10e.20

مغز انسان نمی‌تونه منفی رو درک کنه، واقعاً نمی‌تونه. بذار برات مثال بزنم. اگه بهت بگم به فیل فکر نکن، نمی‌تونی. مغز نمی‌تونه چیزی رو که نباید انجام بده رو درک کنه. مثلاً اگه بگی "نمی‌تونم این کارو بکنم"، مغزت همچنان روی "این کار" تمرکز می‌کنه. به جای اینکه بگی "نمی‌تونم"، باید بگی "می‌خوام این کارو بکنم". این تغییر به مثبت خیلی مهمه، حتی تو تربیت بچه‌ها. به جای اینکه بگی "روی مبل غذا نخور"، باید بگی "سر میز غذا بخور". خلبان‌ها و اسکی‌بازها هم اینو خوب می‌دونن. به خلبان بگی "به مانع نخور"، حتماً می‌خوره چون داره به مانع فکر می‌کنه. اسکی‌بازها وقتی از بین درخت‌ها رد می‌شن، اگه بگن "به درخت نخور"، فقط درخت‌ها رو می‌بینن. ولی اگه بگن "مسیر رو دنبال کن"، فقط مسیر رو می‌بینن. به جای تمرکز روی چیزی که نمی‌خوایم، باید روی چیزی که می‌خوایم تمرکز کنیم. همین موضوع برای زندگی ما هم صدق می‌کنه. اگه روی موانع تمرکز کنی، فقط موانع رو می‌بینی. ولی اگه روی مسیر تمرکز کنی، فقط مسیر رو می‌بینی. این به انتخاب خودته که چطور به زندگیت نگاه کنی. این مسئله کاملاً مربوط به دیدگاه و نگرش توئه. @daheye20 🦋 ما را در اینستاگرام دنبال کنید 🤍

وقتی یه کار جدید شروع می‌کنی و از منطقه راحتیت خارج می‌شی، ممکنه حس ترس و ناامنی بهت دست بده. برای غلبه به این حس، هدفت رو بالا بگیر، راستگو باش و کارهای سخت رو انجام بده. اینطوری سریع پیشرفت می‌کنی، به شرطی که تو محیطی باشی که قدر تلاش‌هاتو بدونن. حواست باشه که بعضی وقتا ممکنه تو محیط کاری باشی که برای خوبی‌هات تنبیه بشی. اگه اینجوریه، فوراً اونجا رو ترک کن و جایی برو که اگه سخت کار کنی و وظایفتو انجام بدی، بهت پاداش بدن. چون اگه اینطور نباشه، اونجا جهنمه و باید از اونجا بری. @daheye20 🦋 ما را در اینستاگرام دنبال کنید 🤍

بچه‌ها وقتی به زمین بازی می‌رن، با آشوب و بدی‌ها مواجه می‌شن. ما بهشون می‌گیم که تطبیق پیدا کنن و اون‌ها هم این کارو می‌کنن. این تطبیق‌پذیری در مقیاس کوچیک خیلی مهمه و می‌تونه به مقیاس بزرگ‌تری هم ارتقا پیدا کنه. مثل داستان بودا که وقتی متوجه می‌شه دنیای محافظت شده‌ای که پدرش براش ساخته کافی نیست و با واقعیت‌های سختی مثل مرگ و بیماری روبرو می‌شه. این تجربه‌ها نشون می‌ده که حتی والدین هم نمی‌تونن همیشه از بچه‌هاشون محافظت کنن و اون‌ها باید خودشون با این مشکلات مواجه بشن و یاد بگیرن که چطور توی این دنیای پیچیده عمل کنن. یکی از راه‌های اصلی برای رشد شخصیت اینه که با حقیقت تلخ خودمون روبرو بشیم، مثلاً با خشم و کینه‌ای که ممکنه داشته باشیم. این احساسات و افکار تاریک می‌تونن خیلی ترسناک باشن، ولی اگر اون‌ها رو بپذیریم و در شخصیت‌مون ادغام کنیم، می‌تونن به ما قدرت و استحکام بدن. این که بتونیم خطرناک باشیم، خیلی مفیده، چون اغلب اوقات آدم‌های ضعیف هستن که به خشونت رو میارن. وقتی که بتونیم خطرناک باشیم، معمولاً نیازی به خشونت نداریم. به همین دلیل، باید به خشم و کینه‌مون به طور صادقانه توجه کنیم و خودمون رو بشناسیم، حتی اگه بخشی از وجودمون شیطانی باشه. @daheye20 🦋

