( برای همیشه بسته شد)

+هردو ی ما پسریم جیسونگ ، متوجه نیستی کجا زندگی می‌کنیم؟ -مینهو می‌دونم ولی..ولی این هیچی از احساسات بین ما کم نمی‌کنه ؛ مگه نه؟ +اونا می‌کشنمون! صدای مینهو بلند بود اونقدری که باعث شد گوش هاش سوت بکشن رد اشک هاش روی صورتش خشک شده بود و چشماش می‌سوخت -حداقل باهم می‌میریم.. +تو واقعا اینو می‌خوای؟ -نه معلومه که نه +پس بیخیالش شو ، ما می‌تونیم شبیه دوست ها رفتار کنیم ولی همچنان همدیگه رو دوست داشته باشیم ؛ اما اینکه ازم بخوای ببوسمت.. نفسش رو با صدا بیرون داد و سعی کرد کلمات رو کنار هم بچینه +شاید تو زندگی بعدی -مینهو من تو رو توی همین زندگی می‌خوام! حتی اگه به قیمت جونم باشه دست پسر بزرگتر رو کشید و از بین اون کوچه ی نمناک و تاریک ؛ وسط خیابون برد وسط بزرگترین و شلوغ ترین خیابون شهر چراغ های ساختمون ها و ماشین ها ، چیزی بود که به جای ستاره ، توی اون شب تاریک می‌درخشید برای اولین بار جیسونگ ، از ته دلش فریاد زد +هی مردم منو ببینید من عاشق پسری که رو به رومه شدم! -نه نه نه جیسونگ تو اینکارو نمی‌کنی مینهو مضطرب زمزمه کرد و توی دلش خدا خدا می‌کرد که همه ی این اتفاقا خواب باشه ولی جیسونگ ، برای اولین بار داشت ارزو می‌کرد که همه چیز واقعی باشه می‌دونست حتی اگه کاری کنه ، بلایی سر مینهو نمیاد پس دست هاش رو دور گردن معشوقه ی هرچند ممنوعه اش حلقه کرد و لب های خشک شدش رو به بازی گرفت جیسونگ‌ می‌تونست به هرچیزی که مردم می‌پرستنش قسم بخوره ، بوسیدن اون لب ها شیرین ترین گناه ممکن بود اما مینهو ، چیزی جز طعم گس خون احساس نمی‌کرد طعم خون جیسونگ

دیلی چوی یونجون و دوستاش