Academy Radmehr

نشر دمبل تک دست تکیه به ستون

کیک بک با اسمیت تک پا https://t.me/academy_radmehr

نشر پروانه دستگاه دو دست https://t.me/academy_radmehr

فیله کمر دو دست بروی پیشانی https://t.me/academy_radmehr

نشر سیم کش تک دست از بغل ران به سمت عقب https://t.me/academy_radmehr

نشر دمبل تک دست از بغل برروی میز بالاسینه https://t.me/academy_radmehr

ساعد با هالتر https://t.me/academy_radmehr

سال‌ها از این عکس‌ها گذشته است. ممکن است بدن تغییر کند، سن جلو برود، شرایط زندگی عوض شود، اما چیزی که نباید تغییر کند، نگرش انسان به خودش است. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، من فقط عکس یک ورزشکار را نمی‌بینم. مردی را می‌بینم که از یک نقطه شروع کرد؛ وزن بالا را تجربه کرد، سختی مسیر را دید، بارها خودش را محک زد و قدم‌به‌قدم جلو رفت. اما امروز برای من مهم‌ترین دستاورد، اندازه‌ی بازو یا حجم عضله نیست. مهم این است که فهمیدم: انسان وقتی خودش را باور کند، هیچ نقطه‌ای از زندگی‌اش پایان راه نیست. این عکس‌ها متعلق به گذشته‌اند؛ اما پیامی که دارند، هنوز برای امروز من زنده است: شروع مهم نیست که کجا باشد؛ مهم این است که تصمیم بگیری دیگر به همان آدم قبلی برنگردی. و این داستان برای من هنوز تمام نشده… چون قوی‌ترین نسخه‌ی انسان، همیشه نسخه‌ای نیست که در آینه می‌بینیم؛ گاهی همان کسی است که بعد از سال‌ها سختی، هنوز ایستاده است

روی این عکس یک تاریخ ثبت شده: 14/09/2009 اما برای من این فقط یک تاریخ نیست؛ یک نشانه است از سال‌هایی که هنوز راه زیادی تا امروز باقی مانده بود. بدنی که در این تصویر می‌بینید، حاصل یک اتفاق نبود. پشت آن، سال‌ها تجربه، آزمون و خطا، شکست، اصلاح، صبر و دوباره شروع کردن قرار داشت. من آن روزها فقط به ساختن یک بدن قوی فکر نمی‌کردم؛ داشتم چیزی مهم‌تر می‌ساختم: انضباط. چون فهمیده بودم اگر انسان بتواند خودش را مدیریت کند، می‌تواند بدنش را تغییر دهد؛ می‌تواند ذهنش را قوی‌تر کند؛ و حتی می‌تواند مسیر زندگی‌اش را عوض کند. امروز که به این عکس نگاه می‌کنم، بیشتر از عضلات، به مردی نگاه می‌کنم که تسلیم نشد. و شاید مهم‌ترین تفاوت بین آدمی که آرزو دارد و آدمی که به هدفش می‌رسد، همین باشد: یکی منتظر انگیزه می‌ماند؛ دیگری حتی وقتی انگیزه ندارد، ادامه می‌دهد.

این عکس برای من فقط یک تصویر از یک دوره‌ی ورزشی نیست؛ تصویرِ مردی است که سال‌ها قبل تصمیم گرفت خودش را از نو بسازد. پشت این عضلات، ساعت‌ها تمرین بود… روزهایی که خستگی بهانه بود، اما تمرین انجام شد. روزهایی که نتیجه دیر می‌رسید، اما مسیر متوقف نشد. من یاد گرفته بودم که بدن، یک‌شبه ساخته نمی‌شود؛ همان‌طور که شخصیت، اعتبار و موفقیت هم یک‌شبه ساخته نمی‌شوند. هر کیلو وزنه‌ای که بالا رفت، هر قطره عرقی که روی زمین افتاد، و هر باری که از درد و خستگی عبور کردم، یک جمله را به من یاد داد: اگر قرار است تغییر کنی، اول باید تصمیم بگیری که دیگر آدمِ گذشته نباشی. این عکس، بخشی از مسیر من است؛ نه نقطه پایان

