صَبر

«برف، همه‌چیز را سفید کرده بود، جز آدم‌ها را.» Dir. Quentin Tarantino.

«نگاهش از صفحه گذشت، انگار می‌دانست هنوز آن‌جاییم، تماشایش می‌کنیم.» Dir. Michael Haneke.

همیشه در زندگی‌ام فکر می‌کردم اگر روزی دیگر چیزی برای پیوند خوردن باقی نماند، ناپدید می‌شوم؛ می‌روم جایی که هیچ چهره‌ای آشنا نباشد و زندگی را از جایی آغاز می‌کنم که هیچ‌کس مرا نمی‌شناسد. اما حالا که به همان مرز رسیده‌ام، فهمیده‌ام ناپدید شدن همیشه به رفتن نیست. می‌توانی هنوز میان آدم‌ها باشی، حرف بزنی، بخندی و زندگی کنی، و در تمام این مدت چیزی در درونت آرام‌آرام تو را از خودت دور کند؛ چنان بی‌صدا که حتی کلماتت را هم پیش از آنکه بر زبان بیاوری، دیگری درونت انتخاب کرده باشد. انگار دستی نامرئی، هر روز تو را از فروپاشی عقب می‌کشد، نه برای ماندن، فقط برای اینکه هیچ‌کس نبیند چگونه می‌شود تمامِ یک آدم، بی‌آنکه از جایی برود، آرام‌آرام ناپدید شود.

Garrowby Hill by David Hockney (1937-2026)

و بیچاره آدمی، که نیمی از جانش را صرف پنهان کردن نیمه‌ی دیگرش می‌کند.

«همه‌چیز می‌گذرد؛ آدم‌ها، خانه‌ها، حتی آنچه روزی تمامِ جهانمان بود. شاید ماندن، فقط به این باشد که نوری از آن‌ها را با خود ببریم.» Dir. Ryûtarô Nakagawa.

«یک میز برای دو نفر؛ و غیابی که تمامِ فضا را پر کرده بود.»

پس در کناری می‌نشینم، بی‌طلب و بی‌گریز؛ چه بسا سکوت، خردمندانه‌ترین پاسخِ زمان باشد.