آ‌کادمی علوم اجتماعی سپنتا

انجمن جامعه‌شناسی ایران در سطح کشور برگزار می‌کند: «هفته علوم اجتماعی» گردهمایی خانواده بزرگ علوم اجتماعی با بزرگداشت دکتر غلامحسین صدیقی حول محور: نقد خویشتن: به سوی یک علوم‌اجتماعی متکثر و روادار با محورهای: نابرابری‌های جنسیتی در درون علوم‌اجتماعی ایران نابرابری‌های سنی و نسلی در علوم اجتماعی ایران تجربیات موفق تحقق رواداری و تکثر در علوم‌اجتماعی ایران نابرابری‌های جغرافیایی و مرکزگرایی در علوم‌اجتماعی ایران چالش‌های افزایش رواداری در علوم اجتماعی ایران نقش‌های اثرگذار اما نادیده گرفته‌شده در علوم اجتماعی ایران و محورهای دیگر زمان در سطح ملی: از ۸ تا ۱۳ آذر ۱۴۰۴ در دانشگاه‌ها، شعب و مراکز استانی انجمن جامعه‌شناسی ایران زمان و مکان مراسم در تهران: دوشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۴ ساعت 15 الی 18 دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران-تالار ابن خلدون سایت: ISA.org.ir تلگرام: iran_sociology@ اینستاگرام: isa99_13 @iran_sociology #انجمن_جامعه_شناسی_ایران

چکیده‌ای از یادداشت‌های دانشجویی؛ درسگفتار جلسه ششم دوره "تحلیل دیسکورسیو داستان‌های ما" با تدریس دکتر بهزاد باغی‌دوست: آن تبیین deterministic که مارکس از تحولات تاریخ می‌داد، با قدرتمندتر شدن سرمایه‌داری و مرفه‌تر شدن طبقة کارگر مورد تردید قرار گرفت. نیروی انقلابی که قرار بود منشاء این تحولات باشد، به ضدّ خود و یک نیروی محافظه‌کار تبدیل شد که اکنون، خود، بخشی از سازوکار سرکوبِ سرمایه‌دارانه بود. تا جایی که به جامعة ایرانی مربوط می‌شود، این نیروی سرکوبگر در ادبیات، جنبش‌های اجتماعی و حتی جامعه‌شناسی «انتقادی» نیز ظاهر شد. تعلّق اخلاقی و طبقاتیِ این جریانِ مرکزگرا-تهران‌زده، عملا به دزدیدن صدای دیگری و رنج او منجر شده است؛ برای اینکه از آن برای خود موقعیتی روشنفکرانه ساخته باشد. آن «روشنفکر تهران‌زده» کمترین بنیاد اخلاقی و انسانی برای آموزش دیگری ندارد. او پیش از این ماموریتِ مسیونری و متجاوزانه و سلطه‌طلبانه باید بلد می‌بود گوش بدهد و یاد بگیرد. اتفاقا ادعای پوک و پوچ «صدای بی‌صدایان» شدن، که از ادبیات تهران‌زده، از جامعه‌شناسی تهران‌زده و از فرهنگ و اخلاق تهران‌زده صادر می‌شود، ادعای دروغینی است که صدا و رنج دیگری را مصادره کرده و خود به ابزاری برای خفه کردن او و سلطة پیچیده‌تری بر آن «بی‌صدایان» ، تبدیل ‌شده است. بنابراین، این حرکت به سوی رهایی -برخلاف تمام آنچه مارکس گمان می‌کرد- نه ذاتی و اجتناب‌ناپذیر، که نتیجة خواست و «تقلا»ی مدام انسانی بود. مفهوم «تقلا» -که مفهوم مرکزی این کلاس نیز هست- همان مفهومی است که کمک می‌کند تا «آل‌احمد» را نه در ادامة «هدایت»، که در «برابرِ» او بفهمیم. قصه‌های جلال، مقالاتش و شیوة زندگی‌اش، همه شرحی از این وضعیت است: «تقلا» مسئله است و مسئلة اصلی است. ادبیات هدایت، ادبیات توصیفی است که خودِ آن توصیف هم، در ذات ازلی و ابدیِ چیزها زندانی‌اند. جلال و ادبیات او، اما، یک اعتراض وجودی به هر زندانی است؛ گیرم دیوارهای این زندان بسیار ضخیم و بسیار بلند باشد. نباید فراموش کرد که این زندان را کسی «ساخته» است و باید یقة او را گرفت. اما هدایت، خود، آن زندان و توصیف آن است. جلال، چنان چهرة برجسته‌ای در جریان روشنفکری بود که تنها در غیابش، روشنفکر دیگری مثل شریعتی امکان ظاهرشدن یافت. گرچه آنچنان که باید، عمیق نمی‌نوشت و آنچنان که باید، برای قصه‌هایش رنج -نوع خاصی از رنجی که باید- نکشیده بود و اولویتش نوعی آگاهیِ شورشی بود. در جوانی توسط خانواده‌ای مذهبی و پدری مستبد طرد شد و به حزب توده پیوست. پس از مدتی از آن نیز خارج شد و در «نیروی سوم» با خلیل ملکی همکاری می‌کرد؛ تا اینکه از آن هم جدا شد. در تمام دوره‌های خفقان و سرکوب به ترجمه و تک‌نگاری و سفرنامه‌نویسی مشغول بود و معلمی می‌کرد. باور داشت که سرنوشت انسان را انسان باید به دست بگیرد و به همین دلیل او، روحِ ادبیاتی بود، در تضاد با جریان ادبیِ وابسته به هدایت. جلال می‌نوشت تا کاری کرده باشد و گرچه دربارة فلسفة نوشتن یا مفهوم «تقلا» آشکارا چیزی نگفت، قصه‌هایش و زندگی‌اش به طور غریزی تفسیر مفهوم «تقلا» بود.   آکادمی سپنتا 👉@Sepanta_academy آکادمی سپنتا https://t.me/sepantasocialscience

