ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ

Гул тердим даста даста Гуллар сизга пайваста Гулни гулга қўшса гуллар бўйлади Табассумни табассумга қўшса кулгу Муҳаббатни муҳаббатга қўшса олам бўлади, дунё бўлади Кўнгилни кўнгилга қўшса кўнгилдош бўлади... Бу гуллар сизга Нур юзлиларга Ҳаётингиз лаҳзалари шу гуллардек ранг-баранг, ифорларидек ёқимли, кўринишидек чиройли бўлсин азизим Хайрли, гулли тонг билан...!

​​ишга Шодмон акам келяпти. –Шодмонжоним… Келсин... Ойбарчин яна нима дейишини билмай тайсалланди. “Ишқилиб нима бўлса ҳам энам қаттиқ ҳаяжонланиб кетмаса бўлди”, деб ўйлади. – Қизим... – Ҳа энажон? – Тоғангдан ҳам хабар борми? – Бор... эна... Райҳонбиби яна кўзларини катта очди: – Акам келдими? – Эна, фақат қаттиқ ҳаяжонланиб кетманг, илтимос... Энди тузалай деганингизда ҳаммамизни яна қўрқитманг. – Акам, акам қани?.. – Ҳозир тоғам кирадилар... Ойбарчин ўрнидан туриб эшик томон юрди. – Тоға келинг. Райҳонбиби кўзларини эшикка қадади.Кӯзларига дувв этиб ёш келиб, титраётган лабларига оқиб кетди. --Ака… Содиқ келиб синглисининг тепасига энгашди. Авайлаб пешонасидан ўпди: – Мен келдим Райҳонжон... Райҳонбиби акасини бағрига босиш учун гавдасини бироз кўтариб қўлларини чўзди: – Барибир бир кун келишингизни билардим... Содиқ яна энгашиб синглисини авайлаб бағрига босди. Райҳонбеканинг бош тарафидаги деразадан уфққа энаётган қуёш нурлари тушиб, палата янада ёришиб кетди.. (ТАМОМ) Муаллиф: ГулнораРАҲМОН Дўстларга хам улашинг 👇👇 https://t.me/joinchat/AAAAAFXIt8kKd1Gj\3twXA

бораверинг... – Йўғ-э, Дилобархон, сўраб бера қолинг... Котиба қиз ичкари кириб кетди ва бир зумда қайтиб чиқди. – Кираркансиз. Ойбарчин ичкарига кирди. – Ассалому алайкум Саиджамол Бурхонович, мумкинми? – Келинг, синглим, ўтиринг. Онангизнинг аҳволлари қалай? – Катта раҳмат Саиджамол Бурхонович, жуда яхшилар. Сиздан бир умр миннатдорман. – Раҳмат синглим, Аъзам Баҳриддинович кучли мутахассис. Худо хоҳласа онангиз кўрмагандек бўлиб кетадилар. Илоҳо айтганингиз келсин, устоз. – Ҳа, айтганча, бирор иш билан кирганмидингиз, синглим? – Ҳа, Саиджамол ака, ўттиз тўққизинчи йилда ҳарбий хизматга чақирилган тоғам урушда бедарак кетган эканлар. У киши ҳаёт эканлар. Ҳозир онамни кўргани Франкфуртдан учиб келяптилар. Ишдан бироз эрта кетиб, кутиб олсам дегандим... – Ие, ие, буни қаранг, бу жуда катта қувончли воқеа-ку! Ҳаёт эканлар денг?! Бош муҳаррир чин қалбдан ҳайрат аралаш қувонди. – Сиз албатта кутиб олишга боринг! Мен ҳозир хизмат машинаси буюриб қўяман. – Раҳмат, Саиджамол ака, сиз шундоқ ҳам жуда катта ёрдам бердингиз. Менга ўз шахсий ишларим учун хизмат машинасидан фойдаланиш жуда ноқулай. Такси кира қила қоламан. – Қўйинг, синглим бу гапларни. Нақ чет элдан меҳмон келаяпти-ю, такси кира қиласизми? Қолаверса битта катта газетанинг энг муҳим ишларини бажариб ўтирибсиз, асло тортинманг... Ойбарчин бош муҳаррирга қайта-қайта миннатдорчилик билдириб, хонасидан чиқди. У аэропортга етиб келганида ҳали самолёт қўнмаган эди. У бориб учиб келганлар чиқадиган йўлакча