-سَمفــونـی‌مُـردِگـان

نازبودن‌‌لوان🛐🛐🛐

هه

جون

تونه،توازرفیق‌گذشتی‌خانمی😉

؟؟؟🤨

رفاقت‌باهمون‌قدیمیاشم‌بوشاش‌گرفته.

ژوژمانام‌تموم‌میشه

چی میشه

تایپم؟! نمیای؟میدزدمت قهری؟کارم ناز کشیدنته حالت بده؟من کنارتم

توام‌میری،منونمی‌بینی،میشی‌یکی‌ازاون‌ادمای‌کیری.

بوس‌بوسی‌کردن>

-

از۱۷بهمن‌یجوری‌میخوابم‌مرده‌توقبرنخوابیده‌باشه

در پهنای اقیانوس قویی پیدا کردم به سمت او دویدم و هر چه بیشتر تلاش برای رسیدن به او میکردم از او دور تر میشدم وقتی به او رسیدم آن قو مرده بود.

معلومه که تعجب نکردم از این رفتارت، من اورثینکرم .این رفتارتو موقع شستن موهام تو حموم هشت ماه پیش حدس زده بودم!

خاطراتِ‌تو

همه‌چیز از یاد می‌روند و آدمک‌ها هربار گذر می‌کنند. از آن‌ها فقط خاطرات باقی می‌ماند، خاطراتی‌که نمی‌دانی جنس‌آن‌ها چیست که هرگز از یاد نمی‌روند. "خاطراتی‌با عطرِ دلتنگی‌و حسرت." آدمی‌ها کنارِ تو می‌آیند و تو آن‌قدر از رفتنشان خاطره نگه‌داشته ای که نمی‌دانی پس‌از دیگری کدام‌گوشه از ذهن‌را به نامِ خاطراتِ او نامگذاری کنی. اما یکی‌از آن‌ خاطره‌ها مخلوطی از غم‌و حسرت و دلتنگی‌ست. یکی‌از آن چهارگوشه‌ی ذهن به نامِ اوست، آن‌کسی که می‌دانی رفته‌است اما در میانِ تمامی‌ِ آدمی‌ها به دنبالِ نشانی‌از او می‌گردی. در زمانِ بودنش‌ همه‌را پس‌ می‌زنی تا به‌او برسی و در زمانِ نبودنش به دنبالِ همه می‌گردی تا یک‌نفر شباهت به او داشته‌باشد. خاطراتِ او جزوی از تو می‌شود. هرگاه غمی آزارت دهد، بهونه‌ای می‌شود تا برایِ او و خاطراتش ساعت‌ها گریستن‌را طلب کنی. می‌گویند خاطرات قوی‌ترین تیکه‌ای از ذهن است. آن‌هارا نه می‌توانی دور بی‌اندازی و نه می‌توانی دست‌از فکر کردن به آن‌ها برداری. من هم پس‌از رفتنت، در لابه لای این کوچه‌های بی‌روح به دنبالِ نور گشتم. تا شاید بتوانم از تاریکیِ اتاقِ بی‌تو به آرامش رسم. شاید هرازگاهی به کنارِ ساحل بروم، به تو فکرکنم و ساکت‌شوم. سکوت کمک می‌کند تا دردِ خاطرات کم‌تر شود. قابِ عکس‌ها کمک می‌کند تا بارِ سنگینِ خاطرات از دوش برداشته شود.این‌است که خاطراتت برایم هرچند دردناک‌است؛

اما تا ابد دست‌از نگه‌داشتنِ خاطراتت برنمی‌دارم.

واسه پشیمونی دیره.

چون بدنت عادت کرده به اینکه خودتو قایم کنی پشت چیزی که نیستی،چون میترسی که خودت باشی