ابراز نگرانی نسبت به خبر احضار و بازداشت برخی جامعه‌شناسان در شرایطی که جامعه ایران با دشواری‌های متعدد اقتصادی، اجتماعی و نیز تهدیدهای بیرونی مواجه است، انتشار اخباری مبنی بر احضار یا بازداشت شماری از جامعه‌شناسان و پژوهشگران حوزه علوم اجتماعی، مایه نگرانی عمیق جامعه علمی کشور است. علوم اجتماعی در همه جوامع به‌مثابه وجدان نقاد جامعه و یاریگر سیاست‌گذاران در درک واقعیت‌های پیچیده اجتماعی عمل می‌کند. تضعیف امنیت حرفه‌ای و روانیِ پژوهشگران این حوزه نه تنها به زیان جامعه علمی، بلکه به زیان کل جامعه است که بیش از هر زمان دیگر به تحلیل‌های واقع‌بینانه و سیاست‌های مبتنی بر دانش نیاز دارد. انجمن جامعه‌شناسی ایران با ابراز نگرانی از این رویدادها، بر ضرورت حفظ امنیت، آرامش و آزادی اندیشه و بیان برای اعضای جامعه علمی کشور تأکید می‌کند و امید دارد مسئولان امر، با درایت و تدبیر، شرایطی را فراهم آورند که ضمن آزادی سریع این پژوهشگران و محققان، اهالی علم بتوانند در فضایی امن و به دور از اضطراب، به رسالت علمی و اجتماعی خود در خدمت به کشور ادامه دهند. هیات‌مدیره انجمن جامعه‌شناسی‌ایران

🔻فراخوان جشنواره ایده‌های برابر دربارۀ نابرابری ▪️مؤسسۀ رحمان با همکاری انجمن ترویج علم ایران در جهت ارتقاء دانش عمومی و بهره‌مندی از ایده‌های اجتماعی نو، جشنوارۀ «ایده‌های برابر دربارۀ نابرابری» را برگزار می‌کند. ▪️تمامی رساله‌های دکتری و پایان‌نامه‌های کارشناسی‌ارشدی که ابعاد مختلف مفهوم «نابرابری» را در مرکز مطالعۀ خود قرار داده‌اند می‌توانند در این جشنواره شرکت کنند. ▪️علاقه‌مندان می‌توانند چکیدۀ ۵۰۰ کلمه‌ای طرح‌های پژوهشی، پایان‌نامه، رساله و کتاب را با موضوع نابرابری به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند. 📆 مهلت اولیه ارسال آثار: ۱ آبان ۱۴۰۴ 📆 تاریخ تمدید شده: ۲۵ آبان ۱۴۰۴ 📧 نشانی ارسال آثار: rahman.org.ir@gmail.com ▪️به آثار برگزیده در هفتۀ پژوهش جوایزی اهدا می‌شود و پژوهشگران توانمند برای کارآموزی در فعالیت‌های داوطلبانۀ مؤسسۀ رحمان معرفی خواهند شد. وب‌سایت | اینستاگرام| تلگرام