бошида турди. Ниҳоят, аэропорт радиосидан эълончи аёлнинг овози акс садо бериб янгради. “87 92 рақамли Франкфуртдан учиб келган самолёт Тошкент аэропортига қўнди. Кутиб олувчилар! Еттинчи чиқиш йўлаги томонга ўтишингизни сўраймиз!” Ойбарчиннинг бутун вужуди диққат эътиборга айланиб, нигоҳини ичкаридан чиқаётганларга тикди. Бир қанча ажнабий кишилар унинг ёнидан ўтишар экан, гўё кутаётган меҳмони ўтиб кетиб қолгандай хавотирланди. Тоғасининг сочларим оқ, деган сўзлари ёдида бўлса ҳам, агар бош кийим кийган бўлса, кўрмай қолмадиммикан, деган хаёлга ҳам борди. Оёқ учига кўтарилиб ҳар хил ғилдиракчали чемоданларни судраб чиқаётганларга яна назар солган эди, кўзлари ўрта бўйли сочлари оппоқ кишига тушди ва юраги яна ҳапқириб кетди. Тоғаси ҳам атрофга аланглаб, нигоҳи билан ўзини қидираётганини кўриб, истиқболига шошилди: – Тоғажон, ассалому алайкум! – Салом Ойбарчин! Ойбарчин тоғасини қучоқлаб кўришар экан, шу тобдаёқ тоғасининг энасига жуда-жуда ўхшаш эканлигини дилида эътироф этди. Қирра бурни, қошлари остида ботиқ жойлашган, ўн саккизинчи, ўн тўққизинчи асрларда яратилган портретларни эслатадиган кўзлар... кенг пешона... “Худди энамга ўхшар экан”. – Бу киши янгангиз Клара. Булар ўғилларим: каттаси Собир, кичиги Одил. --Келганларингиз жуда яхши бўлди тоғажон. Энам сизни бир умр қидирди, бир умр кутди. – Ҳа, Райҳонжон синглим, “ака сизни жуда қаттиқ кутаман”, деган эди. – Юринглар тоғажон. Машина тайёр. Тўғри энамнинг ёнига борамиз. – Синглим ҳам Тошкентдами? – Ҳа энам ҳам шу ердалар. Сизнинг топилганлигингиз хушхабарини эшитиб қувонганидан бетоб бўлиб қолдилар. – Қувонганидан? – Ҳа ҳозир шифохонадалар. Кетдик энамнинг ёнларига. Тиббиёт вазирлигининг оппоқ машинаси теп-текис йўллардан оққушдек енгил сузиб кетди… ...Меҳмонлар Райҳонбиби ётган палатанинг даҳлизига кирдилар. Енгил шовурни эшитиб, палатадан аввал ҳамшира, унинг ортидан даволовчи шифокор чиқиб келди. – Ассалому алайкум, Аъзам Баҳриддинович, онам тузукмилар? --Ҳа, анча тузуклар. Юрак уришида ҳам яхши томонга ӯзгариш бор. -- Франкфуртдан тоғам келган эдилар... онамни кўришга. – Хабарим бор. Фақат аввал ўзингиз кириб онангизга секин айтинг. Бирдан ҳаяжонланиб кетмасинлар. – Хўп, жуда эҳтиётлик билан айтаман. Ойбарчин онаси ётган хонага кириб секин оёқ томондаги курсига ўтирди: – Эна, мен келдим, мен Ойбарчинман. Райҳонбиби кўзларини очди. Қизига нигоҳ ташлар экан, жилмайди. – Яхшимисан, Барчинжон? – Раҳмат эна, ўзингиз қандайсиз? – Мен яхшиман. Райҳонбиби бироз жим қолди. – Энажон... – Ҳа қизим. – Сизга яхши гаплар бор! Райҳонбиби кўзларини катта-катта очди. – Нима яхши гап қизим?.. – Сизни кўр

