اتاق قرنطینه

۳. از قدم زدن در مه می‌ترسم. معلوم نیست یک قدم جلوتر درّه باشد یا صخره. دیروز پشت تلفن به مامان گفتم: «هیچ آینده‌ای ندارم.» دیشب قبل خواب به علی گفتم هیچ راهی پیش رویم نیست و گریه‌ام گرفت. چهارشنبه وقتی می‌خواستم با کسی برای یکشنبه‌ی هفته‌ی بعد قرار بگذارم، هردو موافق بودیم که برنامه‌ریزی برای دورنمای چهارروزه بی‌معنا و چه‌بسا احمقانه است. از کجا معلوم تا چهارشنبه در خیابان کشته نشدیم؟ از کجا معلوم تا آن روز یک شب نخوابیدم و تصمیم گرفتم صبحش بیدار نشوم؟ از کجا معلوم تا فردا بمبی روی سرمان نبارید؟ نوامبر امسال قرار بود برای یک سمینار پژوهشی با کاوه برویم پراگ. عدلْ نامه‌نگاری‌هایمان خورد به آن دوازده روز جنگ. گفتند بخاطر «شرایط پیچیده‌ی جهان» نمی‌توانیم پذیرای حضورتان باشیم، اما دو سال دیگر حتماً شما را می‌بینیم. شرایط جهانشان فقط برای من پیچیده بود؛ چون ایرانی بودم. انگار قرار بود تا دو‌ سال دیگر ملّیتم تغییر کند. پیش خودم گفتم خوش به حالتان که لیست حاضران یک سمینار دوسالانه را از الان می‌بندید. من در جائی زندگی می‌کنم که هیچ‌کس از یک ساعت دیگرش خبر ندارد. حدود مه آنقدر نزدیک شده اگر دستم را دراز کنم، انگشت‌هایم را نمی‌بینم. گاهی کسی انگار از توی مه صدایم می‌زند. دلم می‌خواهد انقباض مردّد قدم‌هایم را رها کنم و بدوم توی غلیظی‌. اگر بدوم و در سپیدی حریرگون مه گم شوم دیگر‌ نمی‌ترسم. مادامی که با احتیاط و وسواس در حومه‌ی کم‌پشت مه قدم‌های بزدلانه برمی‌دارم، چیزی جز ترس نصیبم نخواهد شد. یکی‌یکی آدم‌ها را می‌بینم که می‌دوند در مه و ناپیدا می‌شوند. دست بعضی‌شان را خودم رها می‌کنم و می‌سپارمشان به نامعلوم. از مامانی همان‌قدر بی‌خبرم که از آن دو نفر. دیشب در آخرین دیدار وقتی بوسیدمش تا راهی‌اش کنم، یاد آن دوشنبه‌صبح در غسالخانه افتادم. وقتی صورت و‌ دست‌های مامانی را بوسیدم سرمای پوست مرطوب غسل‌داده‌اش تا مغز استخوانم را سوزاند. تاحالا چیزی به آن سردی را نبوسیده بودم. یک لحظه با‌خودم گفتم کاش غسال‌ها‌ آب را ولرم می‌کردند و بعد سریع مچ حماقتم را گرفتم: مامانی دیگر سردش نمی‌شد. برعکس من که سرمای آن بوسه‌ی مرگ‌زده تا مغز استخوانم رسوخ کرده بود. وقتی سرم را بالا آوردم، چند دانه‌ی کافور چسبیده بود به‌ پوست لبم. نمی‌دانستم زبان بزنم کافور را بمکم یا بگذارم همین‌جور بماند تا خودش موقع حرف زدن از روی لبم بریزد. رفتن آدم‌ها و گم شدنشان‌ در مه برایم مثل همان دانه‌های کافور است: نمی‌دانم باید درباره‌اش چه کار کنم. چه مثل اولی زنده باشند و اینترنت نداشته باشم ازشان خبر بگیرم. چه مثل دومی زنده باشند اما دیگر در زندگی من نباشند. چه مثل مامانی مرده باشند. هیچ‌وقت نمی‌دانم با دانه‌های کافور روی لبم چکار کنم.