"شاید من"

شناختن بعضی‌ها درد داشت اما ارزش اینو داشت که دیگه ساده نباشیم.

این روزا هيچی خوب نیست. یه چیزایی رو دارم دوباره تجربه می‌کنم که یه زمانی بابتشون اذیت شدم و فکر می‌کردم ازشون درس گرفتم. به خودم قول داده بودم دیگه هیچ‌وقت تکرارشون نکنم، اما انگار دوباره برگشتم سر همون نقطه. حس می‌کنم توی یه لوپ تکراری گیر کردم؛ همون ترس‌ها، همون اشتباه‌ها و همون چیزایی که فکر کردم ازشون عبور کردم. بدترین بخشش اینه که می‌دونم این مسیر رو قبلاً رفتم، ولی انگار هنوز نمی‌تونم ازش بیرون بیام.

‏چشم باز میکنی میبینی هم بدی دیدی، هم آدم بده شدی.

گویی از جنگ برگشته‌ام؛ قلبی تکه تکه، غروری زخمی و آبرویی رفته. کسی که ادعا داشت«دوستم دارد»، سلاخی‌ام کرد.

‏این روزا دارم عبارت losing spark رو با پوست و استخونم درک میکنم، هر چی میکاپ کنم، لباسای خوب بپوشم، غذای خوب بخورم، ورزش کنم، بزنم به درِ شوخی و خنده، بازم از قیافم مشخصه چه مرگمه، جدی آدم چجوری میتونه برق چشماشو برگردونه؟ برمیگرده اصلاً؟!

تا ابد اون دختری میمونم که به برنامه خدا باور داره حتی وقتی قلبش سنگینی میکنه و چشماش اشکیه.

‏هروقت با کسی بحث نمیکنم میفهمم بزودی قرارِ بزارمش‌ کنار.

اینکه آدما شروع میکنم به کشف کردنم به هر دلیلی برام ترسناک ترین موضوعه

احساس میکنم ذوقمو نسبت به همچی از دست دادم.

احساس میکنم ذوقمو نسبت به همچی از دست دادم.

چیزی که قسمت تو نیست،بارها ناامیدت میکنه تا بلاخره یاد بگیری رهاش کنی.