به نظرم باید به ادبیات به عنوان ابزاری نگاه کنیم که ما رو به چیزهای مختلف حساس‌تر می‌کنه. همه‌مون می‌دونیم که اگه پنج نفر مختلف بخوان یه صحنه رو توصیف کنن، هرکدومشون یه چیز متفاوت رو می‌گن. یکی نور رو توصیف می‌کنه، یکی به کاری که مردم می‌کردن توجه می‌کنه، یکی دیگه به مواد و شکل اتاق نگاه می‌کنه یا هر چیز دیگه‌ای. یه نویسنده‌ی بزرگ همون چیزهایی که مهمه رو برداشته و توصیف می‌کنه. انگار که رادارشون به مهم‌ترین لحظات تنظیم شده. ادبیات در واقع یه جور ثبت آدم‌هایی با رادارهای خیلی پیشرفته‌ست که دارن چیزهای واقعاً مهم رو می‌گیرن. نکته جالب اینه که این رادار نباید فقط وقتی داریم کتاب رو می‌خونیم، منفعلانه قبولش کنیم. باید ازش یاد بگیریم. مثلاً کتاب رو که بستیم، بگیم "خب، من الان جین آستن یا پروست یا شکسپیر رو خوندم، حالا می‌خوام برم مادرم رو ببینم یا با خاله‌ام گپ بزنم یا با دوستام توی کافی‌شاپ حرف بزنم. و به جای اینکه مثل همیشه نگاه کنم، می‌خوام ببینم اگه جین آستن بود چی می‌دید؟ اگه پروست بود چی می‌دید؟ اگه شکسپیر بود چی می‌دید؟" یعنی، فقط نمی‌خوام دنیای شکسپیر یا جین آستن رو از دید خودم ببینم، می‌خوام دنیای خودم رو از دید اونا ببینم. این فایده و قدرت هوش‌بخشی ادبیات بزرگه. کتاب‌هایی که می‌خونیم، ما رو حساس‌تر می‌کنن. هرچی کتاب‌های بیشتری بخونیم و درس‌های عمیق‌تری ازشون بگیریم، عینک‌های بیشتری داریم. و این عینک‌ها به ما کمک می‌کنن چیزهایی رو ببینیم که ممکن بود از دست بدیم. @daheye20 🦋

باید راه‌هایی پیدا کنیم که شکست رو توی داستان زندگی‌مون جا بدیم، طوری که وقتی شکست می‌خوریم، همیشه احساس نکنیم که بازنده‌ایم یا خودمون رو سرزنش کنیم. یکی از بزرگترین دشمن‌های خلاقیت چه توی کار و چه توی زندگی شخصی، ترس از شکسته. همونطور که نیچه گفته، هیچ خلاقیتی نمی‌تونه بدون قبول شکست به وجود بیاد. اگه آماده نباشی که شکست بخوری، چه به عنوان یه مشتری، چه یه شرکت یا یه فرد، نمی‌تونی موفق بشی. @daheye20 🦋

نظر خودت رو سرنوشت کسی تحمیل نکن! تو نمی‌دونی که زندگی اون شخص چطوری باید پیش بره؛ فقط میتونی کمک کنی که بهتر به قضیه فکر کنه. کار تو نصیحت کردن نیست؛ این کار دزدیه! نصیحت کردن دیگران حتی اگه روانشناس هم باشی دزدی از زندگیشونه؛ چون اگه موفق بشه موفقیت توئه نه اون و یه دزدی ظالمانه‌ست اگه شکست بخوره اونه که زجرش رو میکشه نه تو! @daheye20 🦋

