روزگار سبز🍃

سورنا، سردار اشکانی: اگر دشمن خورشید باشد، ما سایه‌اش را بر خاک ایران نمی پذیریم.

درمانده‌ام. حال درماندگی بچه‌ای رو دارم که توی بازار مادرش رو گم کرده و داره گریه میکنه. وطنم🖤

تو بگو وسط جنگ هم می‌شود درختی کاشت؟ می‌شود امید داشت؟

نوشتم: درود بر غیرتتان و پرچم ایران رو کنارش گذاشتم. نوشت: درد من بیماری مزمن وطن هست. در هر حال بدست دشمن وطن کشته شدن بهتر است که بدست هموطن کشته شدن! این‌بار گفتم: بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید. ولی حق را برادر جان به زور این زبان نافهم آتشبار نباید جست... اگر این بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بیدار تفنگت را زمین بگذار... #سهیلا_واله

«آنقدر عزا بر سرمان ریخته‌اند که فرصتِ زاری نداریم.»

هوشنگ گلشیری

بهار از میانِ انگشتان خرداد می‌چکد...

امروز آجری در یک خانه‌ی قدیمی هستم که هنوز از خیسی باران شب گذشته به رنگ و لعاب اصلی‌اش بازنگشته. این آجر به اندازه‌ی کافی دلایلی برای خوشبختی دارد! بخاطر پنجره‌های چوبی با پرده‌های توری... بخاطر حوض کوچک وسطِ حیاط... بخاطر امین الدوله‌ای که بالای در ورودی خانه پیچ خورده... بخاطر پیرزنِ مهربانی که صاحب‌ آن خانه است... بخاطر شمعدونی‌های کنار نرده... #سهیلا_واله

دیشب گله‌ی اسب‌های وحشی که انگار در دشت‌های دیلمان تاخت و تاز می‌کردند، در مغزم سرم شیهه می‌کشیدند. امروز صبح خوشبختانه با صدای نرم و آرام دوستانم(گنجشک‌ها) و نور قشنگ آفتاب بیدار شدم. همه‌ی اینها من رو یاد جمله‌ی کپشنِ بلاگر محبوبم از کرستین بوبن انداخت: «زندگی هدیه‌ای است که من هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم ، عاشقانه روبان‌های دور آن را به آرامی باز می‌کنم...» #سهیلا_واله

صورتم را به شانه‌اش گذاشتم و گفتم : دوست دارم ماه من و تو همیشه پشت ابر بماند و هیچکس از عشق ما باخبر نشود ! آدم‌ها حسودند ، زمان بخیل است ، و دنیا عاشق کش است !

عباس معروفی

آدم‌های احمق و ابله همیشه واژهٔ غیراجتماعی را فقط برای فقرا به کار می‌برند.

عقاید یک دلقک–هاینریش بل

زندگی.

زندگی.

تحمل کنندگان، ساکنانِ برزخ‌اند.

اى معبود من اى فرو فرستنده تورات،انجيل و زبور و فرقان! و فرو فرستنده كهيعص و طه و يس و قرآن حكيم! هنگامی كه راه‌ها با همه‌ی وسعتی كه دارند، مرا درمانده كنند و زمين با همه‌ی پهناوريش بر من تنگ گیرد، تويی پناه من!

فرازى ازدعای عرفه امام حسين عليه السلام

روز روشن و دلچسبی بود. گنجشک‌ها، کبوترها، قمری‌ها و سارها در روشنیِ روز آواز میخواندند. اولین چیزی که از حافظه‌ام بیادم آمد شب قبل بود. هنگامی که در آغوش هم دست‌هایمان را نوازش میکردیم ماه را بدرقه کردیم. روحمان که آرام گرفت دست‌ها بی‌حرکت ماند و به خواب رفتیم. شبیه طفلی که انگشت مادرش را محکم گرفته باشد. حکایت من شبیه به روایت آقای داستایفسکی است که میگفت: سالگرد رویاهایم را جشن میگیرم. سالگرد آنچه که برایم دلچسب است، اما در واقع هرگز وجود نداشت. در زمانی آنچه هرگز نبود، اما در رویا آنرا زیسته‌ایم، چنان واقعی‌ست که نبودنش هنوز درد می‌کند! همین لحظه بیش باد🤍 #سهیلا_واله