فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

بیشتر از اینکه اضطراب داشته باشم یا غمگین باشم، عصبانیم.

غیر از‌ تلگرامم هیچیم وصل نمی‌شه‌ ‌و جز اینکه سرم توی گوشی باشه و چنل‌ها رو بخونم هیچ‌کاری نمی‌تونم انجام بدم. مثل دیوونه‌ها‌ صبح تا شب توی تلگرام دارم اخبار چک می‌کنم فقط.

یه هفته؟ باور کن یه ماه عقب می‌ندازنش. انگار دارن پیشنهاد می‌دن بیفته ۲ و ۳ مرداد.

بهای یک دروغ چیست؟ بهای صدها و هزاران دروغ چیست؟ بهای سال‌ها اشتباه، دروغ گفتن ايدئولوژيک چیست؟ چرنوبیل بهای دروغ‌هایشان را پرداخت. و امروز ما در آسمان بی‌دفاع تهران، زیر بمب‌های اسرائیلی، طعم تلخ نتیجه دروغ‌های آقایان را می‌چشیم!

دیگه کنکورم حتی واسه‌م مهم هم نیست. سالم موندن خودم و عزیزانم و مردم واسه‌م خیلی مهم‌تره و حتی اگه می‌خواستم هم نمی‌تونستم خودم رو جمع و جور کنم و درس بخونم.

درس خوندن توی این شرایط مسخره به نظر می‌رسه. حتی نمی‌خوام بهش فکر کنم.

حوصله‌ی توضیح نیست. فایده‌ای هم ندارد. کسی که تا الان نفهمیده، نفهم نیست؛ نانش در نفهمیدن است.

من موقع حرف زدن:

هنوز دو دهه هم عمر نکرده‌م ولی دیگه پی‌پی‌ای نمونده که به چشم ندیده باشم.

واقعاً باورم نمی‌شه که وسط جنگ، همچنان چیزی که بیشتر از موشک و انفجار من رو می‌ترسونه، سطح عقل و شعور هم‌وطنانم باشه.

بعد همین میاد آهنگای انگلیسی و آمریکایی ضدجنگ رو گوش می‌ده و به‌به و چه‌چه می‌کنه.

طرف اومده نوشته شروین با این آهنگش داره جنگ رو رمانتیزه می‌کنه و سندرم main character داره. الان به این باید چی گفت؟

متاسفانه بینش اکثر جمعیت ایران از بدیهیات فراتر نمی‌ره. نه که نتونن ها، نمی‌خوان.

یه چنلایی رو دیدم نوشتن "مقام معظم رهبری" و "حضرت آیت‌الله خامنه‌ای" که پشمولکام ریخت. انگار نه انگار این ضحاک دهن هر چی ایرانیه رو سرویس کرده بودا.

ولی دلم می‌خواد اگه از این جنگ هم زنده بیرون اومدیم، دیگه چوب بکنیم تو کون جمهوری اسلامی و شرشو بکنیم. والا زشته آدم بدبختی به این بزرگی رو از سر بگذرونه بعد برگرده به زندگی کردن زیر سلطه‌ی رژیم قاتل.

والا همه‌مون چنبره زدیم دور گوشیامون اخبارو دنبال می‌کنیم، هر دو دقیقه یه بارم یه فحش به ننه آقای خامنه‌ای و دار و دسته‌ش و نتانیاهو و اینترنت می‌فرستیم.

یه سری دوستان انگار فراموش کرده‌ن که درسته که جنگ شده ولی شرفمون رو که دیگه نباید از دست بدیم. یارو اومده نوشته حالا که جنازه‌ی مردممونو دیده‌م، باید جنازه‌ی مردم اسراییل رو هم ببینم! انگار که مثلا دردی از ما دوا می‌شه اگه یه سری آدم دیگه که دقیقا تو شرایط ما قرار دارن بمیرن!