шифокорни тез ёрдам машинасига ўтирғизиб жўнатди. Ўзи эса хизмат машинасида авиастартмайдончасига бориб турди. Тез ёрдам машинаси Райҳонбиби ётган сўридан кўринадиган жойга келиб тўхтади. Машинадан чамадончасини кўтариб тушган шифокор бир зум ўйланиб турди ва оҳиста дарвоза қоқди. Беморга қараб ўтирган шифокор илдам келиб дарвозани очди. – Келинг, ака, келинг. Бемор сўрида ётибди. Тумандан келган мутахассис фельдшер йигитга эргашди. – Беморга қандай ёрдам кўрсатдингиз ука? – Ҳозирча фақат оғриқ қолдирадиган укол қилдим ва қимирламай ётишини назорат қиляпман. Кўп ўтмай бош шифокорнинг машинасида Тошкентдан келган шифокорлар ҳам етиб келишди. Улар билан бирга келган Ойбарчин кардиолог олим Аъзам Зоҳидовни онасининг ёнига бошлади. Бу олимнинг довруғидан хабардор икки шифокор улкан олимга бўлган ҳурматлари белгиси ўлароқ тезда четга чиқиб, тавозе билан тик турдилар. Олим ҳозир бўлганларнинг саломларига бош ирғаб алик олар экан, беморга яқинлашди. Қўлини олиб, томир уришини санади. Чўнтагидан фонендоскоп чиқариб, юрак уришини эшитди-да, икки маҳаллий шифокорга қараб: – Носилкани келтиринглар йигитлар, – деди. Беморни авайлаб тез ёрдам машинасига олишар экан, Ойбарчин беихтиёр келин билан Олимжон қаёқда экан деб ўйлади. Унинг фикрини уққандай қишлоқ фельдшери “укангиз сизга қўнғироқ қилишга районга кетган эди. Автобус кутиб ўтиргандир. Автобус ҳозир жуда кам, Ленинобод билан Хатирчи ўртасида атиги иккитаси юради” деди. – Ҳа, ҳовли жой очиқ қоляпти. Уйда биров бўлгани яхшида. Сизга катта раҳмат, Ботир ака. Тез ёрдам машинаси ичида қиз онасининг қўлидан ушлаб ўтирар экан, секин шивирлади: – Эна, энди ҳаммаси яхши бўлади. Бу дўхтир юрак хасталиклари бўйича жуда катта мутахассис. Насиб қилса бутунлай тузалиб кетасиз. Қизининг сўзларини эшитиб ётган она майин жилмайди: – Сенга ҳам раҳмат, қизим... – Эна хатимни олганмидингиз? – Ҳа бугун эрталаб... Райҳонбибини кардиология марказининг бир кишилик шинам палатасига ётқизишганда қуёш ботган бўлса ҳам, ҳали кун ёруғ эди. * * * Ойбарчин эрта туриб болалари ва эрига нонушта тайёрлагач, ишга шошилди. Етиб келган заҳотиёқ кеча ўзи йўғида техник муҳаррир стол устида қолдирган мақола ва фотосуратларни диққат билан кўздан кечиришга киришди. Шу орада техник муҳаррир эшикдан бошини суқиб сўради: – Ойбарчин опа, кўриб чиқдингизми? --Фақат катта материалларни кӯриб чиқдим, қолганларига ҳам бир назар ташлай... – Хўп, опа. Ойбарчин мақолаларни кўриб бўлгач, техник муҳаррирга топшириб, энди ўрнига ўтирган эди, телефон жиринглади. У телефон дастагини қўлига олди: – Алё, эшитаман... – Алё, бу халқаро қўнғироқ станциясидан, “Шифокор” газетасими? – Ҳа, “Шифокор” газетаси. – Ойбарчин Фармоновага Франкфуртдан халқаро қўнғироқ. Ойбарчиннинг қаттиқ ҳаяжондан юраги тез уриб кетди. – Алё, эшитаман. – Алё, Ойбарчин Фармонова билан гаплашмоқчи эдим. – Ҳа, мен Ойбарчинман! – Бу мен, тоғангиз Содиқ Аслоновман. – Тоға, ассалому алайкум. Тоға саломатмисиз? Нима деӣишимни ҳам билмайман! Қӯнғироқ қилганингиз қандай яхши бӯлди, тоғажон! Энам сизни қанчалик кутаётганини билсангиз эди! – Ойбарчин, мен ҳозир Франкфурт аэропортидаман. Ҳозир рафиқам ва ўғилларим билан Тошкентга учаман. Синглим, укаларим эсон-омонми? – Тоға, тезроқ келинг, энам бетоб... Симнинг у ёғидан бироз жимликдан сӯнг жавоб эшитилди: – Мен бугун албатта етиб бораман. Самолётга чиқиш йўлаклари очилди. – Тоға, сизни аэропортда ўзим кутиб оламан. Фақат сизни