وقتی فهمیدم که از کوره در رفتن نشونه ضعف هست، تصمیم گرفتم دیگه این کار رو نکنم. وقتی بچه بودم، مثلاً ۱۳-۱۴ ساله، فکر می‌کردم که عصبانیت یه جور قدرت می‌ده، چون وقتی کسی عصبانی می‌شد، همه می‌ترسیدن و منم فکر می‌کردم این یعنی قدرت. اما وقتی بزرگتر شدم، مثلاً ۱۶-۱۷ ساله، فهمیدم که این کار قدرت نیست، بلکه ضعف هست. وقتی اینو فهمیدم، دیدم که کنترل داشتن روی خودم خیلی تاثیرگذارتر و قوی‌تره. وقتی تو تیم‌های کاری بودم، فهمیدم که باید اون کسی باشم که همیشه خونسردی خودش رو حفظ می‌کنه، مهم نیست چه اتفاقی می‌افته. اگه دیگران اشتباه می‌کردن یا شرایط سخت می‌شد، باید اون کسی باشم که می‌گه: "باشه، بیاید دوباره انجامش بدیم." این خیلی بیشتر از کسی که از کوره در می‌ره تاثیر داره. باید بتونی خودتو از وضعیت جدا کنی و خونسرد بمونی. یکی از راه‌های مهم برای کنترل عصبانیت اینه که نشونه‌های از دست دادن کنترل رو بشناسی. مثلاً وقتی صدا بلند می‌شه، نفس عمیق می‌کشی یا بینی‌ت رو باز می‌کنی. وقتی این نشونه‌ها رو دیدی، بفهم که اینا ضعف هستن و اجازه نده اتفاق بیفته. نفس عمیق بکش و سرت رو به نشونه تایید تکون بده. این کار کمک می‌کنه خونسردیت رو حفظ کنی و تصمیمات بهتری بگیری. به بچه‌هات هم یاد بده که وقتی عصبی می‌شن تا ده بشمرن یا هر راه دیگه‌ای که کمک می‌کنه کنترلشون رو حفظ کنن. از دست دادن کنترل قدرت نیست، ضعفه. @daheye20 🦋

وقتی شکست می‌خورم، ازش لذت می‌برم، چون اگه شکستم یعنی دقیقاً محدودیت‌هایم رو پیدا کردم. تا وقتی محدودیت‌هام رو نشناسم، چطور می‌تونم بهتر بشم؟ وقتی می‌بینم و احساس می‌کنم که کجا شکست خوردم، می‌تونم به اون نقطه ضعف حمله کنم، تقویتش کنم و بهبودش بدم. هر بار که شکست می‌خورم، فرصتی برای قوی‌تر، باهوش‌تر، سریع‌تر، مقاوم‌تر و بهتر شدن هست. هر گونه شکست، فرصتی برای نشون دادن واقعیت از چیزی که واقعاً هستی به دنیاست. پس اگر شکست خوردی، مبارزه هنوز تمام نشده. در واقع، اگر شکست بخوری، مبارزه به تازگی شروع شده. وقتی از جای تاریک و ناامید بلند می‌شی، پوشیده از خون، عرق، خاک و آلوده، و بالاتر از آچیزی که بودی می‌ایستی، خودت رو می‌بینی که به شکلی که باید باشی بلند می‌شی و در همون عملی که می‌ایستی و مبارزه می‌کنی، شکست‌ناپذیر می‌شی و همیشه شکست‌ناپذیر میمونی. @daheye20 🦋

مل رابینز درباره عبور کردن از لحظات سخت زندگیش میگه: "من همینو هی به خودم می‌گفتم، مل، نمی‌تونی اینقدر سخت کار کنی و نتیجه نگیری. باید باور داشته باشی که این لحظه داره تو رو برای یه چیز فوق‌العاده که هنوز اتفاق نیفتاده آماده می‌کنه. ادامه بده. و من اینو بارها و بارها تکرار می‌کردم، وقتی می‌خواستم از رسیدن به چیزی که همیشه رویاشو رو داشتم دست بکشم، وقتی خودمو سرزنش می‌کردم، وقتی دلم واسه خودم می‌سوخت، می‌گفتم نه، امکان نداره که باور کنم یه چیز فوق‌العاده قرار نیست اتفاق بیفته. خیلی سخت کار کردم پس یه چیز فوق‌العاده در راهه. وقتی خودتو تو این طرز فکر قرار می‌دی، یه حس مقاومت، حرکت و اراده‌ای پیدا می‌کنی که برای ادامه دادن وقتی اوضاع خرابه یا وقتی ناامید می‌شی یا زندگی داره بهت فشار میاره، بهش نیاز داری". @daheye20 🦋