كانون فرهنگ و زندگي برگزار مي كند: 🔻سرگذشت اجتماعي خزینه در ايران سولماز سپهري آزاد كارشناس ارشد مطالعات فرهنگي و دكتراي جامعه شناسي 🔻سرگذشت اجتماعي لب آرايي در ايران سمانه كاظمي كارشناس ارشد فلسفه، منطق 📆سه شنبه ٦ آبان ماه 🕙ساعت ١١ الي ١٣ 📍بوستان قيطريه، فرهنگسراي ملل، تالار فرهنگ، كانون فرهنگ و زندگي 👈حضور براي همه ي علاقمندان آزاد است. ارتباط با ما: https://chat.whatsapp.com/ES6Dft7DdmE47MOHSZwt7F

چکیده‌ای از یادداشت‌های دانشجویی؛ جلسه سوم دوره "تحلیل دیسکورسیو داستان‌های ما" با تدریس دکتر بهزاد باغی‌دوست: داستان‌های «ما»، زمانی ساخته می‌شوند که تقدیر را نپذیرفته باشیم. داستان، یعنی علیه آن چیزی که تقدیر به نظر می‌رسد جنگیدن، و بنابراین ماجرایی تولید کردن. پیش از آن، قصه‌ای ساخته نمی‌شود. چون آنچه مقدس است، باید تا ابد همان‌طور باقی بماند. فکر شورش به سرنوشت است که قصه را می‌آفریند. بنابراین، او که گفت «روحی از محمد به بایزید و از بایزید به حلاج و از حلاج به او» منتقل شده، او که گفت «ما عاملان آن رمز ساکتیم»، او که «نفیر»ش به خاطر جدایی از «نیستان» بود و او که داستان حیّ‌بن یقظان را نوشت؛ هیچ کدام داستانی نساختند. داستان، محصول آن «ترس و لرز»ی است که انسان تبعید شده در این جهان تجربه می‌کند؛ تردید و اضطرابی از آنچه که نمی‌داند و برخلاف سرنوشت و تقدیر بر او آشکار نیست. و بنابراین، آن میوة ممنوعه که عامل تبعید او بود، نه سیب، نه گندم، نه گناه، نه دانایی و نه آگاهی، که نفسِ شورش بود. آن زمان که در برابر آن نظم شورش کردی، ناگهان دیگر تنها خواهی بود؛ بغایت تنها. انسان در بهشت ماجرایی نخواهد داشت. انسانِ شورشی است که داستان می‌سازد. عمیق‌ترین ماجراهای دینی و غیر دینی، محصول نفس فعال انسانی هستند. برای آن‌که داستانی ساخته باشی، در برابر حقیقت زانو بزن؛ و آنگاه بر آن شورش کن! اگر انسان ایرانی توان ساختن داستان را ندارد، اگر تاریخِ تلاش‌های او بازتولیدی از استبداد است، اگر نتوانسته بر passivity خود غلبه کند و انسانی شورشی بیافریند؛ به خاطر تمام این‌ها، تنها باید یقة این انسان، این جامعه و این مردم را گرفت. جستجوی هر عامل بیرونی، طبیعی، جغرافیایی و تاریخی، خصلت را ذاتی و اجتناب‌ناپذیر و بنابراین شورش را ناممکن خواهد کرد.   آکادمی سپنتا 👉@Sepanta_academy آکادمی سپنتا https://t.me/sepantasocialscience

