در دل ماند مطلب‌ها...

امروز به اتفاق خانواده اومدیم اینجا «سراب تخت شاه» که میشه سرچشمه‌های رودخانه کَهمان الشتر بچه که بودیم بهار و تابستون هر هفته با کل فامیل میومدیم اینجا و به همین خاطر سرشار از خاطره‌های کودکیه برام. لذتی‌ که از انس مستقیم با چنین طبیعت بکری حاصل میشه رو حقیقتا هیچ جوره نمیشه بیان کرد. امروز به این فکر می‌کردم که مواجهه ما با مصنوعات بشری در شهرها چقدر ما رو محروم کرده و حقیقتا از برخی ادراکات حکیمانه بسیار دور شدیم حکمتی که انگار جز با سیر در طبیعتی که خدا خلق کرده (نه پارک که مصنوع انسانه) کسب نمیشه. گویی فقط اینجاست که میشه گفت : یار بی پرده از در و دیوار در تجلی است، یا اولی الابصار ولی چه کنیم که هرقدر به این دوستان مرکز نشین اصرار می‌کنیم که مدتی از اون غفلتکده فاصله بگیرید و دو روز بیاید اینجا بریم به تماشای صنع باری تعالی مجاب نمیشن و از «شهر» نمی‌تونن دل بکنن. باور کنید هربار که اینجا میام، تو‌ خیالم از اینکه بقیه کسایی که باهاشون مرتبط هستم رو هم بتونم بیارم‌ اینجا، ذوق و شوق بسیاری در دلم میاد... خلاصه که جای شما بسیار خالی بود.