مریخِ حَیاتِ مَنْ

اگر می‌تونستم، تمام آدم‌هایی که متوجه می‌شدن من چقدر از منتظر موندن بیش از حد و بی‌منطق بیزارم و باز هم آزارم میدادن رو می‌کشتم.

برای هزارمین بار دارم شوق‌ پرواز می‌بینم.

اون نقطه که زندگی روی زمین پرتابت کرد و زانوهات زخمی شد برای دردش گریه کن اما باور نکن که تو هیچوقت دیگه نمیتونی راه بری.

برای رسیدن به سپیدی صبح باید سیاهی شب رو بگذرونی.

بابت تموم روزهای سختی که گذروندم و دارم می گذرونم یادم نمی ره چه کسی بهم گوش داد و در مقابل حرف هایی که سنگ رو آب می کرد صبوری کرد. شاید الان خوب نباشم و فرار کنم اما خودم رو بالاخره جمع و جور می کنم.

کتاب خوندن برای من تبدیل به یه عادتی شده که حالا می‌تونم ادعا کنم اعتیاد پیدا دارم می‌کنم.

Trauma Anniversary حتی اگه خودت یادت نباشه، بدنت سالگرد ترومایی که تجربه کرده به یاد داره و نسبت بهش واکنش نشون می‌ده. این واکنش هم می‌تونه جسمی هم روانی باشه و ممکنه چند روز طول بکشه. خیلی وقت‌ها حتی ممکنه شخص ندونه چرا حالش بد شده و داره همچین علائمی رو تجربه می‌کنه.

در حیرتم از خلقت آب، اگر با درخت همنشین شود، آن را شکوفا می‌کند؛ اگر با آتش یک‌جا شود، آن را خاموش می‌کند؛ اگر با ناپاکی برخورد کند، آن را پاک می‌سازد؛ اگر با آرد درآمیزد، خمیر می‌شود و به نان بدل می‌گردد و اگر با خورشید همراه شود، رنگین‌کمان می‌آفریند اما آب، اگر تنها بماند، رفته‌رفته می‌گندد. دل آدمی نیز شبیه آب است؛ از آنچه با او همنشین می‌شود، اثر می‌پذیرد و اثر می‌گذارد. گاهی یک انسان، می‌تواند در زندگی ما همان نقشی را داشته باشد که آب برای یک درخت دارد؛ ما را دوباره سبز کند و گاهی یک همراهی نادرست، می‌تواند آرام‌آرام زلالی دل را بگیرد. پس قدر باهم بودن‌ها را بدانیم؛ قدر آدم‌هایی را که کنارشان دلمان زنده‌تر، آرام‌تر و روشن‌تر می‌شود چون انسان، در تنهایی شاید دوام بیاورد اما برای شکوفا شدن، به همنشینی درست نیاز دارد.