انجمن انسان‌شناسی ایران با همکاری حوزه هنری استان اصفهان و موزه عصارخانه شاهی برگزار می‌کند: اصفهان، یکی از مهم‌ترین کانون‌های فرهنگی و تمدنی ایران، و بهترین میدان برای مشاهده و لمس کردن فرهنگ زیسته‌ی مردم است. در این کارگاه، محققان و علاقمندان به حوزه‌ی مردم‌شناسی فرهنگی، فرصتی خواهند داشت تا همراه با محققان تاریخ و فرهنگ اصفهان، وارد فضای فرهنگی‌ شوند و از نزدیک لایه‌های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و دینی اصفهان را تجربه کنند. 🏡 اقامت بصورت دربست در هاستل چیلا با معماری زیبا و صمیمی در نزدیکی میدان نقش جهان خواهد بود. 🚍 رفت‌وآمد به اصفهان بر عهده‌ی شرکت‌کنندگان است. 💳 امکان پرداخت شهریه در دو مرحله (یک قسط در مهرماه و قسط دوم تا ۱۰ آبان) وجود دارد. 🔹 پیش از آغاز سفر، سه جلسه‌ی آنلاین برای آشنایی با مبانی نظری مردمنگاری برگزار خواهد شد. حرکت: ۱۳ آبان-برگشت: عصر ۱۶ آبان کارگاه حضوری و تجربه میدانی: ۱۴،۱۵،۱۶ آبان تعداد شرکت کنندگان از تهران و سایر شهر ها: ۱۹ نفر برای ثبت نام به این آیدی در تلگرام @fatemefarnam پیام یا با این شماره +98 913 685 4135 تماس بگیرید. https://t.me/asiorg

چکیده‌ای از یادداشت‌های دانشجویی؛ جلسه دوم دوره "تحلیل دیسکورسیو داستان‌های ما" با تدریس دکتر بهزاد باغی‌دوست: در جلسة دوم دربارة فلسفه و نظریه گفتگو کردیم. دربارة اینکه هگل و مارکس، هر دو، برمبنای منطق دیالکتیک، دوره‌هایی از تاریخ را تعریف کردند که در دل هر کدام، ضدّ آن پرورش می‌یافت. و با این حال، این منطق ذاتی، در «پایان تاریخ»، موضوعیتش را از دست می‌داد. پایانی که برای هگل، حکومت «روح مطلق» و برای مارکس، برقراری کمونیسم بود. پروژة مارکس نزدیک به 150 سال تلاش کرد از چنین تضادهای درونی آزاد شود و نتوانست. دگم فلسفه به آسانی شکستنی نبود. گرچه می‌توانست اینطور نباشد. فلسفه می‌توانست مثل فیزیک، در برابر حقیقت، دگم‌هایش را قربانی کند و با این حال ترجیح داد آدم‌ها در راه دگم‌هایش فدا شوند. وقتی هایزنبرگ دریافت که روشش برای شکار مکان الکترون عملی نیست؛ به این نتیجه رسید که منطقه‌ای در جهان وجود دارد که هرگز نمی‌توانیم آن را ببینیم و پس از او، نیلز بور، قاعدة علیت را کنار گذاشت. به این ترتیب، مفروضات جهان نیوتنی فروریخت. فیلسوف نیز تا زمانی که ماهی درون آب باشد، اقیانوس را نخواهد فهمید. برای نزدیک‌تر شدن به درک وضعیت باید از آن «خروج کرد»، «چون قویی که از دریاچه‌اش پر می‌کشد». برای دیدنِ دوبارة حقیقت، باید بسیاری از حقایق را قربانی کرده باشی. می‌توانی برایشان سوگواری کرده باشی، اما باید شهامت دست کشیدن از آن‌ها را داشته باشی. اما آن حقیقت، آن وضعیت پایانی و ایده‌آلی که مارکس از آن سخن می‌گفت، اساسا قابل توصیف نیست. باید اعتراف کرد که ما نمی‌دانیم حقیقت چیست؛ یا عدالت کدام است. تنها چیزی که می‌شناسیم، تقلای انسانی است. «تقلا» برای حقیقت، «تقلا» برای عدالت و «تقلا» برای فهم محدوده‌های دانایی. به محض تعریف حقیقت، از آن دور می‌شوی. چطور می‌توانی عدالت را «تعریف» کنی، وقتی مرزی برای آن قائل نیستی؟ چنین رهایی است که داستان را ممکن می‌کند. و معنا دادن به آن چیزی را ممکن می‌کند که ضدّ معناست؛ نه بی‌معنا که ضدّ معنا. آنجا که خدا هست و انسان نیست، داستان می‌میرد. رمان، داستان انسان شورشگری است که عاشق می‌شود، می‌جنگد و نظم را برنمی‌تابد. داستان «سیذارتا»ست در برابر «گوویندا». ادبیات روشنفکری ایران، گرچه غیر دینی، اما همچنان بندة خدایان خویش است. انسانِ در حال تقلا را کشف نکرده است. آن انسان شورشگر را که از تمام آنچه به آن باور داشت، عبور می‌کند. انسانی که از آشفتگی نمی‌هراسد؛ چرا که این آشفتگی محصول شورش به آن نظم است.    آکادمی سپنتا 👉@Sepanta_academy آکادمی سپنتا https://t.me/sepantasocialscience