اما داستان من اینجا تمام نشد… بدن ساخته شد، قهرمانی تجربه شد، اما من خیلی زود فهمیدم که ارزش واقعی این مسیر فقط در این نیست که خودت قوی‌تر شوی؛ بلکه در این است که بتوانی دیگران را هم قوی‌تر کنی. سال‌ها گذشت… از روزهای سخت تمرین، از شکست‌ها و پیروزی‌ها، از مسابقه و رقابت، از تجربه‌های تلخ و شیرین… و هرچه بیشتر آموختم، بیشتر فهمیدم که مربی بودن فقط نوشتن یک برنامه تمرینی نیست. مربی بودن یعنی سال‌ها تجربه را تبدیل به دانش کنی؛ یعنی اشتباهات خودت را چراغ راه نفر بعدی کنی؛ یعنی به ورزشکاری که امروز در ابتدای مسیر ایستاده، کمک کنی راهی را که خودت با سختی طی کردی، اصولی‌تر و آگاهانه‌تر طی کند. من هنوز همان آدمم؛ با همان عشق به ورزش، اما امروز نگاهم بزرگ‌تر شده است. دیروز برای ساختن بدن خودم جنگیدم؛ امروز برای ساختن انسان‌ها و ورزشکارانی که به من اعتماد کرده‌اند تلاش می‌کنم. و این مسیر… هنوز ادامه دارد. 🏆 مهندس حمید ملکی ساخته‌شده در سال‌ها تلاش، تجربه و ایستادگی.

مهندس حمید ملکی | سال ۱۳۸۷ | وزن ۱۱۸ کیلوگرم این عکس برای من فقط تصویر یک بدن آماده و عضلانی نیست؛ تصویر سال‌هایی از ساختن خودم است. سال ۱۳۸۷، با وزن ۱۱۸ کیلوگرم؛ سال‌هایی که هنوز بخش بزرگی از مسیر پیش رویم بود، اما یک چیز از همان روزها برایم کاملاً روشن بود: قهرمانی قبل از اینکه روی سکوی مسابقه اتفاق بیفتد، در ذهن انسان ساخته می‌شود. ۲۷ سال تمرین، مربیگری و تجربه به من یاد داد که ساختن بدن، سخت است؛ اما ساختن شخصیت، اراده و انسانِ پشت این بدن، سخت‌تر است. من فقط برای عضله‌سازی تمرین نکردم؛ برای ساختن انضباط، دانش، اراده و استانداردی که حاضر نبودم از آن کوتاه بیایم تمرین کردم. امروز وقتی به این عکس نگاه می‌کنم، بیشتر از حجم عضلات، به مسیر طی‌شده افتخار می‌کنم؛ مسیری که از قهرمانی و رقابت گذشت و به مربیگری، مدیریت و ساختن نسل جدیدی از ورزشکاران رسید. من، حمید ملکی؛ هنوز همان آدمی هستم که از سال‌های دور یاد گرفته برای رسیدن به هدف، باید هر روز خودش را از دیروز بهتر بسازد. قهرمانی یک عنوان نیست؛ قهرمانی، سبک زندگی است. 🏆💪

اثر احتمالی GABA قدرت شواهد ↑ پیک GH به‌صورت حاد نسبتاً قوی ↑ پاسخ GH بعد از تمرین متوسط ↓ استرس محدود تا متوسط ↓ کورتیزول نامشخص/محدود ↑ کیفیت خواب شواهد محدود ↑ عضله‌سازی مستقیم اثبات نشده ↑ چربی‌سوزی مستقیم اثبات نشده ↑ ریکاوری احتمالی، عمدتاً غیرمستقی

اگر بخواهم برای یک بدنساز رتبه‌بندی کنم، GABA را بیشتر به‌عنوان یک مکمل احتمالی برای تعدیل سیستم عصبی/استرس و ایجاد یک پالس حاد GH می‌بینم،