دفتر یادداشت

ماچا چه کوفتیه؟... زنده باد شیر کاکائو.

‏از احترامی که ما ایرانی ها برای فرش قائلیم خیلی خوشم میاد. ‏«اون قسمت فرش تا شده درستش کن» ‏«با کفش نیا رو فرش» ‏«چایی نریزه رو فرش» ‏«فرش...فرش»

شرایط نامساعد جوی، بارش برف و لغزندگی جاده‌ها را برگردانید.

حتی اگر تا آخر عمر تنها بمانی و شریکی برای زندگیت پیدا نکنی، تحمل این موضوع، بسیار آسان‌تر از آن است که شب و روز با کسی سر و کار داشته باشی، که حتی یکی از هزاران حرف تو را نمی‌فهمد. -روزهای برمه، جورج اورول-

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها به بوی نافه‌ای کآخِر صبا زان طُرّه بگشاید ز تاب جَعدِ مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها مرا در منزلِ جانان چه امنِ عیش، چون هر دَم جَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها به مِی سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گوید که سالِک بی‌خبر نَبْوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایل کجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟ همهْ کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر نهان کِی مانَد آن رازی کَزو سازند مَحفل‌ها؟ حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ مَتیٰ ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا وَ اَهْمِلْها -حافظ، غزل شماره‌۱-

‏پاییز میشه، هوا بهتر میشه، بارون میاد، هودی می‌پوشیم و میریم بیرون و قهوه‌ی داغ می‌خوریم؛ دووم بیار.

باید سر به فرمان اندوهِ این زمانه بسپاریم. بیایید آن‌چه را حس می‌کنیم بگوییم، نه آن‌چه باید بگوییم. آن‌کهن‌سال‌تر از همه، بیش از همه رنج کشیده؛ و ما جوان‌ترها، نه چنین بسیار خواهیم دید، و نه آن‌قدر خواهیم زیست. -شاه‌لیر، ویلیام شکسپیر-

و ازت می‌خواهم که از این به بعد، برای عشقی که به بزرگی آسمان‌هاست، روی زمین حساب باز نکنی!. -مثل خون در رگ‌های من، احمد شاملو-

یک کارگر ماهر و پرکار یا یک دانشمند قابل و پرتلاش فرقی نمی‌کند، هرکدام زمانی برازندگی و ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد؛ که به “هنر خود” بنازد و از کار خود احساس سربلندی کند و با بسندگی و خشنودی بر زندگی خود بنگرد. هیچ چیز بدتر و تأسف برانگیزتر از آن نیست که آموزگاری با چهره‌ای رنج‌‌نما بخواهد بفهماند برای کاری بهتر زاییده شده است. نیچه @Tafakkor

شما به خودتون نمیگین کاش از تمام مسائل مربوط به انسان مدرن فاصله میگرفتم میرفتم واسه خودم تو طبیعت زندگی می کردم؟

تابستون تا همین‌جاش کافیه، برگردیم زمستون.

اما من نمی‌خواهم نباشم. نمی‌خواهم آمده باشم و رفته باشم و هیچ غلطی نکرده باشم. نمی‌خواهم مثل بیش‌تر آدم‌ها که می‌آیند و می‌روند و هیچ غلطی نمی‌کنند، در تاریخ بی‌خاصیت باشم. نمی‌خواهم عضو خنثای تاریخ بشریت باشم. -روی‌ماه خداوند را ببوس، مصطفی مستور-