қандай танийман? – Ойбарчин, менинг сочларим оппоқ, кулранг костюм шимдаман. Ёнимда икки ўғлим ва рафиқам бўлади. – Кўришгунча хайр! Ойбарчин телефон дастагини қўяр экан, кўзларини юмганча шивирлади: – Эй, Худо, ўзингга минг бора шукур! Энагинамнинг орзуси ушаладиган бӯлди! Ойбарчин айланадиган курсининг суянчиғига бошини қўйиб бир пас тин олгач, қўлидаги соатга қаради. Қимирлаш керак. Мен бу ёқдан етиб боргунимча у ёқдан самолёт ҳам учиб келиб қолади. У ўрнидан туриб бош муҳаррир хонаси томон юрди. Эшикни очиб, кўзгучага қараб пардоз қилиб ўтирган котиба қизга мурожаат қилди: – Дилобархон, бир оғиз сўраб беринг, қабулларига кирмоқчи эдим. – Вой, опа, шўтта ишлайсиз-ку, тўғри кириб

ди. Автобус бекати ёнидаги дала шийпонида велосипедини қолдириб, узоқдан кўринган автобусга тикилди. Келиб тўхтаган автобус тирбанд бўлишига қарамасдан орқа эшигидан бир амаллаб чиқиб олди. * * * – Ойбарчин опа, бош муҳаррирнинг хонасига чиқаркансизлар. Шу сонга қўйилаётган материаллар муҳокамаси бўларкан, – деди котиба қиз қия очиқ эшикдан бош суқиб. Муҳаррир ўринбосари, масъул котиб ва барча бўлим бошлиқлари бош муҳаррир хонасида йиғилдилар. Соғлиқни сақлаш соҳаси вазири ва бир вақтда нашрнинг бош муҳаррири Бурхонов, нечоғли банд бўлмасин, газета саҳифаларида эълон қилинадиган материалларни ўзи таҳрир қилишга вақт топарди. – Хўш, ҳамма йиғилдими? – Ҳа, Саиджамол Бурхонович, ҳамма йиғилди. Қўлимиздаги шу сонга мўлжалланган мақолаларни ҳам олиб чиқдик, – деб жавоб қилди муҳаррир ўринбосари. – Яхши. Бўлмаса, асосий масалаларга ўтайлик. Газетамизнинг ўтган сонидаги мақолаларга қизиқиш жуда катта. Ҳозир юрак, жигар ва буйрак соҳасидаги операцияларда эришилаётган ютуқлар ва камчиликлар ҳақидаги мақола хусусида шахсан ўзимга жуда кўп қўнғироқ қилишди. Бориб, шу соҳа мутахассисларининг изланишларини жиддий ўрганиб, яхши материал тайёрлаган журналистимиз Ойбарчин Фармоновага таҳририятимиз номидан раҳмат айтишга рухсат берасизлар. – Ҳа, мақола жуда пишиқ-пухта ёзилган. Ойбарчин Фармонованинг қалами яхши эканлигини олдиндан билардик. Энди газетамиздаги мақолалар сифати янада яхшиланишига ҳисса қўшишига мен ҳам ишонаман, – деди муҳаррир ўринбосари. – Муҳаммаджон ака, сизнинг мақолангиз ҳақида ҳам яхши фикрлар кўп. Энди газетанинг безаги ҳақида ҳам бир-икки оғиз сўз. Ҳар бир рубрикага мавзу ҳақида ахборот берувчи сурат чиздирсак... Шу тобда муҳаррир ёнида турган телефон қаттиқ жаранглади. Бош муҳаррир телефон дастагини кўтарди: – Алё эшитаман. Ваалайкум ассалом. Ҳа, “Шифокор” газетаси. Симнинг нариги томонидаги одам нимадир дейиши билан бош муҳаррир ялт этиб Ойбарчинга қаради. Ойбарчиннинг юраги шувв этиб кетди. – Яхши, яхши, беморни эҳтиёт қилинглар. Юрмасин. Қимирлатманглар. Боради, опангиз албатта боради. Бугун... Ойбарчин энасининг мазаси қочганини тушунди... – Майли, ўртоқлар, мажлисни эртага қолдирамиз. Сизларга рухсат, фақат масъул котиб Ойбарчин Фармонова қолсин. Мажлиснинг кейинга қолдирилиши недир кўнгилсизлик билан боғлиқ эканлигини ҳамма тушунди ва бир-бир