رشد شغلی با منا گنجیان

سلام مدتی بود هم بخاطر شلوغی روزهام و هم چون حال و روز روحیه خودم تعریفی نداشت، تو این کانال چیزی نذاشته بودم. امشب داشتم فایل‌هامو تو گوشی گردگیری می‌کردم که چشمم خورد به یه وویسی که چند وقت پیش موقعی که داشتم تو یه جلسه‌ای با یکی از بچه‌های لینیفای صحبت می‌کردم ریکوردش کرده بودم. من یه وقتایی یه سری از مکالمه‌ها رو که محتواشو دوست دارم با اجازه طرف مقابل ریکوردش می‌کنم که بمونه برای یادگاری و اینم یکی از اونها بود. از اون فایل طولانی یه تیکه‌شو براتون جدا کردم، اونجا داشتم در مورد یه پترن تکراری می‌گفتم که تو جلسه‌های منتورینگ مسیر شغلیم با بچه‌های لینیفای زیاد پیش میاد، اینکه انگار همه‌مون یه جایی ته ته دلمون به یکی نیاز داریم برای اینکه بهمون بگه ببین، اینی که داری تجربه می‌کنی طبیعیه و تو تنها نیستی تو تجربه‌ی این احساس، این سختی، این اتفاق. اینکه هم‌درد داشتن شاید شدت درد رو کمتر نکنه اما پذیرشمون رو بالاتر می‌بره چون می‌فهمیم "طبیعیه". پیشاپیش ببخشید که حرفام تو این وویس شلخته و پراکنده است، چون اصلا قرار نبوده تبدیل شه به یه فایل صوتی و جایی ارسال شه.