GHOSTEEN | شبح

دستانم انگار خیالِ خالی‌اند هرجارا که چنگ می‌زنم هیچ تکان نمی‌خورم. نعره می‌زنم و گوشِ هیچکس چیزی نمی‌شنود. این انتهای سیاهی‌ست؟ معلق میان درد. غوطه‌ور در کشاکش اندوهگین واژگان. تنم داغ نامِ تو را بر خودش دارد و از این زخم‌ها هیچ نوری عبور نمی‌کند. سیاه‌چاله‌ست. همه‌ش چرک و کثافت. این انتهای سیاهی‌ست؟ طناب سلام می‌دهد به حجم عظیمِ عقده‌ی گلو. کششی در خور. درست به اندازه‌ی جاذبه‌ی زمین. و دستانم انگار خیالِ خالی‌اند. هرجارا که چنگ می‌زنم هیچ تکان نمی‌خورم. بعد‌ها باد تنم را می‌نوازد. معلق میان مرگ. غوطه‌ور در تمام شدن.

هیچکس خود را چنین به تاراج نمی‌گذارد مگر من، برای لبخند تو.

بعضی آدم‌ها رو وقتی از دست می‌دی، بیشتر از خودِ نبودنشون، نبودنِ شاهدِ یک دوره از زندگی‌ت اذیتت می‌کنه. کسی که می‌دونست قبل از این آدم، کی بودی و چطور تبدیل به این منِ جدید شدی. و حالا انگار با رفتنش، تکه‌ای از خودت رو هم از دست دادی.

میدونی منتظر چی‌ام؟ شب‌های زمستون، آسمون قرمز، پنجره رو باز میکنی، ‌کوچه سفید شده و صدای هیچی نمیاد، سکوت و سکوت و بارش برف.

یادمه یکبار توی یک ویدیوی یوتیوبی دیده‌ام/شنیدم که "هرکسی نمی‌تونه جوری که نویسندگان و عاشقان نوشتن از قلمِ تونی موریسون لذت می‌برن، از کتاب‌های تونی موریسون لذت ببره". و این به طرز جالب‌انگیزی دقیقه. تونی موریسون نوشتن بلده. نه اون نوشتنی که مثلا بگیم داستان رو خوب روایت می‌کنه. منظورم اینه که علاوه بر این، کاری باهات می‌کنه که دلت بخواد قلم و کاغذ برداری و شروع کنی به نوشتن. خوندن تونی موریسون لذت این‌چنینی داره. خوشحالم آرمینا رفته سراغ چنین کتابی برای اولین ویدیو کانالش. چون در مقام یک نویسنده‌ آرمینا همه‌جوره بلده از تونی موریسون و قلمش لذت ببره و چه بسا اون لذت رو برای بقیه هم تعریف کنه. ببینیدش خلاصه. عشق می‌کنید.

خدایان، و هیولاها، این شما و این اولین ویدیوی چنل یوتیوب من، 🐈‍⬛ ها و 🐦‍⬛️ها! توی این ویدیو درباره‌ی کتاب دلبند (Beloved) از تونی موریسون حرف زدم، ژانر رئالیسم جادویی، و تروپ تسخیر و فلسفه‌ی پشتش. برای خودم بیشتر یه نرد-اوت هیجان‌زده‌ی خودمونی بود، و امیدوارم برای شما هم همین باشه. بلدم نبودم توی ویدیو بگم زنگ بزنید و سابسکرایب کنید و این صحبت‌ها، شما خودتون همه این کارو بکنید.😊 پیشاپیش به چنل یوتیوبم خوش اومدید.🤰 ‌‌

چه بی‌رحمانه زندگی که تصویرش را باخته روحم را بندِ خود کرده چه بی‌رحمانه دست‌هایم همواره در طلبِ آغوشی جهان را گردیدند و گرداندند و هیچ حضوری چفتِ جای خالی میانشان نشد چه بی‌رحمانه زیستم و چه بی‌رحمانه رخت برخواهم بست مرگ زندگی نبود اما آن‌قدر رحم داشت تا در آغوشم بگیرد.

واقعا بابت اینکه یک‌روزی می‌میریم و همه‌ی این درد‌ها با مرگ بلاخره تموم می‌شن شاکرم.

این خشمِ حاصل از جغرافیا رو با هیچ‌ عملی نمی‌شه خنثی کرد. نه تراپی، نه فریاد، نه انتقام و نه هرچیز دیگری. هیچ عملی؛ مگر مُردن. بعضی شعله‌ها تا سوختنی رو خاکستر نکنن، خاموش نمی‌شن.

جدی می‌گم آدم اگر اضطراب اجتماعی داره، وقتی درمانش کنه، حتی با تراپی، قرص، پادکست گوش دادن و هرچی، می‌بینه زندگی چقدر بهتر می‌شه.

گوشیم شارژ نداشت، رفتم یک‌جا گفتم می‌شه بزنیدش به شارژ بعد نزدیک ۴۵ دقیقه با یه دختری حرف زدم تا گوشیم شارژ بشه. بعد اومدم کتاب‌فروشی و نزدیک نیم ساعت با یکی درمورد کتاب حرف زدم. اضطراب اجتماعی نداشتن خداست.

وقتی خوب می‌شی که دردت رو انکار نکنی، اما اون رو هم به کل هویتت تعمیم ندی.

تمام امیدم به تاریخه و تکرار شدنش. اگر ایرانیِ بخت برگشته بازم بدشانسی نیاره.

به به جوان ایرانی چه بگایی می‌ره.

https://t.me/+fq2LfYKmYvFkY2M0 اون انسان‌های تنهایی که دلشون حرف زدن می‌خواد، تشریف بیارن.

دقیقا همون لحظه که تو نشستی سرِ جات یه نفر با یک دهمِ استعدادت داره موفقیت‌هایی که سهمِ تو بودن رو زندگی می‌کنه. دقیقا همون لحظه که تو نشستی سرِ جات و به جای کاری کردن، از کاری نکردن غر می‌زنی.

از من خواستی که برخیزم و تنِ ایرانی‌ام، قطع نخاع‌‌تر شد. آه ای اشک. چه بی‌رحمانه بر صورت کسی که توانایی پاک‌کردنت را ندارد می‌غلتی.

بعضی چیزها چندین برار شاهکارند چرا که یکبار کافی نیست. این موسیقْ از همان‌هاست.