муҳаррирнинг хонасидан чиқиб кетишди. Муҳаррир Ойбарчинга қаради: – Синглим, онангиз бетоб бўлиб қолибди. – Менга рухсат берсангиз, Саиджамол Муродович, онамнинг юрагининг мазаси йўқроқ эди. – Ҳозир, шошилманг. Муҳаррир яна телефон томон қўл узатди. – Алё, Малика Ҳусниддиновна, ҳозир кардиология марказидан мутахассислар келишади. Тезда Самарқанд вилояти... – у туманнинг номини эслай олмай масъул котибга қаради. – Хатирчи тумани... – Хатирчи туманига учириб юборасиз... Бу районда авиация старт майдончаси бор. Ўша ерга қўнишади. Ҳозир газетадан ҳам ходим етиб боради. Ҳа, бирга кетади. Муҳаррир дастакни қўйгач, котиба қизни чақирди. – Мени тез кардиология маркази, професссор Зоҳидов билан уланг. Алё, Аъзам Баҳриддинович, ўзингизмисиз? Аъзам Баҳриддинович, ассистентларингизни олиб санавиация биносига етиб боринг. Бу буйруқ эмас, илтимос. Жуда ёрдамингиз керак. Ҳа, инфаркт. Ҳа, фақат ўзингиз. Тез бориб, тез қайтасизлар. Беморнинг яшаб қолиши сизнинг қўлингизда. – Аҳволини жиддий назорат қилиб, тиббий ёрдам кўрсатиб, бугун етказиб келасизлар. Раҳмат дўстим, сизга ишонаман. Бош муҳаррир яна масъул қотибга юзланди. – Сизни санавиация биносига хизмат машинаси обориб қўяди. – Раҳмат, Саиджамол Бурхонович, катта раҳмат... * * * Масъул қотиб чиқиб кетгач, бош муҳаррир бирор дақиқа ўйланиб ўтирди. Бир қарорга келди шекилли яна телефон рақамларини терди. – Алё, Абдувоҳид Алимович, ассаломалайкум, дўстим... Раҳмат, раҳмат. Сизга бир илтимос бор эди. Вилоятингиздаги Хатирчи туманига кардиомарказ бош шифокори академик Зоҳидов учиб кетди. Ҳа, беморнинг ёнига. Ҳар ҳолда катта олим, самолётдан тушаётганда туман бош врачи кутиб олсин, беморни олиб келишга тез ёрдам машинаси ажратсин... … Туман бош шифокори зудлик билан бемор яшаётган қишлоқни аниқлаб, мутахассис

ХОТИМА Даладан тушлик қилишга қайтган Олимжон ҳовлида ҳеч ким йўқлигига ҳайрон бўлди. – Зайнаб, ҳой Зайнаб... Бироқ эсига хотинининг бугун уйга бориб, онамни бир кўриб келаман, дегани тушди. – Эна, ҳов эна! Яна ҳеч ким жавоб бермади. Олимжон ҳовлиқиб деразалардан бош суқиб, уй ичкариларига қаради, лекин онасини кӯрмади. Уни бирдан ваҳима босди. “Ишқилиб энамга бир гап бўлмадимикан?” Яна хаёлидан энасининг эрталаб “сал юрагим санчиб турибди” деган сўзлари ўтди. У югуриб боғнинг анжир, анорлар экилган қисмига кирди: – Эна, қайдасиз, эна! Олимжоннинг нигоҳи сабзавотлар экилган жойда, жўяк четида қийшайибгина ётган онасига тушди-ю, югуриб тепасига келди: – Эна, сизга нима бўлди, эна? Ӯғил онасини авайлаб кўтариб олди-да, келтириб сўрига ётқизгач, супа ёқасида турган офтобани олиб, онасининг юзига сув сепди: – Эна, кўзингизни очинг, эна! Райҳонбиби нурсиз кўзларини очди. Ўғлини кўриб қимирламоқчи бўлди, бироқ оғриқнинг зўридан инграб юборди. – Эна, қимирламанг! У ҳали совиб улгурмаган чойдан бир пиёла қуйиб, энасига тутди. Райҳонбиби бошини кўтаришга ҳаракат қилди, аммо кўтаролмади. Олимжон бир қўли билан онасининг бошини кўтариб иккинчи қўли билан чой ичирди. – Эна, сиз қимирламай ётиб туринг. Мен