پناه

خب مامان داره اشاره می‌کنه که اون بوی خاک نمناک نبوده بلکه بارون چون شدید و هم جهت با پنجره‌ی اتاق بوده ریخته رو موکت و نم گرفته. بعد میگه تو که بیدار بودی چطور متوجه نشدی موکت داره خیس میشه؟ خب مادر من همه جا تاریک بود منم که طبعِ شاعریم گل کرده بود مگه می‌تونستم به موکت فکر کنم اصلا. خلاصه که نصف اتاقم خیس شده و دارم فکر می‌کنم دنیای شعر و شاعری گاهی چه تصویر آرمانی ای از شوربختی‌ها می‌سازه! دِ آخه بوی خاکِ بارون خورده؟