حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

از معیار نداشتن بدم میاد، با همه ارتباط برقرار کنی چون کانکشن لازمه و با همه صمیمی باشی چون لازمت میشه، اگه دوستت هر کار مزخرفی کرده باشه پشتش باشی چون دوستته.

چالش زندگی اینه که قدر همه چیز رو بدونی و در عین حال خودت رو وابسته به هیچ چیزی نکنی.

‏تا جذب چهره طرف مقابل نشی و باهاش همکلام نشی از کجا قراره بفهمی طرف اخلاقش خوبه یا بد؟ پس انقدر شعار نديد قیافه مهم نیست.

بدترین ناراحتی، ناراحتی آدم از خودشه، همونجایی که مجبور میشی به خاطر کارهای خوبی که کردی ناراحت باشی، خیلی سخته که بخاطر خوب بودن خودت احساس بدی داشته باشی.

متاسفانه آدمو پشیمون میکنین از اینکه بهتون اهمیت میده.

خرده امیدهایی در قلبم باقی مانده که بیش از این، به بزرگی کوه بودند.

از همه دورتره ولی هیچکس از اون نزدیک تر نیست.

درک واقعيت رابطه مستقيم داره با ميزان تعصبت نسبت به هر چيزی، يعنی شما هر چی متعصب تر باشی از واقعيت دورتری.

چقدر مشتاق معاشرت با انسانی هستم که صادق باشد و بتواند صحبت کند، حتی اگر یک هیولا درون او زندگی کند.

حرفی نیست فقط بعضی شب‌ها سکوت ازم سؤال می‌پرسه.

دیگه هیچی ناراحتم نمیکنه و این بهترین اتفاقیه که تا حالا واسم افتاده.

اگه خیلی جاها بی‌تفاوتی نسبت به خیلی چیزا بد باشه اما یه مزیت بزرگ هم داره اونم اینه که حواست بیشتر از همه جمعِ خودته.

نه صمیمی‌ترین آدم زندگیمه نه بی‌تفاوت‌ترین ولی یه چیزی بینمون هست که هیچ‌وقت لازم نیست توضیحش بدیم؛ فقط کافیه یه‌بار حرف بزنیم…

به نظر من تنها خصلت خوب هر انسان اینه که خودشو با شرایط وفق میده..‌.