ҳозир ғириллаб бориб, Ботир акани олиб келаман. У дарвозахона олдида турган велосипедни бир сакраб минди-да, учириб кетди. Бир хона ва бир даҳлиздан иборат қишлоқ тиббий ёрдам пунктида икки кексароқ аёл навбат кутиб ўтирарди. Ҳовлиқиб кириб келган Олимжонга улар хавотир билан қарашди. – Ассалому алайкум! – Кел, болам, ваалайкум ассалом. – Хола, Ботир акани обкетаман, энамнинг юрагини мазаси йўқ эди, ишдан келсам жўякда беҳуш ётибди. Обкетмасам бўлмайди, энам ўлиб қолиши мумкин. Кекса аёллар қўрқиб кетишди. – Обкет! Обкет, ишқилиб энангни Худо асрасин! Бизлар эртага келамиз. Олимжон ўзини шифокорнинг хонасига урди. – Ассалому алайкум Ботир ака! У шифокор алик олишини кутмасдан давом этди: – Ботир ака, юринг, ишдан келсам энам жўякда йиқилиб ётган экан, рангги оқариб кетган. Юринг, Ботир ака, энам ўлиб қолмасин! У шундай деб йиғлаб юборди. – Ҳозир, ҳозир, ваҳима қилма, борамиз. Шифокор боласини бағрига босиб ўтирган аёлга рецептни тутқазар экан, “бир кунда уч маҳал ичирасиз, эртага эрталаб яна бир келинг”,- деди-да, Олимжонга қаради. – Юр! Шифокор дорилар солинган қутисини кўтариб, йигитнинг ортидан чиқди. Улар ташқарига чиққанда қабулхонада ўтирган аёллар кетиб бўлишган эди. – Ботир ака, мен валасапитимда бораман, дарвоза очиқ, сиз кириб бораверинг, – деди Олимжон мотоциклига қараб кетаётган шифокорга. Шифокор мотоциклини педалини бир тепиб ўт олдирди-да, йигитга буюрди: – Ўтир орқага. Валасапитингга ҳеч ким тегмайди. Кейин обкетасан. – Йўқ, қичаб ҳайдайман, сизга етиб юраман. Мотоциклда елиб кетган шифокор ортидан Олимжон ҳам изма-из кириб келди. Икковлашиб сўрига яқинлашдилар. Шифокор кўзларини очиб, сўри тепасидаги ишкомга қараб ётган Райҳонбибига яқинлашди. Момонинг билагига бармоқларини босиб, томир уришини санади. – Момо, нима иш қилаётгандингиз, юрагингиз сал безовта ураяпти. Райҳонбибининг жонсиз лаблари зўрға қимирлади: – Молларни суғораётувдим... – Момо, энди қимирламай ётиб турасиз. Мен олдингизда ўтираман. Олимжон бориб Хатирчидан керакли дориларни олиб келади. Лекин сиз қўрқманг, юрагингиз қувватга киргунча уч-тўрт кун қимирламай ётишингизга тўғри келади. Шифокор чамадончасидан фонендоскоп чиқарди: – Қани, момо, юрак уришингизга ҳам бир қулоқ солиб кўрай. У беморнинг юрак уришини диққат билан текширгач, Олимжонга қаради: – Юр мен сенга керакли дориларни ёзиб берай. – Ботир ака, энамга нима қилибди? Юрагининг мазаси йўқроқ эди, оғирлашиб қолибдими? – Энангга ҳеч нарса қилгани йўқ, оғир кўтарганига юраги зўриққан. Икковлон дарвоза томон юрдилар. Бемор эшитмайдиган жойга етгач, шифокор Олимжонга қаради: – Ука, онангнинг аҳволи оғир. Тез бориб Хатирчидан аввал опангга қўнғироқ қил. Келиб энангни авайлаб Тошкентга олиб кетсин. Сен мана бу ёзиб берганларимни топиб кел. Мен онангга қараб ўтираман. Олимжон яна велосипедга ўтириб, қишлоқдан бирор икки километр наридаги катта йўл томон елиб кет

Солиҳлардан бири айтади: «Кўп ўйланаверма, ундан кўра кўпроқ истиғфор айт. Чунки ўйланиш билан очилмайдиган эшиклар истиғфор билан очилади»...