#اطلاعیه 💢مشارکت در تأسیس «خانه علوم اجتماعی ایران» چگونه می‌توانید کمک و‌ مشارکت کنید؟ شما می‌توانید شخصاً در این پروژه مشارکت مالی داشته باشید. همچنین، می‌توانید از افراد توانمند مالی بخواهید تا با حمایت‌های مالی خود در این امر خیر نقش ایفا کنند. نحوه واریز کمک‌های مالی: لطفاً کمک‌های مالی خود را به شماره حساب 143376834 و شماره شبا IR660180000000000143376834 به حساب انجمن جامعه‌شناسی ایران نزد بانک تجارت واریز نمایید. توجه فرمایید که کمیته تهیه «خانه علوم اجتماعی ایران» هیچ‌گونه شماره حساب شخصی ندارد و تنها حساب انجمن جامعه‌شناسی ایران معتبر است. هیچ‌گونه حساب شخصی برای دریافت کمک‌های مالی مجاز نبوده و تمامی کمک‌ها باید به حساب رسمی انجمن واریز شوند. ادامه این اطلاعیه را روی وب سایت انجمن جامعه شناسی ایران بخوانید. @iran_sociology #انجمن_جامعه_شناسی_ایران 📍با حمایت انجمن جامعه شناسی از فرهنگ و فرهیختگی حمایت کنید

#یادداشت_روز 🔸‍به بهانه همایش کنکاشهای نظری و مفهومی جامعه ایران ابوالفضل مرشدی دیروز و امروز را تماما در همایش کنکاشهای نظری و مفهومی جامعه ایران که در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در حال برگزاری است (تا پنجشنبه ادامه دارد) شرکت کردم. بعد از چند سال که برگزاری هرگونه برنامه انجمن حتی در دفتر انجمن در دانشکده ممنوع شده بود، برگزاری این رویداد انجمنی چند روزه در دانشکده شیرینی خاصی داشت و یادآور خاطرات سال‌های پررونق انجمن جامعه‌شناسی ایران و نویدبخش اتفاقات بهتر در آینده بود. شرکت در همایشها و گردهمایی‌های اینچنینی به همان اندازه که فرصت خوبی است برای آشنا شدن با ایده‌ها و دستاوردهای علمی جدید (افزایش سرمایه علمی)، بهانه خیلی خوبی هم هست برای تجدید دیدار و مرور خاطرات با استادان و دوستان قدیمی و شارژ شدن دوباره انرژی عاطفی-ارتباطی انسان (بازسازی سرمایه اجتماعی). جامعه‌شناسی و فلسفه علم هم نشان داده که علم فقط مقاله و کتاب و نظریه و فرمول و جدول اعداد و امثالهم نیست، بلکه علم روح و جانی هم دارد که با جان عالم و دانشمند گره می‌خورد و درگیر نشدن هر علم‌آموزی با این بعد از علم، باعث می‌شود نتواند به خوبی شیرینی علم را درک کند. ادامه این یادداشت را روی وب سایت انجمن جامعه شناسی ایران بخوانید. @iran_sociology #انجمن_جامعه_شناسی_ایران با حمایت انجمن جامعه شناسی از فرهنگ و فرهیختگی حمایت کنید

