I'm

از شر مدرسه پناه میبرم به سمت غذا‌های مامان،چای لیمو،خواب.

روزها پس از دیگری سپری می‌شوند و تو هنوز راهِ برگشت در پیش نگرفته‌ای ، باید به این یقین برسم که تو چیزی از دلتنگی نمیدانی ؟ پس چرا من اینگونه‌ام؟! چرا بند بند وجودم تورا فریاد می‌زنند و چشمانم به یاد تو خیس می‌شوند؟ اما هنوز لبخند زدن را فراموش نکرده‌ام و امیدوارم تا لبخندانم خشک نشده‌اند برگردی .

‹𝟹

یه روز باید بگا رو دعوت کنم خونمون زشته بخدا همش ما داریم میریم

به آیندگان بگو که شبِ ما چقدر شب بود و روز و روزگارِ ما چطور مُرد و پیکر رویا باخته‌ی ما در کدام دَره یا پستو پرت شد ، رها شد ، لگد شد.

-

در سرم جنگ‌ها به‌ پاست و تنها کشته‌اش منم.

امکانات : 0 استعداد : 100

اونم تایید میکرد

خلاصه که داشتم به مامانم میگفتم من واقعا آدم نگون بختیم

و در اثر ترس و همون مریضی بدموقع هم دیشب اندازه یه قرن برام گذشت

اینم از روزای اول مهرمون کل سال رو سرما نمیخورم دقیقا دیروز صبح چنان سرمایی خوردم که هیچی از مدرسه نفهمیدم اومدم خونه استراحت کنم بعدازظهر زلزله‌ای اومد که از خواب پریدم و گفتم تمومه سقف خونه روم آوار شد

خودشه

Movie : coda