قبول میکنی و آن را نادیده نمیگیری. بعد پيرى تكيه زده به يك چوب زير بغل لرزان لرزان مى ياد و درست بعدش بدبختى و خرد شدن. دنياى خيالى تو تاريك مى‌شه، رؤياهات پوسیده مى‌شن و مثل برگهای زرد مى‌افتند. و همان‌جا میفهمی که زندگی یک موهبت است، یک غنیمت، یک نعمت است و نباید آن را فدای آدم های بی‌مقدار کرد و همان‌جا است که تنهایی آغاز می‌شود. آيا تنها ماندن، تنهاى تنها، بدون اينكه چیزی براى تأسف خوردن داشته باشى، دردناك نيست؟ چون هرچی كه من از دست مى‌دم، همه، چیزهایی هستند كه يه روزى «هيچ» مى‌شن، همه چیز به جز رؤياها!

دارم با خودم میجنگم؛ بین چیزی که می‌خوام و چیزی که درسته.

و روزی فرا می‌رسد که انسان می‌پذیرد که بعضی آرزوها قرار است در شکوه یک رویا باقی بمانند.

آلبرکامو

شاید خدا برنامه‌ی قشنگتری برات داشته باشه.

با هیچ‌کس، هیچ رقابتی ندارم. مسیر من هیچ‌وقت شبیه بقیه نبوده.

واسه کسایی که کور رنگی دارن، رنگین‌کمون نباشید.

آدم باید یاد بگیره همه برای همیشه توی داستانش نمیمونن. بعضیا درسن، بعضیا معجزه، بعضیاهم هردو.

من بخش زیادی از خاطره هامو با آدمایی ساختم که دیگه هیچ وقت نمیبینمشون. حتی اسم بعضیاشونو یادمم نمیاد.

صلح از جایی شروع میشه که دیگه نمیخوای بجنگی.