ָ ֙⋆دونـــــهِ‌بَرفِ‌خاکِستَری!!

"من برای عــــــشق زنده موندم و زندگی کردم؛ برای عشق ادامه دادم و تسلیم نشدم؛ برای عشق قوی موندم و تحمل کردم؛ من برای《 عشقِ‌تو 》جنگیدم و هیچ‌چیز برام والاتر از مــــــرگ برای تو نیست! فاصله هرگز مانعی برای عشق نیست! هیچ‌وقت نبوده! اما سوالی که قلعه‌ی ذهنم رو هرشب آشــــــوب می‌کنه اینه که وقتی من گریه می‌کنم، گونه‌های توام خیس می‌شن؟ چون من تک‌تک تپش‌های قلبت رو روی پوست و خونم و توی عــــــمیق‌ترین‌نقطه‌ی‌قلبم حس می‌کنم! با دردهات درد می‌کشم، با اشک‌هات اشک می‌ریزم و با زخم‌هات از بین می‌رم."

"اون ژولــــــیتِ این افسانه بود؛ اما من... کسی جز یه رهگذرِ تنها و بی‌کس نبودم...! درسته! من تو افسانه‌ی اون هیچ‌کس نبودم."

"نمی‌دونی هیونگ؛ نمی‌دونی با اون چــــــشمای تیله‌ای و گردش چقدر قشنگ بهش نگاه می‌کرد! نمی‌دونی با اون لبای ســـــرخ و کوچیکش چقدر دلبرانه ازش حرف می‌زد! چطور ازم توقع داری که خودخواه باشم؟ چطور ازم توقع داری که بــــــال‌های قشنگشو بچینم؟"

تنها اعتیادِمن به کهکشان چشم‌های تو بود!

"چه انتظاری از قلب خشکیده‌ام داشتی بابونه...؟ اون شب تو دو جام از شرابِ ستاره‌های چشم‌هات پر کردی، مقابلم گذاشتی و من، بی‌خبر از مستی بیمارگونه‌ و اعتیــــــاد جنون‌واری که قرار بود به چشم‌هات و لب‌هایِ ســــــرخت پیدا کنم، اون رو نوشیدم."

"اگه بعد از اینهمه سال دوری و دلتنگــــــی دوباره گذرمون به‌هم بیوفته چیکار می‌کنی؟" "با لب‌هــــــام روی بوم بلورین تنت گل سرخ می‌کارم و بعد اونقدر میپرستمت تا جاودانه شی و تاریــــــخ از زیباییت قصه بگه!"

"دشت خردلی مدت‌هاست که میزبان سیاهیه، مردم سال‌هاست که از زیر سایه‌های پنجره‌ها سر بیرون نمیارن و پرده‌هارو به رویِ نــــــور خورشید می‌بندن، از سنگ‌فرشِ سبز جنگل‌ها جز پرنده‌های بی آشیانه چیزی باقی نیست و بــــــاد بــــــهاری میلی به وزیدن میون این‌همه درد نداره. زندگی بی‌رحم‌تر از اون چیزیه که فکر می‌کنی شاهزاده کوچولو! یا حداقل، آدم‌هاش بی‌رحمن. اونا حتی به خودشونم رحم نمی‌کنن و طمعشون رو بــــــهانه‌ای برای تصرف آسایش بقیه قرار می‌دن و وانمود می‌کنن که صلاحت رو می‌دونن و می‌خوان به راه درست راهنمایی‌ات کنن؛ اما اگر مجبور باشن، برای دفاع از عقاید و افکار پوسیده‌شون جونت رو هم وحشیانه ازت می‌دزدن."