🔹برنامه روز اول همایش کنکاش‌های مفهومی و نظری درباره‌ی جامعه‌ی ایران ▪️این همایش به شکل حضوری و آنلاین برگزار می‌شود 🔸همراه با لینک شنیداری اسکای روم https://B2n.ir/kankask01 https://B2n.ir/kankash02 https://B2n.ir/kankash03 https://B2n.ir/kankash04 🔺دوشنبه تا پنج‌شنبه ۱۴ تا ۱۷ مهرماه ۱۴۰۴ 🆓ورود برای همه‌ی علاقمندان آزاد و رایگان است ✔️مکان: دانشکده‌ی علوم‌اجتماعی دانشگاه‌تهران،جنب دانشگاه تربیت مدرس @iran_sociology #انجمن_جامعه_شناسی_ایران

🔹برنامه روز اول همایش کنکاش‌های مفهومی و نظری درباره‌ی جامعه‌ی ایران ▪️این همایش به شکل حضوری و آنلاین برگزار می‌شود 🔸همراه با لینک شنیداری اسکای روم https://B2n.ir/kankask01 https://B2n.ir/kankash02 https://B2n.ir/kankash03 https://B2n.ir/kankash04 🔺دوشنبه تا پنج‌شنبه ۱۴ تا ۱۷ مهرماه ۱۴۰۴ 🆓ورود برای همه‌ی علاقمندان آزاد و رایگان است ✔️مکان: دانشکده‌ی علوم‌اجتماعی دانشگاه‌تهران،جنب دانشگاه تربیت مدرس @iran_sociology #انجمن_جامعه_شناسی_ایران

