Written by M

و‌بخشی از وجود من تا همیشه، بابت نداشتن تو غمگین می‌ماند.

شما اون اشتباه رو انجام دادید نه به خاطر اینکه ناکافی،بزدل،خنگ و کم عقل هستید؛بلکه فقط یک انسانید و ممکنه اشتباه کنید‌. ما بعضی وقتا زیادی با خودمون بد تا میکنیم.

پس از مدتی چنان قلبت ترسیده می‌شود که با دیدن امیدی تازه به جای آنکه شاد شوی، وحشت می‌کنی.

سوگِ من از بین نرفت فقط زندگی شلوغ شد و من مجبور به ادامه دادن بودم.

‏من ناامیدم؟ من حتی مدت‌ها واسه چیز‌هایی صبر کردم که می‌دونستم هرگز اتفاق نمی‌افته.

تاریکی مطلقی که مال خودم باشه رو ترجیح میدم به اون نوری که به بقیه هم می‌تابه.

نه باید زودتر میفهمیدی و نه بهتر عمل میکردی، اون موقع فقط تا همون‌جا بلد بودی، همون هم کافی بود.

‏اگه معیار انتخاب دوست دخترت با زنت فرق میکنه، تو یه حرومزاده‌ای.

یا تغییر رو می‌پذیری‌و در مسیر درست قرار می‌گیری، یا در این نقطه می‌مونی و به دست مشکلات جوییده می‌شی.

ذهنم فکر می‌کنه باید همیشه راهی پیدا کنه، همیشه حل کنه، تحلیل کنه، بفهمه. اما خسته‌ست… چون بعضی چیزا فقط باید رد بشن، نه حل. بعضی سوالا جواب ندارن، و این خودش یه جور آرامشه، اگه باورش کنی.

+اسم اون مرحله از زندگی که بودن یا نبودن آدما دیگه برات اهمیتی نداره چیه؟ _شاید تنهاییِ عمیق باشه +نه،اسمش میشه سِر شدن،انگاری میشینی یه گوشه و به آدما نگاه میکنی، اگه خواستن برن درو براشون باز میکنی و بدرقشون میکنی اگرم خواستن بمونن بازم تو سکوت بهشون نگاه میکنی و این عجیب ترین و در عین حال جالب ترین نقطه ی زندگیته چون دیگه به معنای واقعی قوی شدی و خودتو از بندِ آدما نجات دادی.

سطح دغدغه ی هیچکس مسخره نیست ؛موضوع اینه که یا ما از اون سطح گذشتیم یا هنوز بهش نرسیدیم.

کم‌صحبتم میانِ شما، کم‌حواس نه.

خدایا میون این همه گرگ و آدمهای عوضی این مهربونی چی بود به ما دادی.

من به اندازه‌ هر دومون واضح بودم. تو به اندازه‌ هر دومون مبهم. و کاش این‌همه تاریکی، با یه کم شجاعتت، روشن می‌شد.

گاهی صداقت‌مون دیده نمی‌شه، مهربونی‌مون به جایی نمی‌رسه، و قلب‌مون خسته می‌شه از این همه تلاش. اما با همه‌ی این‌ها، این‌ها چیزهایی هستند که ما رو انسانی نگه می‌دارند، و ارزششون همیشه بیشتر از هر چیزی‌ست.