موسیو پَغک.

دارم می‌رم سیگار بکشم. جای همه‌تون می‌کشم.

حتی نمی‌دونیم کجاست. هیچکس نمی‌دونه دقیقا کجاست.

بله درست حدس زدید رفقا. همچنان دارن می‌زنن.

کیرم دهنت.

چطوری از هر حسی خالی م ولی دلهره دارم یکی توضیح بده.

امشب گریه کردم چون خسته و درمانده شدم. درواقع هیچ حسی ندارم ولی وحشت اینکه اضطراب و بی‌خوابیم باعث بد شدن حالم شه و نتونم از خانواده‌م مراقبت کنم خفه‌م می‌کنه. استرس اینکه سربار شم تو این وضعیت داره بیچارم می‌کنه و هی نمی‌خوابم نمی‌خوابم نمی‌خوابم نمی‌خوابم.

چندتا شنیدم منم و تقریبا مطمئنم انفجار بودن.

بازم زدن بازم زدن بازم زدن.

با نیلیا نشستیم تو هال فکر فلاکت زندگیمونیم.

بولوشم خواب نداره حتی.

بچه‌ها جدی نمی‌دونم چی شده صداها قطع نمی‌شن وحشتناکه هی صدای انفجار می‌آد صدای شلیک می‌آد صدای پارس سگ می‌آد.

بچه‌ها

یه‌جورایی خیلی سوررئاله دروغ چرا چون منظورت چیه این واقعیت زندگیه.

من و آوا و نیلیا و هستی و مامانم و بولوش:

صدای شلیک هم می‌آد اصلا نمی‌دونم چه خبره.

بچه‌ها هی نزدیک‌تر می‌شه وات د فاک.

وای دوباره.

بازم زدن. وای اصلا نمی‌دونم داره چی می‌شه که یهو امشب اینجوری دارن می‌کنن همه‌شم نزدیک.

یعنی تو زندگیم اندازه‌ی این روزا به مردنت حسودی نکردم و خودت می‌دونی من از وقتی رفتی هرروز حسودی دارم می‌کنم.

یعنی در زندگیم اندازه‌ی انگشتای یه دستم هم هق‌هق واقعی نکردم.