«ОНАЖОН, ОТАЖОН... МЕНИ НЕГА БУ ВАҲШИЙЛАРНИНГ ҚЎЛИГА ТАШЛАБ КЕТДИНГИЗЛАР?! УЛДИРИШСИН БУЛАР МЕНИ...СИЗЛАРНИ ЁНИГИЗГА БОРАЙ» 😭💔 18 ёшли гулдек қиз Сумаййани ўз уйида зўрламоқчи бўлишди. Бу ҳам етмаганидек, номусини ҳимоя қилгани учун сочларини юлиб, аёвсиз қирқиб ташлашди ва маҳалланинг энг расво, зўравон алкаш чолига мажбурлаб узатишди! Аммо энг даҳшатлиси тўй кечаси содир бўлди... Гўшангага чол эмас, унинг номусига кўз тиккан ўша жирканч кимса кириб келди! Сумаййа сопол кўзани унинг бошига уриб, ялангоёқ зулмат қўйнига қочди... Наҳотки бугунги замонда ҳам шундай ваҳшийлик бўлса? Қизнинг кейинги тақдири нима бўлди? Тошкент уни қандай кутиб олди?👇👇👇👇👇 👉 Давомини фақат бизнинг каналда ўқинг

🔤🔤🔤🔤 🔤🔤🔤🔤🔤🔤 🫰𝙎𝙄𝙁𝘼𝙏𝙇𝙄 𝙋𝘼𝙎𝙏𝙀𝙇 🫰𝙋𝘼𝙆𝙍𝙄𝙑𝘼𝙇 🫰𝙔𝘼𝙎𝙏𝙄𝙌+ 𝙎𝙊𝘾𝙃𝙄𝙌 𝙀𝙉𝙂 𝙔𝘼𝙃𝙎𝙃𝙄𝙇𝘼𝙍𝙄𝙉𝙄    𝘽𝙄𝙕𝙉𝙄𝙉𝙂 𝙆𝘼𝙉𝘼𝙇𝘿𝘼𝙉 𝙏𝙊𝙋𝘼𝙎𝙄𝙕 𝙊𝙥𝙩𝙤𝙢𝙜𝙖𝙮𝙖𝙢 𝙗𝙚𝙧𝙖𝙢𝙞𝙯𝙖 💵𝙀𝙉𝙂 𝙕𝙊𝙍 𝙉𝘼𝙍𝙃𝙇𝘼𝙍𝘿𝘼 💵 🔤🔤🔤🔤🔤 https://t.me/+IHBaufjBFlo0ODY6 https://t.me/+IHBaufjBFlo0ODY6 https://t.me/+IHBaufjBFlo0ODY6 🔤🔤🔤🔤🔤🔤 @DilafruzAkramovaa Id18

❤️❤️❤️❤️❤️ ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ OZISH MARAFONIGA TAYYORMIZ OZISH MARAFONIGA TAYYORMIZ Hamma narsa yeb turib och qolmasdan ozish imkoniyati! ❤️Ishlaydigan ❤️O’qiydigan ❤️Emizikli onalar ❤️Homilador ayollar ❤️7yoshdan 75yoshgacha ayollar Vaziyatdan kelib chiqib ishlanadi 1) OYLIK ❤️❤️ MING 14 KUNLIK ❤️❤️ MING https://t.me/SOGLOM_OZISH_111 https://t.me/SOGLOM_OZISH_111 https://t.me/SOGLOM_OZISH_111 https://t.me/SOGLOM_OZISH_111 Guruhga kiring