فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

آرامش واقعی، نه در نداشتن هیجان‌ و احساسات، بلکه در توانایی مدیریت و در آغوش گرفتن‌شونه. هدف این نیست که غمگین یا عصبانی نشیم، هدف اینه که توی این حالت‌ها هم خودمون بمونیم.

-How do we reconcile who we are with who we wanna be, Alex? -We forgive ourselves. Pacifism doesn't mean inaction; it just means that you have to learn how to fight without raising a sword. 🎥Supergirl

پدرهای ایرانی و دیلرهای آمریکایی تنها آدمایی هستن که می‌شناسم به صورت روزمره زیرپوش می‌پوشن.

نمی‌گذره؛ تو زندگیِ من چیزهایی هستن که هیچ‌وقت نگذشتن. نه با زمان، نه با فاصله. هنوز هم همون‌قدر پُررنگن.

منتظرم ۱۹ سالم بشه بتونم برم خون اهدا کنم، برای اهدای سلول‌های بنیادی/مغز استخوان ثبت‌نام کنم و کارت اهدای عضو بگیرم. این کارا با اینکه ممکنه پیش‌پاافتاده به نظر بیان و اکثر مردم حتی بهشون فکر هم نکنن، می‌تونن جون خیلیا رو نجات بدن.

تنها سایکوپث‌ها ساندویچ هات‌داگ را فقط با سس خردل می‌خورند.

واقعاً نمی‌دانم پدرم من را بیشتر دوست دارد یا معین را.

آزی آزبورن هم مرد. هعی.

وقتی اطراف بچه‌هایید، خیلی مراقب باشید که راجع به خودتون چطور و با چه کلماتی صحبت می‌کنید. کودکان حتی از حرف زدن ما هم الگوبرداری می‌کنن و حالا تصور کنید بچه داره می‌شنوه که والد/عمو/خاله/دایی/عمه/کازن/سیبلینگ یا هرکسی، داره راجع به خودش با کلمات منفی صحبت می‌کنه و مثلاً می‌گه "وای خیلی چاق و زشت شدم، شکمم رو ببین! باید رژیم بگیرم"، بچه ممکنه الگو بگیره و همین حرف‌ها و افکار رو راجع به خودش درون‌سازی کنه.

این عادی‌سازی مصرف مواد مخدر که بین دهه‌هفتادی‌ها و هشتادی‌ها اتفاق افتاده واقعاً غیرقابل‌تحمله.

نظر نامحبوب: خودکار بیک اصلاً خودکار خوبی نیست.

هنوز تموم نشده🤡

خدایا دقت کن. اگر به تو گفتم می‌خواهم بروم خارج، منظورم شرق و خاورمیانه نیست. برو یک مقدار آن‌ طرف‌تر.

یکی از آرزوهامم اینه که تا ۳۵ سالگی تمام بدنم (به جز صورتم) تتو شده باشه.

در مواجهه با خودشیفتگی افراطی، ما ناخودآگاه با تجربه‌های خودِ نادیده‌گرفته‌مون تماس پیدا می‌کنیم. ‏خودشیفته، تمام صحنه رو اشغال می‌کنه؛ جایی برای ما نمی‌مونه. ‏و این، زخمی کهنه رو بیدار می‌کنه:‏«تو مهم نیستی.»