هرچه داریم از با جمع بودنمان است ۱۱ مهرماه 🖊سمیه توحیدلو   🟪 در سنت فرهنگی ما نظاره کردن به نوعی بسیار مرسوم است. اگر ببینیم کسی در مشکل دست و پا می‌زند، ودر میدان باشیم، کافیست کسی به کمک فرد شتابید، سریع خیالمان راحت می‌شود و از ادمی که دلش شور می‌زند سریع تبدیل به نظاره‌گر می‌شویم. در برخی دیگر از زمان‌ها که در میدان نیستیم و مشکل از مقابل دیدگانمان کمی دورتر است، از دولت، نهادها و دیگرانی که می‌توانند می‌خواهیم که عمل کنند.   🟪 واقعیت اینجاست که حتما کنشری سطوح متفاوتی دارد. نمی‌شود ساختارهای کلان را ندید. دولت و ساختارهای حاکمیتی و سیاستگذاران یک وجه قضیه هستند. اما ما مردم هم سویه دیگری از ماجرا. اما در این میان نهادهای مدنی هم نقش بازی می‌کنند. انها که می‌توانند فردفرد ما را تبدیل به یک صدا کنند. صدایمان را شنیدنی‌تر سازند. اثر عمل فردی‌مان را پررنگ‌تر نمایند. بی‌دلیل نیست که مهم‌ترین  زیربنای دموکراسی و هرگونه توسعه‌ای، «فربه‌ شدن نهادهای مدنی» در حوزه‌‌های متنوع است. حوزه عمومی را این نهادها پر می‌کنند. از رسانه‌ها تا مطبوعات، گروه‌های علمی و دانشجویی، NGO ها  در هر موضوعی و انجمن‌های تخصصی، اصناف و سندیکاها، خیریه‌ها و ... همگی حوزه عمومی را می‌سازند. جایی که امکان کنشگری و اثرگذاری هم بر مردم و هم بر سیاستگذار وجود دارد.   🟪 اما وضعیت ما با نهادهای مدنی هم اینچنین است. از یک سو حکمران گویا به صلاح خویش می‌داند که با توده مردم روبه‌رو شود. از نهادمند شدن مردم و بلند شدن صدای اعتراض ترس دارد. هرچه جامعه‌ای به سوی دیکتاتوری بیشتر قدم برمی‌دارد، بیشتر از جمع شدن مردم واهمه دارد. جمع شدن چه در خیابان، چه در نهاد و حتی در برخی شبکه‌های اجتماعی برایش هزینه‌مند است. خصوصا اگر این جمع‌شدن‌ها آگاهانه و به هدف اثرگذاری بر چیزی باشد. جامعه توسعه‌یافته‌تر جامعه‌ایست که این نهادهایش بیشتر و متوسط عضویت در نهادها بین افراد جامعه بالاتر باشد. در گزارشی از توسعه انسانی می‌خواندم در برخی از کشورهای اروپایی هر فرد از کودکی یاد می‌گیرد که در این جمع‌ها شرکت کند و متوسط عضویت هرفرد ۸ نهاد مدنی است. لازم نیست این نهادها سیاسی باشند. جمعی که مراقبت از پاکیزگی محله یا محیط زیست می‌کنند تا کسانی که دوستدار محیط زیستند؛ تا موضوعات متنوع دیگر افراد را دور خویش جمع می‌کند.   🟪 جامعه‌ای که نیاز به بازپروری اجتماعی بیشتری دارد به این نهادها نیازمندتر است. وقتی انگیزه‌های بیرونی از منظر سیاسی - سیاست خارجی - اقتصادی رخت برمی‌بندد، این گعده‌های غیر رسمی و نهادهای رسمی مدنیست که می‌تواند نهاد اجتماع را حفظ کند. از همین‌روست که حضور و پرباری نهادها مهم است. در سنت دینی جاافتاده‌مان هم چیزی داریم با عنوان «واجب کفایی». گویی همه منتظریم یکی بپذیرد که کاری را انجام دهد؛ حتی اگر به انجام آن کار باور داشته باشیم هم فکر می‌کنم که نظاره‌گر بودن برای حال بی‌انگیزه و بی‌حالی ما بهتر است. خصوصا اینکه در این کارها کمتر تمتعات مالی هم هست. سریع مقایسه می‌کنیم با بریز و بپاش‌های نهادهای عمومی و دولتی و به این می‌اندیشیم که کار داوطلبانه با عقلانیت ابزاری رایج در این روزها همخوانی ندارد.   🟪 اما نهادهای مدنی مهمند. هرجا که باشند. باید تا می‌توانیم انرژی‌های مانده در وجود خویش را از پس همه سختی و جنگ برایش نگه‌داریم. ما به جامعه قوی برای آینده بیش از گذشته نیاز داریم. نهادها انگیزه‌ها را می‌توانند برگردانند و ما را در میان هم‌تایانمان از تنهایی رها می‌کند. دز میان نهادها یکی از همیشه پررونق‌ها نهادهای دانشگاهی بود. متاسفانه نهادهای دانشگاهی از پس کرونا نحیف و نحیف‌تر شد و بعد به واسطه امنیتی و حراستی شدن دانشگاه با انواع مشکلات روبه‌رو شد. انجمن‌های علمی که پیشتر در دانشگاه‌ها حضور داشتند، آرام امکان‌های گردهمایی را از دست دادند. دفتر مرکز آموزش‌های تخصصی انجمن جامعه‌شناسی و خانه اندیشمندان علوم اجتماعی هم از دست ایشان خارج شد. اما واقع اینجاست ما هرچه داریم از جمع بودنمان است.   📣 هفته جاری انجمن جامعه‌شناسی همایش کنکاش‌های مفهومی را با بیش از ۱۰۰ سخنران در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران دارد. انتخابات هیات مدیره انجمن نیز در پایان این هفته برگزار می‌شود. نهاد انجمن برای بسیاری از جامعه‌شناسان دانشگاهی و غیر دانشگاهی مانند یک خانه بوده است. خانه‌ای که قرار است وجودش نفعی اجتماعی و علمی هم داشته باشد. خواستم در پایان این متن هم دعوت به نشست‌های این همایش کرده باشم (برنامه همایش ارسال می‌شود) و هم با هم یکبار دیگر ضرورت کار اجتماعی و مدنی را تکرار کرده باشم. نگذاریم معدود افراد فعال اجتماعی تنها بمانند #انجمن_جامعه‌شناسی_ایران #روزنوشته‌های_سمیه_توحیدلو @smtohidloo