اگه زندگیت راحت و بی‌دغدغه‌ست، یعنی همش داری تو محدوده چیزایی که از قبل می‌دونستی می‌مونی. هر بار که از این خط عبور می‌کنی، هر بار که این مرز رو گسترش می‌دی، داری به یه فضایی نور می‌اندازی که قبلاً پر از ابهام بوده. ولی فقط یه راه هست که بفهمی و این ابهام رو به دانش تبدیل کنی و اونم اینه که تجربش کنی. @daheye20 🦋

وقتی ذهنت بدونه که قرار نیست چیزی رو ول کنی، شروع می‌کنه به پیدا کردن بیشتر، سعی می‌کنه بیشتر بهت بده. وقتی ذهنت بدونه که قرار نیست جا بزنی، بدنت به هر چیزی که جلوی راهت باشه عادت می‌کنه. ذهنت خیلی زودتر از بدنت جا می‌زنه. باید ذهنت رو برای همه موانعی که ممکنه سر راهت قرار بگیره، آماده کنی و اراده‌ات رو تقویت کنی. @daheye20 🦋

باید یه سری اصول پایه درباره ذات آدم‌ها یاد بگیریم. مردم دوست دارن باور کنن که ذاتاً خوبن، مقدس و بافضیلت هستن. همچنین دوست دارن فکر کنن که باهوشن، کسی دوست نداره فکر کنه که احمقه، همه می‌خوان باور کنن که باهوشن. و سومین چیز اینه که مردم دوست دارن فکر کنن اراده دارن و زندگیشون رو خودشون کنترل می‌کنن، کارهاشون رو به خاطر تصمیم خودشون انجام می‌دن. اگه کاری کنی که مردم احساس کنن از نظر هوشیاری ضعیف هستن، یا اخلاقی نیستن، یا به خاطر انتخاب خودشون کاری نمی‌کنن و مجبور شدن، یا آگاهی کافی ندارن، ازت متنفر می‌شن. اونا ازت بدشون میاد، بهت حسادت می‌کنن و مقاوت می‌کنن. اینکه این اصول پایه رو درباره آدم‌ها بدونی، بهت قدرت می‌ده که ازشون برای تأثیرگذاری و متقاعد کردن استفاده کنی. @daheye20 🦋

مادرت رو از دست می‌دی، پدرت رو از دست می‌دی، آدم‌هایی که دوستشون داری رو از دست می‌دی. این اتفاق‌ها می‌افته. پول از دست می‌دی و در عین حال آدم‌ها بهت آسیب می‌زنن، حتی وقتی نمی‌دونی چه اشتباهی کردی. این چیزها توی این زندگی اتفاق می‌افته. اگه منتظری زمان‌های بهتری برسه که دنیا کاملاً در صلح باشه و بتونی با آرامش توی خیابون قدم بزنی بدون اینکه از چیزی بترسی، این اتفاق نمی‌افته چون دنیا همین‌جوریه که هست. بنابراین، باید یاد بگیریم که با سختی‌ها و چالش‌های زندگی کنار بیایم و در همین دنیای پر از ناملایمات، آرامش خودمون رو پیدا کنیم. به جای انتظار برای زمانی که همه چیز ایده‌آل باشه، باید روی توانایی‌هامون برای مقابله با مشکلات و رشد شخصی تمرکز کنیم. زندگی در همین لحظه‌ها جاریه و ما باید یاد بگیریم که در همین وضعیت‌ها بهترین نسخه از خودمون باشیم. @daheye20 🦋

اگه می‌خوای ببینی واقعاً آدم شجاعی هستی یا نه، اون چیزی که بهش می‌گن "شجاعت ساعت ۴ صبح" رو درونت پرورش بده و این یعنی صبر کن وقتی همه چیز داره به هم می‌ریزه. وقتی اوضاع خیلی بد می‌شه، وقتی بهترین معامله‌ات بهم می‌خوره و اجاره‌ات عقب افتاده و خسته‌ای و مریضی و همه از دستت عصبانی‌ان و ماشینت هم خراب شده، اون وقته که باید بلند شی و بگی هیچ چیزی نمی‌تونه جلوی من رو بگیره. می‌دونی، بهترین ویژگی که می‌تونی تو دنیا پرورش بدی اینه که تبدیل به یه آدم توقف‌ناپذیر بشی. به خودت بگو: "مهم نیست زندگی چی به سمتم بندازه، هیچ‌وقت من رو متوقف نمی‌کنه. مهم نیست چقدر اوضاع سخت بشه، من هیچ‌وقت کوتاه نمیام و هیچ‌چیزی من رو متوقف نمی‌کنه." این تصمیم رو بگیر که می‌تونی خسته باشی، می‌تونی از پا افتاده باشی، ولی هیچ‌چیزی نباید جلوی تو رو بگیره. @daheye20 🦋

