about kma 🌱

Do you ever listen to a song and remember exactly what life was like when you first heard it?

تو را از زخم‌هایی که در سینه‌ات داری، ‏می‌بوسم ‏و می‌گویم؛ ‏تمام حال خوب‌های دیر شده، ‏دیگر جزئی از زندگی نیستند. ‏من اما دوست داشتم کمی از زندگی‌‌ات باشم.

شب‌هایی که میوفتیم دست آهنگ‌‌های امیر.

کمتر کسی می‌فهمید که غرق شدن او در اندک علایق باقی مانده‌اش، نه از روی تفریح و سبک‌سری، بلکه آخرین راه نجاتش از رنج حیات بود.

"بگو میان آن همه سیگار، نخی هم به یاد من سوخت؟"

همه‌ی دنیا می‌توانست برای من رنگ‌های شاد و زنده باشد، اگر قلبم به موسیقی‌های غمگین تعلق نداشت.

"و در آخر، ما هیچ تسلطی بر قلب‌هایمان نداریم؛ قلب‌ها برای کسی می‌تپند که خودشان بخواهند".🌱

اگر تناسخ حقیقت داشته باشد؛ ای کاش هرگز به خاطر نیاوریم چه کسی بوده‌ایم، چگونه زیسته‌ایم و رد پایمان را در کدام جغرافیا بر جای گذاشته‌ایم. چرا که همین یک‌بار زندگی در این قبرستان آرزوها، زیادی بود، خاطره‌اش پیشکش.

یک جایی در زندگی، در میان ناملایمات روزگار، در کنج سرپناه خستگی‌ها، در نیمه‌شبی اندوه‌بار، دادگاهی خاموش اما بزرگ برپا می‌شود و در آن شاید عمیق‌ترین و دشوارترین گذشت رقم بخورد؛ زمانی که انسان بتواند خودِ بی‌گناهش را ببخشد.

زنده باد شب بیداری و overthink.