بامداد خمار

پایانِ جوهر قلمِ عشق من، اینجا به پایان رسید. دیگر نمی‌شود احساسات را با کلمات پیوند داد. می‌تونید اینجارو ترک کنید، ولی به رسم یادگار اینجا همینجوری میمونه و پاکش نمیکنم. اگرم خواستید میتونید بمونید. شاید یه روزی برگردم به اینجا، شاید. اینجا هست، اگر خواستید. @kianiism با احترام_ کاف.

پایانِ جوهر قلمِ عشق من، اینجا به پایان رسید. دیگر نمی‌شود احساسات را با کلمات پیوند داد. می‌تونید اینجارو ترک کنید، ولی به رسم یادگار اینجا همینجوری میمونه و پاکش نمیکنم. اگرم خواستید میتونید بمونید. اینجا هست، اگر خواستید. @kianiism با احترام_ کاف.

کمتر در خیالِ من پرسه بزن خاطرات قدیمی بیدار می‌شوند.

از زبانت دوستت دارم جاری‌ می‌شد و در من حسِ زندگی.

پناهگاه.

در انتهای نامه نوشت: «و من سربازی بودم که می‌خواستم زیر پرچم وطن خود، یعنی قلب تو، خدمت کنم اما تو مرا تبعید کردی، به جایی مثل اردوگاه‌های کار اجباری سیبری.»

مرا در آغوشت بگیر گویی این آخرین ملاقات من با توست.

آغوش.

گاهی از من به نام خانه یاد کن.

«من، خودم را در مقابل عشقت غریب می‌بینم.»

نوشت: مرگ همیشه دفن شدن زیرِ خاک نیست، گاهی از دست دادن کسی‌ست که حضورش باعث زنده ماندنت بوده است.

وطن.

و تو آن شبی بازخواهی گشت که من رگِ عشق را بریده‌ام.

«می‌نویسم که بخوانی، می‌خوانی و پاسخم نمی‌دهی؟»