مَن

همکلاسیای خواهرم پاشدن اومدن اینجا باهم نقاشی قاسم سلیمانی رو میکشن چون وعده جایزه دادن و قراره از آموزش پرورش پاشن بیان اینجا با بخشدار و ... حتی با وجود اینکه از ریخت این آدم خوششون نمیاد تمام تلاششونو میکنن بکشنش نسل جدید زیادی سیاست مدار و آب زیر کاست حالا ما بودیم فردا هیچکی نمی‌رفت مدرسه

این پیام رو وقتی خوندم، به این فکر کردم که یه وقت‌هایی ما واقعاً از دست می‌‌دیم آدم‌ها رو. با «قسمت نبود» و «شاید اصلا اینطوری بهتر بود» و جمله‌های مشابه دلمون رو آروم می‌کنیم اون‌ لحظه. اما هرچی بیشتر می‌گذره، احتمالا بیشتر متوجه میشیم که اشتباه کردیم. اشتباه کردن به معنای آدم بدی بودن نیست. قدر ندونستی رفیق و نشد. آره. اما الان دست‌کم می‌دونی دیگه که قدرشناسی چقدر ارزشمنده. تو یه بار اشتباه کردی. بار دوم نمی‌کنی. نمی‌گم خودت رو سرزنش نکن. چون نمی‌شه. چون به نظرم باید اشتباهت رو بفهمی تا بتونی ازش درس بگیری. ولی خودت رو بیش از اندازه سرزنش نکن. نشد. گذشت. قدر ندونستم. حیف. تمام. امیدوارم خوشبخت باشه و امیدوارم دیگه توی زندگی خودم به خاطر خودم هم که شده این اشتباه رو تکرار نکنم. همین. ولی خب خطاب به اونایی که هنوز کار از کارشون نگذشته می‌گم: اگه تو نقطه‌ای که اون آدم هست نسبت به شما، نیستین و علاقه تون از یه جنس نیست، رک‌وراست بهش بگین و اجازه بدین رها شه. اگه هست، بازی رو تمومش کنین و برین سر خونه زندگی‌تون.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ https://t.me/well13/31835 موقعی که ما باهم بودیم وضع مالی من خیلی داغون بود. من دانشجو بودم و کار تایپ می‌کردم. اون دوران هیچی از من نخواست. حتی یه شاخه گل برای سالگردای دوستی. چندین بار که زیر قرض بودم بهم کمک کرد. گذشت و من کار پیدا کردم و وضعم خوب شد. خیلی خوب شد. ولی حتی اون موقع هم فکر من بود که بیشتر پس‌انداز کنم و پیشرفت. ولی آدمی که ذاتش بد باشه، بده دیگه... تو مهمونی با یه دختر رابطه برقرار کردم. دوستم فهمید و بهش گفت. موقع رفتن فقط یه جمله بهم گفت "هیچکی رو نمیتونی پیدا کنی که اندازه‌ی من دوست داشته باشه و تو رو هرجوری که باشی بخواد." سپهر، من الان ۳۲ سالمه ولی نتونستم دیگه هیچ‌کسی رو مثل اون پیدا کنم که واقعا دوستم داشته باشه. تو سرپایینی‌های زندگی هر دختری که باهام بود ولم کرد و من دیگه هیچ موقع تا الان نتونستم حس دوست داشته شدن رو تجربه کنم.

اگه عینک داری بردارش چون می‌خوام یه واقعیت تلخ رو بکوبم توی صورتت: آدمی که دوستت داره اما نمی‌مونه به آینده‌ی تو امیدوار نیست. روی شکستت توی آینده شرط بسته. نیاز بقا صددرصد مهم‌تر از نیاز عشقه و اگه تو به اندازه کافی قوی نیستی اون آدم احتمالا حق داره بره. حالا ناله‌هات رو تموم کن و برو و خودت رو بساز برای کسی که روی بردت شرط ببنده.

_شوپخش

بعضی وقت ها نوشتن و ساختن همه چی رو بدتر میکنه بعضی وقت ها باید صفحات رو خالی گذاشت

معمولا رسیدن به این بصیرت که شما و مشکلاتتون هیچ استثنا با برتری در شدت رنج ناشی از اون مشکل ندارید مهم ترین قدم در مسیر حل کردنشونه.

تنهامعناش اینه که شما استثنا نیستید.

این قضیه مشکل رو کم ارزش نمیکنه یا به این معنا نیست که نباید درد داشته باشیم. معنیش هم این نیست که شما در برخی موارد قربانی یک سری داستان ها نیستید.

حقیقت اینه که هیچ چیزی به اسم مشکل شخصی وجود نداره. اگه مشکلی داری به احتمال خیلی زیاد میلیون ها آدم دیگه اون مشکل رو داشتن،الان دارن،یا اینکه در آینده قراره داشته باشن. حتی شاید چندتا از اون آدم هارو خودتون هم بشناسید.

این طرز فکر که مشکلات حل نشدنی داری به همون اندازه انرژی و توهم خودمهم پنداری میطلبه که معتقد باشی در زندگی و رفتارت هیچ مشکلی نداری.

چیزی که آدم ها به درستی خودمحق بینی تشخیص نمیدن شخصیت هاییه که مدام خودشون رو خوار و عاجز و بی ارزش میپندارن. اینکه هرچیزی در دنیارو دلیل بر قربانی بودن خودت تعبیر کنی به اندازه طرز فکر مخالفش خودخواهی میطلبه.ئ

یا بر بام جهان ایستادن یا این که جهان روی سر ایشون خراب شده،بسته به اینکه چه روزی از هفته باشه یا اینکه اون لحظه با اعتیادی که دارن چه جوری دارن کنار میان.

از بیرون طرز فکر متضادی دارن ولی از درون همون هسته ی لزج خودخواه رو دارن. درواقع میبینی که آدم های خودمحق بین هی بین این دوحالت رفت و آمد میکنن.

این خود محق بینی به یکی از این دوروش خودش رو نشون میده : ۱:من خوبم بقیه عن،پس باید مثل یک استثنا با من رفتار بشه. ۲:من عنم بقیه خوب،پس باید مثل یک استثنا با من رفتار بشه.

هرچه درد عمیق تر باشه بیشتر در مقابل مشکلاتمون احساس درماندگی میکنیم و در نتیجه خودمحق بینیِ بیشتری رو به کار میگیریم که حضور این مشکلات رو جبران کنیم.