روزگار سبز🍃

امروز یک گل شمعدونی قرمز با گلدان سفالی روی نرده‌های آبی در هوای اردیبهشت انزلی هستم. ۱۱خرداد/چهارده صفر چهار #تاسیان

من می‌روم تا شاخه‌ی دیگر بروید هستی مرا این بخشش مردانه آموخت.

تو آمدی که بودنت، همه قرار من شود

مرا تو عشق داده ای، که اعتبار من شود

مرا تو یار خوانده ای، که شوق ازآن من شود

قسمت شکسته ی مرا مرمت کردی

تو مرا به جشن عاشقانه دعوت کردی

شهر غارت زده بودم آمدی دروازه ها را بستی

تو غنیمت جنگ من با روزگاری.

قلبم برای دوست داشتنت کافی نیست، از قلبهای عاشقان دیگر وام میگیرم برای دوست داشتنت

خلاصه که امروز مثل گلدونی روبان پیچ و خواسته نشده‌م. عطر و تازگیم رو از دست دادم و بقیه پیش خودشون فکر کردن مدت کوتاهی فقط شادابم و عمر دارم. اما اگه خشکی رو از بُعد کشاورزی نگاه کنیم واقعیت اینه که دو نقطه پژمردگی داریم، موقت و دائم. توی مورد اول با رسیدگی مجدد واکنش مثبت نشون میده و تو دومی نقطه‌ی پایانه و باید بپذیری و بگذری. حالا شاید منِ گلدون رو بردارن هرسم کنن بمونم. شاید منو توی یه باغچه‌ی بزرگ که انجیر و ریحون سایه بندازن روم ببینی. اونوقت من بهت میگم که محیط اطراف رو ول کن وقتی تو مراقبت رو از یاد ببری اوضاع خیت میشه. به درختهای تازه جوونه زده‌ی باغچه نگاه میکنم و پیش خودم میگم اگه اونا تونستن ادامه بدن پس منم می‌تونم... خدا رو چه دیدی

امروز گلدانی با خاک و شاخه‌ای خشک، رها شده در کوچه هستم.

تمام دیشب رو کابوس می‌دیدم. خواب دیدم تو خونه‌ی قدیمی‌مون ایستادم بهم یه کپسول بسته شده که چندتا آدم مجوّز اینو دارن که کپسول رو پر کنن تا من به پرواز در بیام. کمی بعد خودم رو تو آسمونِ همون مکان، پرنده‌ای سفید با بالهای جوان و لطیف می‌دیدم که مثل عقابی تیزبال، آروم زیر آسمونِ آبی بال‌هاش رو باز کرده و از اون بالا داره گذشته‌ی خودش رو توی اون حیاط نگاه میکنه. با دیدنِ تک‌ به تک جزییات اون لحظه، یاد این افتادم که «درختی که می‌خواد تا آسمون قد بکشه، باید ریشه‌هاش رو تا دل جهنم بفرسته.» اینو یونگ میگه. چقدر درست و به موقع به ذهنِ آشفته‌م گذر کرد. ما همیشه آرزوی رشد و آرامش داریم. اما کمتر کسی می‌دونه که این صعود بدون عبور از تاریکی‌های درون، بدون لمس زخم‌ها و ریشه‌های فراموش‌شده، ممکن نیست. درختی که می‌خواد سر به آسمون ببره، باید شجاعت این رو داشته باشه که ریشه‌هاش رو در عمیق‌ترین و تاریک‌ترین لایه‌های زمین فرو ببره؛ جایی که ترس‌ها، دردها و آسیب‌های کهنه در اون دفن شدن. جهنم، همون بخش‌های طردشده‌ی روح ماست. همون ترس‌هایی که دوست نداریم ببینیم مثل همین رنج‌های کودکی که زیر خاکستر خاموش شدن ولی تو یه پرنده‌ی سپیدرنگ میشی تا دوباره مثل ققنوس از خاکستر بیرون بیای. گمونم تنها زمانی که جرئت کنیم از این تاریکی عبور کنیم و وقتی که ریشه‌های ما از دل رنج و خاموشی بگذرن، درخت زندگی ما قادره که با قامتی بلند، آزاد، و درونی زنده به سمت نور قد بکشه. هی! پرنده‌ای که دارنده‌ی بالهای جوانی مطمعن باش رنج پایان تو نیست؛ رنج، خاکِ مقدس ریشه‌های توعه. مثل یک پرنده‌ی جوان تو آسمون اوج بگیر و بچرخ اما مث یه درخت به پایین و گذشته‌ی خودت نگاه کن و ریشه بدوان. چون که هردوش برای تو لازمه. #سهیلا_واله

دلتنگی.

چاییم رو سر میکشم. بی‌آنکه بفهمم چقدر گرمه. همیشه‌ی خدا به جهان و آدما و داستاناشون فکر میکنم. به اینکه چه کارهای خوب و بدی ازشون می‌مونه. خوب که همه‌ی موجودات رو از فیلتر ذهنم رد کردم، بعد نگاهی به سمت خودم میندازم. چیکار کردم برای این دنیا... آیا بعد از مرگم وقتی که چیزی جز سایه‌ای یاد از من باقی نمانْد آیا انسانی بابت کار مفیدی که در طی زندگیم انجام داده‌ام لبخندی به لب می‌آورد؟ چقدر قشنگه این اثرگذاری. دیروز متوجه شدم که سالگادو عکاس بزرگ دنیا درگذشت. حالا شاید برای بعضی‌ها اسمش هم حتی مهم نباشه چه برسه به کاری که انجام داده اما میخوام بزرگی کاری که بعد از خودش مثال بزنم. این آقا و همسرش کمک بسیار بزرگی به بشر، زیست محیطی و آینده‌ی زمین کردن. در اطراف مزرعه‌ی خانوادگیشون توی برزیل، در طول بیست سال حدود ۲/۷ میلیون درخت کاشتن. فکر کن جنگلی رو زنده کردن. و چه اثری رو از خودشون باقی گذاشتن. وقتی خداوند ما رو آفرید برای کلِ این دنیا قدم‌ْخیر بودیم. سعی کنیم قدمِ خیر هم از خودمون جا بذاریم. در جست و جوی کارهای بزرگ نباشیم. شده حتی با نشاندنِ لبخندی بر چهره‌ی یک آدم و یا حسی خوب نشانه رفتن روی یک قلب اثری از خود جا بذاریم. همین! #سهیلا_واله