مُنشآت؛

بالا بریم پایین بیایم. برای یک سری آدما چیزی بیشتر از دستمال کاغذی نیستیم.

پرایوت.

اینجا همیشه حکم فرمالیته رو برام داشته. هیچوقت جوری که با وسواس داخلش پیام می‌ذاشتم کمد اتاقمو نچنیدم. خستم از نظم و فاخر بودن اینجا.

از ماه خوشم میاد ولی ابرا جلوشو گرفتن.

پهلوم درد می‌کنه انگار که دنیا داره بهش فشار میاره.

هیچی نمی‌دونم جز اینکه می‌دونم که نمی‌دونم.

هیچی نمی‌دونم و فقط می‌دونم که نمی‌دونم.

آدمارو دوست دارم، اما ناراحتم می‌کنن.

از شروع کردن می‌ترسم، از ادامه دادن بیشتر.

از شب خوشم میاد اما از خستگیش نه.

هی می‌گردم اما خودمو پیدا نمی‌کنم.

خودمو پیدا نمی‌کنم.

می‌خواستم تو دلم بگم کاش این روزا بگذره و اسکیپ کنیم به آینده. به روزای خوب، بی‌دغدغه. ولی یادم اومد قبلاً هم همینو می‌گفتم. می‌گفتم کاش این روزا بگذره و تموم شه. گذشت. فقط چیزی که عوض نشد، بهتر شدنش بود. بدتر شد، ولی بهتر نشد که نشد. ایندفعه یه جورایی دلم می‌خواد برگردم به قبلاً. به همون روزایی که حالم بی‌دلیل خوب بود و فکر می‌کردم سخته و سخت‌تر از این دیگه وجود نداره. همون روزایی که فقط می‌خواستم بگذره. کاش می‌شد برگردم و به خودِ اون موقعم بگم که انقدر عجله نکنه برای تموم شدنشون. چون شاید نمی‌دونستم که همونا واقعی‌ترین روزایی بودن که داشتم. آره منی که می‌گفتم هیچوقت دلم برای اون لحظات تنگ نمی‌شه، دلم واقعاً براشون تنگ شده.

رها کردن اینطوریه که یهو به خودت میای می‌بینی آسمون آبی تره، آدما مهربونن، قهوه‌ت خوشمزست، پرنده‌ها برات می‌خونن و دنیا می‌گه بیا همه چیزای خوب مال تو.

رها کردن اینطوریه که یهو به خودت میای می‌بینی آسمون آبی تره، آدما مهربونن، قهوه‌ات خوشمزست، پرنده‌ها برات می‌خونن و دنیا می‌گه بیا همه چیزای خوب مال تو.

مشهد جوری شده که یهو تو پیاده‌رو شونه به شونه‌ی کسی رد می‌شی و باهاش چشم تو چشم می‌شی که یک ساله نه دیدیش و نه خبری ازش داری.