"شاید من"

‏چشم باز میکنی میبینی هم بدی دیدی، هم آدم بده شدی.

گویی از جنگ برگشته‌ام؛ قلبی تکه تکه، غروری زخمی و آبرویی رفته. کسی که ادعا داشت«دوستم دارد»، سلاخی‌ام کرد.

‏این روزا دارم عبارت losing spark رو با پوست و استخونم درک میکنم، هر چی میکاپ کنم، لباسای خوب بپوشم، غذای خوب بخورم، ورزش کنم، بزنم به درِ شوخی و خنده، بازم از قیافم مشخصه چه مرگمه، جدی آدم چجوری میتونه برق چشماشو برگردونه؟ برمیگرده اصلاً؟!

تا ابد اون دختری میمونم که به برنامه خدا باور داره حتی وقتی قلبش سنگینی میکنه و چشماش اشکیه.

‏هروقت با کسی بحث نمیکنم میفهمم بزودی قرارِ بزارمش‌ کنار.

اینکه آدما شروع میکنم به کشف کردنم به هر دلیلی برام ترسناک ترین موضوعه

احساس میکنم ذوقمو نسبت به همچی از دست دادم.

احساس میکنم ذوقمو نسبت به همچی از دست دادم.

چیزی که قسمت تو نیست،بارها ناامیدت میکنه تا بلاخره یاد بگیری رهاش کنی.

آخرین بی‌احترامیش انقدر شدید بود که دیگه خاطراتش هیچ ارزشی نداشت...

هروقت خواستید یکی کامل از چشمتون بیوفته، یه بار دیگه بهش فرصت بدید.