| ᴇᴍᴀʟʏɴ |

«وقتی راز دیگران را بشنوی، مقید می‌شوی که یکی از رازهای خودت را هم با آنها در میان بگذاری. رازها لزوماً مسائل مگوی عجیبی نیستند. هر واقعه‌ی غیرقابل‌کتمانی که آدم تصمیم بگیرد حرفش را نزند، به راز تبدیل می‌شود.» این کتاب تماماً یک زندگی بود. راوی ما هیچ‌وقت زندگی‌اش را برای کسی بازگو نکرد؛ به شکلی میشه گفت داستان زندگی خودش برای او تبدیل به یک راز شده بود. اما این راز، لابه‌لای صفحات کتاب، برای ما افشا می‌شود. انگار روبه‌روی صحنه‌ای از یک زندگی نشسته‌ایم؛ صحنه‌ای که مدام بین «حال» و چندین گذشته‌ی متفاوت در رفت‌وآمد است؛ میان زندگی‌نامه‌ی راوی، اتفاقات روزمره‌ای که اطرافش رخ می‌دهند و خاطراتی که یکی‌یکی سر باز می‌کنند. از مرگ و نابودی به همان زیبایی عشق و تولد سخت می‌گوید و لحظه حال رو به گذشته پیوند میزد🌱 در دل همین روزمرگی، راوی ما را با شکل زندگی طبقه‌ای از جامعه روبه‌رو می‌کند که شاید از دور دیده باشیم، اما کمتر واقعاً به آن پرداخته‌ایم: بی‌خانمان‌ها. چیزی که در طول داستان بیشتر از همه ذهنم را قلقلک داد، «کادر» داستان بود. انگار داشتم فیلمی می‌دیدم که با کوچک‌ترین جزئیات، میان زندگی یک فرد عادی و فردی که حتی برای کوچک‌ترین نیازهایش محتاج است، مرزی می‌کشید؛ مرزی میان طرز فکر، نگرانی‌ها، دغدغه‌ها و حتی شکل ابراز احساسات. و مدام به این فکر می‌کردم که زندگی چقدر خارج از کنترل ماست؛ چقدر فراتر از تعریفی است که معمولاً از «زندگی» داریم. چیزهایی که برای ما کوچک، بی‌ارزش یا حتی آزاردهنده‌اند، ممکن است در کادر زندگی دیگری چیزی فراتر از تصور ما باشند. این مرزی که پول و جایگاه اجتماعی میان آدم‌ها می‌کشد و سطح زندگی و حتی ارزش اجتماعی آنها را از هم جدا می‌کند، به نظرم یکی از چیزهایی است که کتاب به بهترین شکل به نمایش می‌گذارد. فضای داستان، با وجود حال‌وهوای اگزیستانسیال، خاکستری و مه‌آلود است؛ اما همین فضا به‌خوبی با معنای زندگی در کتاب جور درمی‌آید. انگار تلاش در تک‌تک صفحات آن دیده می‌شود: تلاش برای زندگی بهتر. تلاش برای ادامه دادن. و در نهایت، تلاش برای زنده ماندن. و شاید در مقابل همه‌ی این تلاش‌ها، چیزی که بیشتر از همه حضورش را حس می‌کردم، مرگ بود؛ نه فقط مرگ جسم، بلکه مرگ تدریجی آدمی وقتی از یاد می‌رود، وقتی دیگر دیده نمی‌شود و وقتی حضورش در زندگی دیگران کم‌کم محو می‌شود. غم، یکی از پررنگ‌ترین المان‌های داستان است. هر بار که امیدی زنده می‌شود، انگار باید منتظر اتفاقی غیرمنتظره و یک صحنه‌ی آبی‌رنگ باشیم؛ صحنه‌ای که دوباره می‌خواهد قدرت خودرأی و غیرقابل‌پیش‌بینی بودن زندگی را به رخمان بکشد. در بین تمام این خط داستانی ها در قسمت هایی به جنبه تاریخی و فرهنگی خود ژاپن اشاره شده بود که به نظر من واقعا جالب و به جا بود✨ در پایان کتاب، خود خانم مقانلو هم موخره‌ی بسیار زیبایی داشتن. حداقل برای من، بعد از تموم شدن کتاب، اشاره به نکاتی که شاید حین خوندن ازشون غافل شده بودم، بسیار جالب و دوست‌داشتنی بود. :) حقیقتا این کتاب خیلی فراتر از این ریویو و چند خط توضیحه من خیلی خیلی از خوندنش لذت بردم اما بعضی کتاب‌ها رو نمیشه توضیح داد، بدون اینکه بخشی از تجربه‌ی کشف شدنشون رو از خواننده گرفت. پس باقی‌اش رو می‌گذارم برای کسی که قراره خودش صفحاتش رو ورق بزنه.. آخرین ایستگاه یو میری