فرض کن هر بار که یه دوستی رو برای ناهار دعوت می‌کنی، دیر میاد یا اصلاً نمیاد. نه پیام می‌ده، نه به قولش عمل می‌کنه. بعد از یه مدت دیگه بهش اعتماد نمی‌کنی، باهاش دوست نمی‌مونی و دیگه دعوتش نمی‌کنی. خودت همون دوست هستی برای خودت. چطور فکر می‌کنی می‌تونی کوه‌ها رو جابجا کنی، از یه رابطه بد خارج شی، کشور عوض کنی یا شغلت رو تغییر بدی وقتی نمی‌تونی حتی از زنگ ساعت کوک کرده صبح رد نشی، با اینکه دیشب به خودت قول دادی که دکمه اسنوز رو نمی‌زنی و بیدار میشی؟ آدم‌هایی که کارای فوق‌العاده انجام می‌دن از کارای خیلی کوچیک شروع کردن. مثل اینکه "من فقط دکمه اسنوز رو نمی‌زنم" یا "من تا قبل از ساعت ۹ صبح از گوشی استفاده نمی‌کنم". مارک منسون یه جمله داره که می‌گه: "شخصی که بیشتر از همه باید به حرفاش گوش کنی خودتی. سعی کن احترامشو از دست ندی." عزت نفس و اعتماد به نفس به نظرم بیشتر، از اینکه به قولت به خودت عمل کنی میاد. @daheye20 🦋

کسایی که شمشیر دارن و بلدن چطور ازش استفاده کنن ولی اون رو در غلاف نگه می‌دارن، دنیا رو به ارث خواهند برد. باید هیولا باشی. همه میگن باید بی‌ضرر و فضیلت‌مند باشی، نباید به کسی آسیب بزنی، باید غریزه رقابتیت رو غلاف کنی، نباید سعی کنی برنده بشی، نباید بیش از حد تهاجمی باشی، نباید بیش از حد جسور باشی، باید عقب‌نشینی کنی و از این قبیل حرف‌ها. این اشتباهه! تو باید یک هیولا باشی، یک هیولای مطلق، و سپس باید یاد بگیری چطوری کنترلش کنی. یه ضرب‌المثل هست که میگه "بهتره یک جنگجو در باغ باشی تا یک باغبان". این دقیقاً درست‌ترین کاریه که میتونی بکنی. @daheye20 🦋

قسمت دردناک اینجاست که تلاش زیادی برای شروع لازمه و آدمای بیشتری درست میگن راجع به "قرار نیست موفق بشی"‌. ماه اول؟ موفق نیستی. اونا دیدشون ماهانه‌ست و ۶ ماه بعد بازم موفق نیستی و اونا بازم میگن "دیدی گفتم موفق نمیشی" و یک سال بعد بازم موفق نیستی و بازم اونا درست میگفتن و هر روزی که تو موفق نشدی اونا فکر میکنن درست گفتن اما اونا اشتباه میکنن؛ چون اونا روز‌ها رو حساب میکنن و تو دهه‌ها رو حساب میکنی و به برنامه‌ریزی و فرآیند مسیر خودت باور داری. اینجاست که تفاوت واقعی نمایان می‌شه. موفقیت واقعی در بلندمدت حاصل میشه و کسایی که فقط به نتایج کوتاه‌مدت نگاه می‌کنن، نمی‌تونن عظمت مسیری رو که طی می‌کنی درک کنن. هر روزی که بدون موفقیت می‌گذره، تو در واقع داری پایه‌های موفقیت آینده‌ات رو می‌سازی. شاید این موفقیت زود به دست نیاد، شاید حتی سال‌ها طول بکشه، اما با هر قدم کوچکی که برمی‌داری، به هدف نهایی نزدیک‌تر می‌شی. موفقیت واقعی نیاز به صبر، استقامت و باور به مسیر خودت داره. @daheye20 🦋